"ISM" (Contén)

unicameralismo.

Enfermidade ocular que consiste na incapacidade de distinguir as cores.

Teoría evolucionista filoxenética na que se supón que un grupo taxonómico deriva dunha única forma fundamental antecesora común.

Doutrina teolóxica que sostén a subsistencia da persoa de Xesús Cristo nunha soa natureza, divina, despois da encarnación. Foi o monxe Eutiques quen formulou abertamente as teses monofisitas en Constantinopla. A súa doutrina atopou unha boa acollida en Alexandría, onde o patriarca Dióscoro viu nela un excelente instrumento de loita contra as ambicións dos bispos de Constantinopla. Eutiques conseguiu de momento o triunfo do bando alexandrino no Latrocinio de Éfeso (449), a pesar das protestas do Papa León I. Coa morte do Emperador Teodosio II (450), a situación cambiou radicalmente e Eutiques foi desterrado. No Concilio de Calcedonia (451) destituíuse a Dióscoro de Alexandría e impúxose a tese da dobre natureza de Xesús Cristo, humana e divina. As igrexas que quedaron englobadas dentro da tradición monofisita son a copta, a etíope, a siríaca occidental ou xacobita e a armenia.

Tipo de unión híbrida en que os dous proxenitores se diferencian nun só par de alelos.

Sistema monetario que se basea no recoñecemento dun metal único, xeralmente o ouro, como patrón de referencia.

Aplicación matemática inxectiva.

Sistema que favorece o establecemento de monopolios.

Forma de relixión que afirma que soamente hai un Deus. A variante máis estrita, na afirmación dun único Deus, nega explicitamente todos os outros deuses. Tal é o caso do xudaísmo, o zoroastrismo ou mazdeísmo, o cristianismo e o Islam.

Doutrina que defende unha única vontade en Xesús Cristo. Xurdiu no s VII do monoenerxismo, referido á unidade de enerxía, e representaba unha nova forma de monofisismo que tentaba compaxinar as doutrinas monofisitas coas afirmacións do Concilio de Calcedonia. Difundiuse coa Ekthesis, obra redactada polo patriarca de Constantinopla, Serxio. O monotelismo foi condenado polo Concilio III de Constantinopla (680-681).

Movemento herético cristián orixinario de Frixia dos ss II e III, fundado por Montano. Xurdiu como un movemento apocalíptico e pneumatómaco, que sostiña as aparicións do Espírito Santo a través de Montano e dos seus seguidores. Defendían a inminencia da segunda chegada de Xesús Cristo e a imposición dun rigoroso ascetismo. A rama africana do movemento foi coñecida sobre todo a través dun dos seus adeptos, Tertuliano. Condenado por algúns sínodos asiáticos no s II e por Ceferino no s III, iniciou a súa decadencia no s V. Conéctanse a este movemento os movementos de pneumatoloxía e os pentecostistas, do cristianismo moderno.

Tendencia arquitectónica que intenta crear edificios que impresionen non tanto pola medidas colosais como pola proporción dos elementos que utiliza. Son exemplos as construcións nazis de Albert Speer e múltiples obras soviéticas a partir de 1931. En España, esta tendencia dominou a arquitectura da época franquista, en que destacaron o Valle de los Caídos, de P. Muguruza; e o Ministerio do Aire, de Gutiérrez Soto.

Actitude ou doutrina que reduce toda a conduta humana á súa dimensión moral, ou outorga unha supremacía á norma moral por enriba de calquera outro valor ou interese.

Aplicación f entre dous conxuntos A e B dotados de estrutura alxébrica, que preserva as operacións no sentido que operar dos elementos do conxunto A e buscar a imaxe do resultante coincide coa forma de operar as respectivas imaxes. No caso de que un morfismo sexa inxectivo, exhaustivo ou bixectivo (aplicación 3), denomínase, respectivamente, monomorfismo, epimorfismo ou isomorfismo. Doutra banda, un morfismo entre un conxunto e el mesmo chámase endomorfismo. Os morfismos entre espazos vectoriais tamén reciben o nome de aplicacións lineais.