"To" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos plasmodioforomicetos.

2. Fungo da clase dos plasmodioforomicetos.

3. Clase de fungos ameboides, da división dos mastigomicotas, endoparasitos de plantas superiores.

PERSOEIRO

Físico belga. Ideou un método estroboscópico para o estudo dos movementos vibratorios e inventou o fenaquistoscopio (1832). Estudou os fenómenos capilares das láminas delgadas e diversos fenómenos ópticos.

1. Relativo ou pertencente aos platihelmintos.

2. Metazoo do filo dos platihelmintos.

3. Filo de animais metazoos triploblásticos que teñen o corpo alongado e achatado dorsiventralmente. Presentan simetría bilateral e non son segmentados, e divídense en turbelarios, trematodos, cestodos e monoxéneos. Poden vivir no mar, en augas doces e na terra húmida; neste último caso a súa superficie ventral está recuberta de cilios vibratorios. Tamén poden moverse por medio das secrecións mucosas, e certas especies teñen glándulas cutáneas produtoras que crean unha especie de fíos que lles facilitan o desprazamento en sentido vertical. Outros, pola contra, son parasitos e poden ter un, dous ou tres anfitrións sucesivos.

FILOSOFOS

Filósofo grego. De familia aristocrática por parte de nai, participou na Guerra do Peloponeso (409 a C) e despois quixo dedicarse á política, pero desencantárono os excesos dos oligarcas. Cunha esmerada educación artística e ximnástica, decantouse pola filosofía despois de coñecer a Sócrates en 408 a C. Á morte deste (399 a C), durante o período democrático, fuxiu de Atenas con outros condiscípulos e refuxiouse en Megara con Euclides. Neste tempo escribiu os seus primeiros diálogos. Na Magna Grecia entrou en contacto con Arquitas de Tarento e os círculos pitagóricos. Logo dirixiuse a Sicilia, onde Dión de Siracusa, cuñado de Dionisio I de Siracusa, se entusiasmou coas súas doutrinas e intentou, sen éxito, aplicalas á política. Entre estas dúas viaxes residiu en Atenas, onde fundou a Academia. Viviu os seus últimos anos dedicado á composición dos Diálogos e ao ensino na Academia. A súa obra transmitiuse tradicionalmente agrupada en nove tetraloxías que inclúen a Apoloxía...

1. 1. Relativo ou pertencente a Platón ou ao platonismo.

   2. Seguidor da doutrina filosófica de Platón.

2. Aplícase aos sentimentos ou actitudes que son meramente ideais.

3. Ciclo, denominado tamén ano grande, que os astrónomos gregos estimaron nuns 26.000 anos; ao seu fin todos os corpos celestes retornarían ao mesmo lugar que ocupaban no momento da creación. Diferénciase do concepto filosófico, de estoicos e platónicos, do ano grande ou ano cósmico.

PERSOEIRO

Escritor ruso. Coñecido como Andrej Platonov, seguiu a liña de Gogol’, Leskov e Remizov. Publicou relatos, como Epifanskije šl’uzy (Presas de Epifanía, 1927). Defensor inicial dos ideais da revolución, criticou a burocracia en Gosudarstvennyj žitel (O habitante do goberno, 1929). Desencantado e crítico co réxime, prohibíuselle publicar a raíz da novela Vprok (1931). En 1991 publicouse Schastlivaia Moskva (A feliz Moscova, 1932-1936), novela descuberta nos arquivos do KGB.

PERSOEIRO

Comediógrafo latino. Segundo Aulio Gelio, obtivo os maiores éxitos quince anos despois da representación das primeiras obras de Nevio (235? a C) e coma este cultivou a comedia palliata. Inicialmente, encargouse da adaptación de comedias gregas, á vez que observaba os costumes dos distintos estratos da sociedade romana. A súa sona fixo que, xa morto, circulasen por Roma máis de 130 comedias apócrifas. Xunto con outros críticos, Varrón realizou a selección transmitida polos manuscritos e determinou que obras cumpría considerar como autenticamente plautinas: Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Epidicus, Menaechmi, Miles gloriosus, Persa, Trinummus, Truculentus e Vidularia, entre outras. Co seu teatro, en que introduciu algúns aspectos autobiográficos, tendeu a renovar definitivamente a escena romana e manexou cun virtuosismo extraordinario os metros dos diálogos ou dos cantica....