"Apo" (Contén)

PERSOEIRO

Escultor grego, autor, xuntamente co seu irmán Taurisco, do coñecido grupo do Touro Farnese, conservado en Nápoles.

1. Relativo ou pertencente á apoloxía.

2. Que ten por obxecto a apoloxía dunha persoa ou cousa.

3. 1. Relativo ou pertencente aos apoloxetas.

   2. Dise de todo libro que fai apoloxía da relixión cristiá.

4. Parte da Teoloxía que ten por obxecto a defensa da fe cristiá e a súa fundamentación razonable. Nos primeiros séculos do Cristianismo precisouse dunha defensa da fe contra as obxeccións dos non crentes (apoloxeta), necesidade confirmada así mesmo durante a Idade Media (Tomé de Aquino, Bossuet, Pascal, etc), pero que non foi obxecto de estruturación científica ata que foron atacados os fundamentos do Cristianismo. A misión da Apoloxética tradicional é demostrar a credibilidade da Revelación cristiá ( Teoloxía fundamental), polo que a miúdo se basea en noticias externas como os milagres. Actualmente consiste nunha investigación sobre razoabilidade da fe a cargo de estudiosos como Dondeyne e Rahner.

1. Discurso ou escrito xustificativo en defensa ou gabanza dalgunha persoa ou causa.

2. 1. Defensa de determinadas verdades da fe cristiá ante as obxeccións de quen as neguen coa intención de demostrar a compatibilidade destas verdades coa razón.

   2. Escrito dun apoloxeta.

3. Apoloxía dos feitos ilícitos ou dos culpables destes, considerada pola doutrina como unha forma atenuada de indución e, por iso, sancionada, a miúdo, polas lexislacións. Nas leis penais españolas a apoloxía do terrorismo e dos terroristas ten a consideración de delito autónomo, especificamente tipificado e penalizado.

1. Quen ou o que fai apoloxía de alguén ou dalgunha cousa.

2. apoloxeta.

1. Pousarse nun asento con toda a comodidade estirando os brazos e as costas.

2. Situarse nunha posición socialmente cómoda ou actuar dun xeito despótico no exercicio dun cargo público.

1. Xunguir os animais de tiro ao carro ou ao arado.

2. Comezar a funcionar o muíño.

3. Deixar constancia de que algo ou alguén son causantes dun feito negativo ou prexudicial.

4. Considerar que alguén ten características ou calidades xeralmente negativas.

5. Realizar unha aposta ou xogo arriscado.

1. Planta da familia das aponoxenotáceas.

2. Familia de herbáceas da orde das helobiais á que pertence o único xénero Aponogeton.

1. Apelido de orixe toponímica procedente do latín ponte. Como apelido xa se documenta no s XIV: “Martin Perez da Ponte” (doc ano 1333 en E. Rivas Quintas, Onomástica persoal do noroeste hispano, 1991, p 607).

2. Antiga liñaxe procedente de Betanzos, segundo algúns investigadores, e de Pontedeume, segundo outros. Nos tratados heráldicos este apelido pode aparecer coas formas Da Ponte, de Ponte, e Ponte. Os de Pontedeume tiveron o señorío do castelo de Monreal quen, trala morte do seu último posuidor, Pedro Mejia de Aponte, pasou á orde de Santiago. Xa polo ano 744 era señor desa casa Gil de Aponte (ou Nuño Gil de Aponte), un dos máis famosos capitáns da época, que viviu nos reinados de Afonso I o Católico, Froila e Afonso II o Casto, sepultado na igrexa de Santa María de Iria Flavia, en Padrón. Dende a primitiva casa pasaron a Noia e Amusco (Palencia), e desde esta última vila a Lugo, Toledo, Ocaña, Cuenca, Madrid, Aragón, Extremadura e Italia. Dos Aponte da Coruña descende Simón Bolívar, o Libertador das terras americanas. Os de Lugo asentáronse no lugar de Caboxo, no concello lugués de Abadín. Os Aponte levaron tamén o apelido Freixomil como...

GALICIA

Militar, poeta e dramaturgo. Foi autor de obras como: Jardín de ensueño (1909); Canciones remotas (1910); Paisajes de almas (1913); Superstición (Trilogía celta) e o drama premiado polo concello de Madrid, El rey ciego (1919). A causa dun transtorno mental, suicidouse.