"Arga" (Contén)

1. Acción de encargar ou encargarse.

2. Cousa que se lle encarga a alguén. Na tradición oral recóllese o seguinte dito: “Encargas sen diñeiro chegan ao primeiro regueiro”.

3. Aplícase á persoa ou á cousa que ten algo como misión.

4. Persoa que ten ao seu cargo un negocio en representación do dono.

5. Axente diplomático inferior ao embaixador, ao ministro plenipotenciario e ao ministro residente.

1. Acción de encargar ou encargarse.

2. Cousa que se lle encarga a alguén. Na tradición oral recóllese o seguinte dito: “Encargas sen diñeiro chegan ao primeiro regueiro”.

1. de encargar ou encargarse.

2. Aplícase á persoa ou á cousa que ten algo como misión.

3. Persoa que ten ao seu cargo un negocio en representación do dono.

4. Axente diplomático inferior ao embaixador, ao ministro plenipotenciario e ao ministro residente.

1. Poñer a alguén ao cargo de algo ou alguén.

2. Mandar a alguén que realice un traballo ou unha xestión.

3. Pedir a alguén que traia ou subministre algunha cousa.

4. Poñerse alguén ao cargo de algo ou alguén.

1. Desfacer unha cousa pola perda dos elementos que a forman ou pola rotura dalgunha das súas partes.

2. Descolocar unha cousa.

3. Desfacerse unha cousa pola perda dos elementos que a forman ou pola rotura dalgunha das súas partes.

4. Descolocarse unha cousa.

1. Relativo ou pertencente ás esparganiáceas.

2. Herbácea da familia das esparganiáceas.

3. Familia de plantas perennes, da orde das tifais, composta unicamente polo xénero Sparganium, que comprende 14 especies propias das zonas temperadas e frías do hemisferio N, e que só está presente no hemisferio S en Oceanía e parte do S de Asia. Habitan en medios húmidos e acuáticos, e caracterízanse por ter rizomas desenvolvidos e con escamas, talos erectos, follas lineais planas ou de sección triangular, e flores unisexuais monoicas de periantio trímero -de 1 a 8 estames e de 1 a 2 carpelos-, dispostas en inflorescencias, as masculinas nos glomérulos superiores e as femininas nos inferiores. A polinización é anemógama e dá lugar a un froito en drupa esponxosa, que flota e facilita a dispersión pola auga. En Galicia están presentes as especies: Sparganium angustifolium, en medios húmidos das montañas do SL; Sparganium emersum, en augas pouco profundas, e Sparganim erectum, en ribeiras e augas pouco profundas.

PERSOEIRO

Tipógrafo e dirixente obreiro. Foi uns dos creadores da Dirección Central das Sociedades Obreiras (outubro de 1868) e o principal animador, a partir de 1869, do Centro Federal de Sociedades Obreiras de Barcelona (1869). Ao principio estivo moi ligado ao republicanismo federal, pero posteriormente converteuse nun dos máis destacados anarquistas de Catalunya. Foi membro da Alianza da Democracia Socialista (1869), secretario da sección barcelonesa da I Internacional e director do xornal La Federación, de Barcelona. Participou nos congresos obreiros de Barcelona (1870), Córdoba (1872) e na Internacional da Haia (setembro de 1872). Formou parte dun consello federal clandestino da Federación Rexional Española da Asociación Internacional do Traballo (AIT) e participou na fundación da Federación de Traballadores da Rexión Española (1881).

1. farangallo.

2. Auga conxelada que cae cando neva.

PERSOEIRO

Escritora e editora estadounidense. Membro destacado do grupo transcendentalista, traballou no ámbito da formación das mulleres intentando cambiar o espírito puritano do seu país. Foi editora da revista The Dial e autora de Woman in the Nineteenth Century (1845), sobre a evolución do feminismo nos EE UU.

PERSOEIRO

Xornalista e escritor. Coñecido como Corpus Barga, sobresaíu no ensaio de tipo xornalístico. Exiliado en 1939, escribiu Los pasos contados (1963-1967) e Los galgos verdugos (1973).

1. Rebaixe transversal no temón do carro ao que se suxeita a xugada aínda que non leve chavella.

2. Rebaixe das doelas que serven para asentar os fondos dos bocois, pipas ou pipotes.

PERSOEIRO

Escultor. En 1888 trasladouse coa súa familia a Barcelona, onde asistiu ao obradoiro de Eusebi Arnau e á escola de Llotja e frecuentou Els Quatre Gats, onde se relacionou con I. Nonell e Picasso, entre outros. En 1903 trasladouse a París cunha bolsa de viaxe, alí coñeceu a Max Jacob e interesouse pola escultura de Rodin. Dende entón a súa vida transcorreu entre Barcelona e París ata que se instalou definitivamente na capital francesa en 1923. Asimilou as formulacións estéticas do cubismo e comezou a experimentar cos metais. En 1907 creou a súa primeira escultura en metal, Pequeña máscara con mechón. En París realizou unha obra baseada na busca da síntese formal da figura en planos xeométricos e na valoración dos ocos e macizos. Das súas obras cómpre destacar Maternidad (1922), Bañista (1924), Máscara de arlequín (1924), Aguadoras (1925), Autorretrato (1927), Greta Garbo con mechón (1930) e El profeta (1933). En Zaragoza...