"ECA" (Contén)

Liñaxe natural da Coruña. As súas armas levan, en campo de goles, unha boneca.

Pequenas erupcións cutáneas producidas pola picadura dun insecto ou polo contacto con plantas urticantes.

Contracción espasmódica dun músculo, acompañada de dor.

Peixe mariño de corpo ovado de ata 60 cm de lonxitude, perfil cefálico inclinado, fociño alongado e boca pequena. É de cor rosa intensa, coa mucosa bucal negra e os opérculos cunha franxa vermella. Vive en zonas de fango ou formacións coralinas onde se alimenta principalmente de peixes. Ten unha carne moi saborosa.

Chuvia miúda con néboa.

Berrar fortemente a vaca, especialmente de dor.

Chover pouco e miúdo.

Colección de briófitas, determinadas e ordenadas. As mostras consérvanse, secas, principalmente en bolsas de papel etiquetadas e ordenadas coma un ficheiro. Entre as briotecas máis importantes cómpre destacar a do British Museum (Londres) e a do Musée de Cryptogamie (París).

Compilación de cantigas da lírica galego-portuguesa identificada na tradición manuscrita coa sigla B e coñecida tamén como Cancioneiro Colocci-Brancuti. Ao igual que o Cancioneiro da Vaticana (V), B foi mandado copiar a principios do s XVI, entre 1525 e 1526, polo humanista Angelo Colocci a partir do Libro di portughesi que António Ribeiro, camareiro do Papa Clemente VII, lle prestara a un coñecido filólogo italiano, segundo amosan as investigacións de Elsa Gonçalves. O códice foi descuberto en 1875 por Costantino Corvisieri na biblioteca do conde Paolo Brancuti di Cagli. Adquirido despois polo filólogo italiano Ernesto Monaci, trala súa morte foi comprado polo goberno portugués (1934) que o depositou na Biblioteca Nacional de Lisboa, onde figura coa cota cod. 10991. Desde a súa descuberta foi obxecto de varias edicións, a diplomática de E. Molteni (1880) -que contén só os textos que non están presentes en V-, a semidiplomática de E. Paxeco Machado e J. P. Machado (1949-1964) e a facsímile...

Compilación de cantigas da lírica galego-portuguesa identificada na tradición manuscrita coa sigla V. Do mesmo xeito que o Cancioneiro da Biblioteca Nacional (B), seguramente sexa unha copia do Livro das cantigas do Conde D. Pedro de Barcelos. Mandouno copiar Angelo Colocci entre os anos 1525 e 1526, como demostran as investigacións de A. Ferrari e E. Gonçalves. O códice entrou na Biblioteca Apostólica Vaticana pouco despois da morte de Colocci (1549) onde figura coa cota Vat. Lat. 4803. Deste manuscrito fíxose unha copia a finais do s XVI ou comezos do XVII, o Cancioneiro da Bancroft Library. Desde a súa descuberta foi obxecto de varias edicións, a descrición e edición diplomática de E. Monaci (1875) ou a facsímile editada en 1973 cunha introdución de L. F. Lindley Cintra. O apógrafo contén varias lagoas e está formado por 210 follas de papel de 300x200 mm, numeradas de 1 a 10, para logo pasar novamente de 1 a 200, ademais de dezaoito folios en branco sen numerar e os folios de...

Membrana nuclear.

Persoa encargada dunha cartoteca.

Comunidade Europea do Carbón e do Aceiro.

Lugar onde se cuña moeda.

Comunidade Europea do Carbón e do Aceiro.

Relativo ou pertencente ao intestino cego.

escornacabras.