"Orio" (Contén)

1. Institución para a vida en comunidade dos cregos que se preparan para o presbiterio ou que veñen de recibilo, destinada á súa formación na actividade pastoral.

2. Quen está internado nun colexio dos xesuítas.

PERSOEIRO

Físico. Estudiou o problema da descrición dos movementos dende sistemas de referencia xiratorios e descubriu a aceleración complementaria que leva o seu nome. Contribuíu a establecer unha terminoloxía precisa para a mecánica, ao darlle unha significación clara a termos como traballo e forza viva. Publicou diversas obras, como Du calcul de l’effet des machines (Sobre o cálculo do efecto das máquinas, 1829) ou Traité de la mécanique des corps solides et du calcul de l’effet des machines (Tratado da mecánica dos corpos sólidos e do cálculo do efecto das máquinas, 1844).

PERSOEIRO

Militar e político. Foi contraalmirante da Mariña e membro da Unión Patriótica. Subsecretario do ministerio da Mariña no goberno militar de Primo de Rivera (1923-1925), foi ministro de Mariña do chamado Directorio Civil (1925-1928).

1. Relativo ou pertencente á cremación.

2. Lugar onde se reduce algo a cinsa, especialmente os cadáveres.

PUBLICACIÓNS

Publicación anual editada a partir de 1980 en Sada polo Seminario de Estudos Galegos coa colaboración da área de xeoloxía e minería da Universidade de Santiago de Compostela, a Universidade da Coruña e o Instituto Universitario de Xeoloxía. Dirixida por J. R. Vidal Romaní, conta cun consello científico formado por especialistas de diversos institutos e universidades, como I. Asensio, M. Peinado, A. Marcos, F. Noronha, L. G. Corretge, R. Vegas, J. R. Martínez Catalán e F. Vilas. Os seus artigos están escritos en inglés, castelán ou portugués. Entre os seus obxectivos figuran a divulgación da xeoloxía en Galicia e todo o relativo ao período hercínico na Península Ibérica. Ocasionalmente edita algúns números monográficos.

PERSOEIRO

Actor e director cinematográfico e teatral italiano. Comezou a súa carreira como actor de teatro en 1923 da man de Tatiana Paulova, actriz ucraína establecida en Italia trala Revolución de Outubro. Entre 1930 -ano no que crea unha compañía propia xunto coa súa primeira muller, Giuditta Rissoni- e 1945, participou en diversos espectáculos creados a partir de autores como Luigi Pirandello, John Priestley ou George Bernard Shaw, ou pertencentes ao xénero musical e da revista. En 1946 interpretou a Fígaro no espectáculo Matrimonio di Figaro (As vodas de Fígaro), que dirixiu Luchino Visconti. Rematada a guerra, centrou a súa carreira na realización cinematográfica. Iniciouse no cine facendo pequenos papeis secundarios. Entre 1949 e 1952 foi un dos representantes máis importantes do neorrealismo. Na súa faceta de realizador asinou filmes como Ladri di biciclette (Ladrón de bicicletas, 1948); Miracolo a Milano (Milagre en Milán, 1950), premiado no Festival de Cannes...

1. Relativo ou pertencente á acción de deambular.

2. Corredor que rodea o presbiterio ou capela maior dalgunhas igrexas pola parte de atrás. Xurdiu na arquitectura románica como consecuencia da prolongación das naves laterais e servía de lugar de paso para as procesións de peregrinos que se dirixían ao altar maior ou á cripta. A el ábrense capelas de forma radial.

3. Espacio ou nave que circunda o núcleo dos edificios de plano central.

1. Relativo ou pertencente á decisión.

2. Que decide ou ten poder de decidir.

3. 1. Aplícase ao feito que por si só determina a decisión dun proceso.

   2. Aplícase ao xuramento segundo o que o litigante que demanda a alguén, obrígase a aceptar como certo aquilo que declara o contrario.

1. Relativo ou pertencente á declamación.

2. Aplícase á forma de falar enfática, esaxerada, solemne e grandilocuente.

1. Que explica ou declara algo que estaba dubidoso.

2. Aplícase ao pronunciamento xudicial que proclama a existencia ou non dunha calidade ou dun dereito, sen conter un mandamento executivo.

1. Que declina ou rexeita, especialmente unha xurisdición.

2. 1. Que serve para medir a declinación.

   2. declinador.