"Oss" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ao pobo mossi ou á súa lingua.

2. Individuo do pobo mossi.

3. Pobo de África Occidental que ocupa a conca do alto Volta. Forman unha sociedade moi xerarquizada, con profesións ben diferenciadas como forxadores, xoieiros e ceramistas. As mulleres ocúpanse da agricultura, mentres que os fulbes se ocupan do gando. Cálcúlase o seu número nuns catro millóns e medio de individuos.

4. Lingua da familia níxero-kurdufaniana, do grupo voltiano, falada polos mossis.

PERSOEIRO

Compositor ucraíno. Estudou con Glière en Moscova. Autor de obras para orquestra de estética realista, como Fonderi d’acier (A fundición de aceiro, 1926), compuxo tamén sinfonías, unha comedia musical, a cantata patriótica Minino et Pozharski, o poema sinfónico Ukraine, e música de cámara e vocal.

CIDADES

Cidade do estado de Rio Grande do Norte, Brasil, situada preto da vertente setentrional da costa atlántica (117.020 h [1991]).

PERSOEIRO

Médico e polígrafo. En 1761 foi a Santa Fe como médico do vicerrei. Dirixiu a famosa Expedición Botánica, base da monumental Flora de la Real Expedición Botánica del Nuevo Reino de Granada.

PERSOEIRO

Escultor. Formado na Llotja e con Agapit Vallmitjana, deuse a coñecer con Segle XIX (1871), máis coñecida como Toreto ferit. Fixo numerosas obras detallistas de terra cocida (Pagesos catalans) e retratos (Elisa Masriera, Marià Fortuny). Realizou, en Barcelona, a Quadriga (1882?) da fervenza do Parc de la Ciutadella, o monumento a Güell i Ferrer (1888) e o monumento a Rafael Casanova. Cultivou tamén a ourivaría e a acuarela.

PERSOEIRO

Escritor alemán. Perseguido polos nazis, caracterizouse por un estilo lacónico e preciso, que leva ao lector dos feitos ao irreal. Publicou Interview mit dem Tode (Entrevista coa morte, 1948), Spirale (Espirais, 1956) e Pseudoautobiographische Glossen (Glosario pseudoautobiográfico, 1971).

CIDADES

Cidade do kraj de Krasnodar, Rusia (204.000 h [1997]). Porto do Mar Negro, na baía de Cemesk. É un centro importante da industria do cemento, onde a primeira fábrica foi construída en 1882. Foi fundada en 1838 como fortaleza.

CIDADES

Cidade da provincia de Brabante Setentrional, Países baixos (52.132 h [estim 1992]). A súa economía baséase nas industrias de conservas cárnicas, de produtos farmacéuticos e de aparatos eléctricos (Philips).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Albacete, Castela-A Mancha, situado no Campo de Montiel, que está regado polo río Guadiana, onde se forman as lagoas de Ruidera (2.704 h [2001]). A súa economía baséase na agricultura, na gandaría e na industria alimentaria.

REXIÓNS

Rexión xeográfica de Caucasia, dividida politicamente entre os estados de Xeorxia, onde forma a rexión autónoma de Ossetia Meridional, e Rusia, onde constitúe a república federal de Ossetia Setentrional. É unha rexión especialmente montañosa, con abundantes bosques foliáceos e prados alpinos e subalpinos. Está regada por unha importante rede de ríos que pertencen á conca do Terek e á do Kura. Destacan os cultivos de cereais, a horticultura e viticultura, e a gandaría. Conta ademais con industrias metalúrxicas non ferrosas, da madeira e alimentarias.

REXIÓNS

Rexión autónoma de Xeorxia que ocupa a parte sur da rexión xeográfica de Ossetia (3.900 km2; 100.000 h [estim 1991]). A súa capital é Ckhinvali (34.000 h [1990]).

REPUBLICAS

República de Rusia que ocupa a parte norte da rexión xeográfica de Ossetia (8.000 km2; 662.700 h [1997]). A súa capital é Vladikavkaz.

1. 1. Relativo ou pertencente a Ossetia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

   2. Natural ou habitante de Ossetia.

2. 1. Relativo ou pertencente ao pobo ossetio ou á súa lingua.

   2. Individuo do pobo ossetio.

   3. Pobo de orixe irano-caucásica establecido na rexión de Ossetia que se extinguiu baixo a influencia escita desde o s VII a C ata o s I. Pertenceu ao Imperio Tártaro desde finais do s XII e a finais do s XVIII comezou o seu proceso de rusificación, sobre todo nas cidades.

3. Lingua irania do phylum indoeuropeo que se fala en Ossetia e Xeorxia.

PERSOEIRO

Guerreiro e bardo lendario. A finais do s XVIII atribuíronselle unha serie de composicións poéticas en gaélico, conservadas no manuscrito Book of the Dean of Lismore (1512-1526), adquirido por James Mc Pherson. A súa repercusión na literatura galega remite a Eduardo Pondal, que tomou a este autor como inspirador principal da súa poesía e do bardismo céltico.