"aris" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor. Licenciado en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, foi lector na Universidade de Toulouse e exerceu a docencia e a crítica literaria. Colaborador en numerosas publicacións (Cuadernos de Literatura, Arte Español, Revista de Occidente), foi articulista do ABC, redactor-xefe de El Pueblo Gallego, dirixiu a revista Ronsel e codirixiu Transit. Estudiou a Baltasar Gracián e publicou as súas Obras completas en 1944. Da súa produción prosística destaca Luar (1923), que inclúe os “tres contos galaicos”: “Romaxe”, “A perdida” e “Gárgolas”, posteriormente incluídos en La noche céltica (1955); El milagro y la rosa (1924); Conceición singela do Ceo (1925); Notas para un magisterio idealista (1926); Margarida a da sorrisa de aurora (1927); Índice de utopías gallegas (1929); e Teoría de la Atlántida y otras historias fabulosas (1959)....

GALICIA

Empregado de banca e político. Foi asesor do conselleiro de Política Territorial, Obras Públicas e Vivenda (1994-1998) e do Ente Público Portos de Galicia (1996-1997). Na V lexislatura galega foi parlamentario no grupo do Partido Popular (1997-1998).

PERSOEIRO

Primeiro bispo de París. Convertido ao cristianismo por san Paulo en Atenas, foi predicar o Evanxeo á Galia. Segundo Gregorio de Tours, o Emperador Domiciano mandouno prender en Catulliacus (actual Saint-Denis), onde o martirizaron xunto aos seus discípulos Eutelo, sacerdote, e Rústico, diácono. Como os grandes mártires, foi flaxelado, queimado, botado ás feras, metido nun forno ardente e crucificado ata que, finalmente, morreu decapitado en Montmartre. Conta a lenda que o seu corpo se ergueu, colleu a súa cabeza nas mans e andou ata o lugar onde o enterrarían e onde se construiría a abadía de Saint-Denis, punto de partida do Camiño de Santiago. Preto do ano 625 o rei merovinxio Dagoberto fixo construír alí un mosterio, onde están enterrados case todos os reis de Francia. Na iconografía adoita identificarse con san Denís o Areopaxita.

1. Calidade de doutrinario.

2. Sistema político que profesaba o compromiso entre o poder real e a soberanía popular a comezos do s XIX. Difundiuse en Francia a partir de 1815, onde se pretendía establecer un goberno constitucional cunha concepción intermedia entre a liberdade e a autoridade, entre a monarquía e o réxime representativo. As doutrinas españolas durante o reinado de Isabel II e Afonso XII defenderon a propiedade privada, a primacía da orde pública e o respecto ás clases dirixentes.

PERSOEIRO

Pintor finlandés. Formouse en París baixo a influencia de Bastien-Lepage e converteuse no principal realista de Finlandia. Entre as súas obras destaca Retrato de Louis Pasteur (1885).

PERSOEIRO

Guerrilleiro antifranquista. Integrouse no movemento guerrilleiro en 1936 e desenvolveu a súa actividade no NL da provincia da Coruña, na conca do río Eume, na IV Agrupación Guerrilleira liderada por José Vázquez Mauriz Patitas e Ramiro Martínez López Zapateiro. En decembro de 1946 embarcou nun pesqueiro xunto a outros vinte e un guerrilleiros e enlaces que actuaran ata ese momento no N das provincias da Coruña e Lugo. Desembarcou en Baiona e refuxiouse en Francia. O seu irmán Manuel Eive Vilar (Regüela, Cabanas? - 2.8.1946), pertenceu á mesma agrupación e morreu nun enfrontamento coa Garda Civil.

1. Movemento artístico disidente do neoplasticismo. Promoveuno Theo van Doesburg coa publicación dun manifesto en De Stijl (1926), no que expoñía as súas diverxencias co dogmatismo do neoplasticismo de P. Mondrian e defendía o uso da composición diagonal do ángulo recto.

2. Teoría psicolóxica de Wilhem Wundt e dos seus seguidores, en particular de Edward Tichener, que establece como obxecto da psicoloxía o estudo dos elementos e dos compostos que integran a consciencia.

PERSOEIRO

Xornalista e escritor. Redactor xefe do diario coruñés La Mañana, publicou Miniaturas políticas. Semblanzas de todos los senadores y diputados de la pasada legislatura (1879).

PERSOEIRO

Escultora. Formouse en París na École des Beaux-Arts e na Académie Julian. Trasladouse a Nova York en 1950 e continuou os seus estudios na Hans Hofmann School de Provincetown e na Art Students’ League de Nova York (1951-1954). A súa obra sitúase na estética da pop art. Realizou esculturas de madeira de tamaño natural con cabezas humanas e extremidades e diversos adornos que se relacionan entre si formando grupos ordenados de xeito paralelo. Estas obras, nas que incluíu un contido crítico e satírico, achéganse ás ensamblaxes e aos enviroments. Destacan, entre outras, La familia (1962), La visita (1964), Mujer y perro (1964), e os retratos de personaxes públicos realizados dende os anos oitenta, entre outros, os de Pablo Picasso, Desmond Tutu e o Dr. José Gregorio Hernández.