"Est" (Contén)

Heroína xudía, personaxe principal do libro bíblico do mesmo nome. Casada co rei persa Axuero, conseguiu salvar a vida do seus correlixionarios e frustrar, así mesmo, os plans de exterminio do gran visir Haman, e fixo variar a vontade real contra os perseguidores dos xudeus. Estes feitos, de escasa verosimilitude histórica, parecen ser a orixe da festa xudea dos Purim. Na iconografía represéntanse escenas da súa historia: cando se engalana para visitar o seu esposo, o triunfo de Mardoqueo e o castigo de Haman, etc. Aparece representada, así, no baptisterio paleocristián de Dura-Europos (s III). As ilustracións posteriores deste tema, ou ben seguen ciclos narrativos -arquivoltas da portalada norte da catedral de Chartres (s XIII), tapices flamengos (ss XV-XVII) e franceses de Gobelins (ss XVII-XVIII)- ou ben representan escenas illadas: Ester diante de Axuero (Tintoretto), A súplica de Ester a Axuero (Rembrandt). O cristianismo ve en Ester unha prefiguración da...

Libro do Antigo Testamento, escrito probablemente por un xudeu persa cara ao 150 a C. Considérase unha adaptación dun antigo mito babilónico a un episodio da historia do pobo hebreo. O feito de que a obra, na Biblia hebrea, forme parte dos libros sapienciais, indica a finalidade didáctica do autor: ilustrar as ensinanzas dos sabios de Israel sobre o destino final do xusto oprimido e a do orgulloso perseguidor. A versión grega, diferente da hebrea, é obra de Lisímaco, xudeu helenista. Case todas as partes gregas engadidas, deuterocanónicas, están recollidas na Vulgata.

Cada un dos enzimas do grupo das hidrolases que catalizan a hidrólise dun éster en alcohol e ácido. Participan en fases importantes da dixestión e do metabolismo intermediario.

Acción e efecto de estercar.

Excrementos animais mesturados con restos vexetais que se empregan para fertilizar a terra. Na tradición oral recóllense ditos como: “Bota esterco ao pan, que as terras cho pagarán. Con esterco e rega non hai mala terra. O esterco non é santo, pero onde cae fai milagros”.

Pigmento biliar de cor amarela que se produce como resultado da degradación do grupo hemo da hemoglobina, por oxidación do urobilinóxeno. Fórmase nos intestinos e elimínase cos excrementos. Emprégase para a diagnose de enfermidades hepáticas e intestinais.

Forma prefixada de orixe grega que se emprega na formación de palabras co significado de ‘sólido’.

Característica dalgunhas reaccións orgánicas que consiste no feito de que só un de cada dous estereoisómeros de partida pode conducir a un dos posibles diastereoisómeros, diferente en cada caso.

Técnica de gravación e reprodución acústica, mediante dous canais independentes de son, que intenta producir no oínte unha sensación de realidade, comparable á producida pola audición directa dunha orquestra. O son cáptano dous grupos de micrófonos, situados adecuadamente segundo a situación relativa dos instrumentos e asociados a dous amplificadores independentes. Na gravación, o disco é percorrido por unha agulla que se move a consecuencia de dous sinais -un que se grava nas paredes do suco e outro no fondo-, que forman os dous canais. Na gravación de cinta magnética ou de banda óptica cada sinal dos dous canais produce unha pista de intensidade variable. Os sinais obtidos amplifícanse separadamente e son reproducidos por grupos diferentes de altofalantes, desfasados igual ca os sinais captados polos micrófonos. A estereofonía baséase na capacidade do oído humano de distinguir a orixe dos sons, a súa dirección de procedencia e a súa distancia de produción, a causa das diferencias de intensidade...

Capacidade de recoñecer un obxecto cos ollos pechados mediante a palpación e avaliando a forma, o peso, o volume e a consistencia.

Método para representar os sólidos sobre un plano mediante proxeccións.

Relativo ou pertencente á estereografía.

Conxunto estereoscópico de fotografías ou debuxos, correctamente montados ou orientados para a visión estereoscópica.