"GR" (Contén)

PERSOEIRO

Emperador romano-xermánico (1039-1056) e rei de Alemaña (1028) e de Italia (1039). Accedeu ao trono de Alemaña en vida do seu pai Conrado II, a quen sucedeu no trono imperial á súa morte. Loitou contra a alta nobreza e asegurou a soberanía xermánica en Bohemia (1041), Hungría e Polonia (1045). Conservou o poder sobre o N de Italia e, a través do marqués de Toscana, destituíu os papas Gregorio VI, Silvestre III e Bieito IX, que loitaban entre si (1046). Designou os papas Clemente II (1046), Dámaso II (1047), León IX (1049) e Víctor II (1055). Ao final do seu goberno enfrontouse cos normandos no S de Italia e coa sublevación do duque da Alta Lorena (1054), mentres os eslavos e os húngaros emprenderon novas campañas (1049-1052 e 1056). Favoreceu a orde de Cluny.

1. Cita ou texto breve que resume o contido dunha obra literaria, científica ou dun artigo periodístico. Pode aparecer na cabeceira da obra ou ao comezo dos capítulos.

2. Palabra ou frase que serve como encabezamento nunha clasificación ou catalogación.

3. Inscrición gravada ou pintada, realizada sobre algún material duro, normalmente pedra ou metal, para lembrar un personaxe destacado, un suceso, unha efeméride ou tamén unha dedicación ou voto de tipo relixioso ou funerario. Entre os exemplos máis destacados da Antigüidade destacan o código Hammurabi, a pedra Rosetta -que permitiu descifrar a escritura xeroglífica-, e a Res gestae Divi Augusti, testamento político do Emperador Octavio Augusto. Na Península Ibérica destacan os bronces de Botorrita e de Vipasca, e en Galicia, as téseras do Courel e de Castromao.

1. Relativo ou pertencente á epigrafía.

2. Aplícase á decoración a base de epígrafes ou inscricións.

1. Composición poética breve de ton satírico e contido moral, social ou político. O dístico foi o metro máis utilizado. Calímaco foi o cultivador máis importante da lírica grega e Varrón e Marcial da latina. No Renacemento acadou moita importancia e considerouse o antecedente da sátira conceptista barroca; posteriormente, cultivárono Alfieri, Goethe, Góngora, Quevedo, Verlaine e Voltaire.

2. Expresión breve e enxeñosa de carácter satírico.

1. Relativo ou pertencente ao epigrama.

2. Que ten carácter satírico.

PERSOEIRO

Escultor alemán. Representou a transición entre o Gótico e o Renacemento. En 1494 trasladouse a Ausgburgo, onde colaborou en 1502 no retablo de Kaisheim con Holbein o Vello. Atribúeselle a María Madanela, coñecida co nome de La belle allemande (A bela alemana).

1. 1. Arte e técnica de montar a escena teatral.

   2. Conxunto de elementos que forman o decorado dunha obra teatral, cinematográfica ou dun programa de televisión. Concrétase na ideación e na construción do mundo dramático no que se desenvolve a acción e no que os personaxes viven os diversos conflitos que conforman o drama ou a comedia. Inclúe os decorados, os figurinos, o atrezzo, o mobiliario e a luminotecnia. Pódese fixar a súa orixe en Grecia no s V a C. Os decorados de seda representaban palacios ou templos para as traxedias, mentres que os cuartos de dous pisos eran para as comedias. Os decorados romanos primitivos eran de tres clases: tráxicos, cómicos e satíricos, e semellaban templos, palacios, tumbas, rochas e altares. Por outro lado, os populares espectáculos de mimo tiñan lugar sobre pequenos estrados, cunha simple cortina como fondo. A utilización de carretas unidas entre si por pequenas plataformas complicou a decoración teatral, ata chegar ao extremo das complexas imaxinacións dos autos sacramentais do s XVII. No...

2. Conxunto de elementos, entre outros, arquitectónicos e paisaxísticos, que se dispoñen nunha obra de arte para producir o efecto dun ambiente determinado.