"Est" (Contén)

Tipo de isomería que presentan os compostos que teñen os mesmos átomos unidos entre eles na mesma orde, pero que difiren na súa disposición espacial, é dicir, na configuración. Subdivídese en isomería óptica e isomería xeométrica. Esta diferenza de configuración, nun átomo de carbono saturado, é posible porque as súas valencias se dirixen cara aos catro vértices dun tetraedro que ten o centro ocupado polo átomo de carbono, e ten lugar cando os catro átomos ou grupo de átomos enlazados co carbono central son diferentes, xa que existen dúas maneiras posibles de distribuílos. As dúas configuracións que resultan son a imaxe especular unha da outra; os compostos resultantes denomínanse estereoisómeros. Xeralmente, na natureza existe soamente un dos posibles estereoisómeros e, moitas veces, mentres un é farmacoloxicamente activo, o outro non o é. Tamén recibe o nome de isomería estérica.

Aplícase a cada un dos compostos que presentan estereoisomería. Os estereoisómeros que son imaxe especular non susceptible de se superpoñer un ao outro denomínanse enantiómeros. Como as interaccións internas entre átomos e grupos dunha mesma molécula son as mesmas en cada un dos enantiómeros, estes compórtanse unicamente de maneira diferente fronte aos reactivos químicos quirais (asimétricos), cos que reaccionan a diferentes velocidades. Así mesmo, todas as súas propiedades físicas escalares, non disimétricas, son idénticas. En cambio, son diferentes as non escalares, como é o poder rotatorio e a dispersión óptica rotatoria. Os estereoisómeros que non son imaxe especular denomínanse diastereoisómeros. En xeral, teñen propiedades físicas e químicas diferentes, posto que ao contrario dos enantiómeros, as interaccións que teñen lugar entre os átomos ou grupo de átomos de cada un deles non son as mesmas. A diastereoisomería maniféstase nas moléculas con máis dun centro quiral,...

Conxunto de todos os tecidos de sostén dunha planta superior.

Medida das características xeométricas dos sólidos.

Relativo ou pertencente á estereometría.

Parte da química que trata da estrutura tridimensional das moléculas, é dicir, da distribución ou da posición relativa no espazo dos átomos ou grupo de átomos que as constitúen e dos efectos sobre as súas propiedades químicas. A mediados do s XIX descubriuse que cos métodos analíticos que se empregaban podíase chegar a asignar a mesma fórmula estrutural a máis dun composto. As teorías e as regras da estereoquímica concibíronse e establecéronse coas correccións necesarias para evitar estes defectos.

Relativo ou pertencente á estereoquímica.

Unidade suplementaria do Sistema Internacional que mide o ángulo sólido. O ángulo sólido total con centro nun punto é igual a 4π estereorradiáns.

Instrumento óptico que, por medio de dúas imaxes planas dun mesmo obxecto tomadas desde puntos de vista separados, produce a sensación de relevo cando se miran ao mesmo tempo cada unha cun ollo.

Procedemento para a reprodución en pranchas de metal dun gravado ou dun molde de tipos movible. As pranchas obtéñense tomando do molde orixinal un negativo cun cartón especial mediante presión cunha prensa provista de calefacción. Unha vez obtido o cartón co negativo, tamén chamado matriz, inxéctase o metal fundido (aliaxe de chumbo, estaño e antimonio) que, unha vez arrefriado, será a prancha positiva.

Arte de tallar as pedras, a madeira, o ferro e outros materiais que se empregan na construción.

haptotropismo.

isión estereoscópica, é dicir, con efecto de relevo e sensación de distancias entre as diferentes partes da imaxe.

Liñaxe nobre húngara con orixe no s XII que se dividiu en catro ramas: Galántha, Frakno, Csesznek e Zolyom. Os Galántha levan o título de príncipes do Sacro Imperio desde 1687, mentres que as outras teñen a dignidade de condes. A rama Galántha foi fundada por Benedict Esterházy (?-1552?), casado (1526?) con Helena Bessenyey de Galántha. O seu neto Miklós Esterházy de Galántha (?-1645), barón hungaro (1613) e conde de Fraknó (1626), foi xefe da rama principal da familia. Tamén destacou Pál Esterházy (1635-1713), político, poeta e compositor, que fundou a orquestra da residencia dos Esterházy, orixe dun taller de alto nivel que se desenvolveu no s XVIII. O seu neto Pál Antal Esterházy de Galántha (1711-1762), contratou a J. Haydn como Vicekapellmeister (1761) e o seu irmán Miklós József Esterházy de Galántha (1713-1790), destacado filhamórnico, ampliou a súa orquestra privada,...