"To" (Contén)

1. Acción de rearmar ou rearmarse.

2. Reconstitución da forza militar dun estado que estivera total ou parcialmente desfeita. Entre outras destacan a restauración do servizo militar obrigatorio por Hitler en 1935, o rearmamento de Xapón entre 1954 e 1955, e a creación do exército federal alemán, o Bundeswehr, en 1956. Durante a Guerra Fría (1947-1990) produciuse un rearmamento constante.

PERSOEIRO

Físico e naturalista francés. Iniciador da metalografía, estudou os metais e as aliaxes de ferro e ideou a escala de temperatura que leva o seu nome. Tamén estudou os insectos, os crustáceos e os peixes. Amosouse contrario á teoría da xeración espontánea.

1. Chamada apresurada que se fai aos veciños dun lugar por medio dunha campá ou tambor para defenderse ante un perigo.

2. Sinal de alarma.

1. Acción e efecto de rebentar ou rebentarse.

2. Rotura repentina da cuberta ou da cámara de aire dun pneumático.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Tui. Construída sobre restos romanos e suevos, data do s XI e realizouse en estilo románico. Ten planta basilical, con tres naves e tres ábsidas, a central de forma semicircular e as laterais rectangulares. No seu interior conserva capiteis historiados e na capela maior pinturas murais do s XVI. Pertenceu a un antigo mosteiro de monxes beneditinos documentado no s X e foi residencia dos bispos de Tui (1069-1179?). En 1102 custodiou as reliquias que Xelmírez trouxo de Braga e foi sede dun concilio de bispos galegos (1118-1122). En 1132 adoptou a regra de santo Agostiño. En 1435 o mosteiro uniuse á catedral e a súa igrexa converteuse en templo parroquial.

MONTES

Monte situado na parroquia de San Mamede de Carnota (Carnota). O seu cumio acada os 531 m de altitude.

1. Espazo comprendido entre dúas paredes que forman ángulo e as proximidades do seu punto de encontro.

2. Lugar apartado dentro dun espazo maior.

1. Cautela ou reserva con que se fai algo.

2. Preocupación, coidado ou modestia con que alguén se conduce para non molestar ou escandalizar.

1. Que ou quen recibe algo.

2. Aplícase ao aparato destinado a recibir un sinal dunha determinada clase, como por exemplo as ondas electromagnéticas, os impulsos eléctricos, a radiación luminosa ou as ondas acústicas, entre outros.

3. Escribán que, comisionado polas chancelarías e audiencias ou polo consello supremo, practicaba dilixencias xudiciais.

4. Aplícase ao sistema sobre o que se aplica directamente unha forza motriz ou un movemento.

5. 1. Cada unha das formacións especializadas, repartidas no interior dos tecidos, músculos, vasos sanguíneos e vísceras, que transforman un estímulo mecánico, térmico, químico ou eléctrico nunha mensaxe nerviosa aferente, sensitiva ou sensorial.

   2. Grupo químico da membrana celular, inmunoloxicamente compatible e, polo tanto, capaz de combinarse co antíxeno.

   3. receptor adrenérxico

      Receptor do sistema adrenérxico, sensible á adrenalina e a outros neurotransmisores, presente na maioría das terminacións posganglionares simpáticas e nalgunhas sinapses do sistema nervioso central. Poden ser receptores á, sensibles especialmente á noradrenalina, e receptores â, sensibles especialmente ao isoproterenol, e ambos os dous sensibles á adrenalina. A estimulación á-adrenérxica provoca, en xeral, vasoconstrición e contración muscular mentres que a estimulación â-adrenerxética tanto pode provocar estimulación (receptores â 1 ) como inhibición (receptores â 2 ).

   4. receptor sensitivo

      Cada unha das células encargadas de detectar os diferentes cambios que teñen lugar no medio interno ou externo e que poden ser valiosos para a supervivencia do animal ou para unha mellor adecuación ao seu medio.

6. Persoa que recibe a mensaxe nun acto de comunicación.

7. ...

1. Cargo e oficio de receptor.

2. Oficina do receptor.

PERSOEIRO

Rei visigodo (653-672), fillo e sucesor de Khindasvinto. Seu pai asociouno ao trono en 649. Durante o seu reinado iniciouse a decadencia do estado visigodo coa desorganización do exército e dos recursos económicos. Promulgou o Liber Iudiciorum.