"To" (Contén)

FILOSOFOS

Filósofo e pedagogo. Ordenado sacerdote, abandonou a Igrexa e foi profesor na Universidade de Padua. Positivista, representou a tendencia subxectivista propia de J. Stuart Mill e E. Mach, fronte ao obxectivismo de A. Compte. Das súas obras destacan: Psicologia come scienza positiva (Psicoloxía como ciencia positiva, 1870), La morale dei positiviste (A moral do positivismo, 1893) e Scienza dell‘educazione (Ciencia da educación, 1893).

GALICIA

Escritor e militar. Baixo o pseudónimo de Prisco, publicou unha serie de xenealoxías no xornal La Integridad (1888) que posteriormente foron recollidas no volume titulado Casas solariegas de Galicia. Apuntes genealógicos (1889). Publicou Fragmentos de Historia de Galicia (1900); Poesías inéditas del Padre Feijóo (1901). Dentro da súa produción poética destaca o seu poema en galego “Na morte de Alberte García Ferreiro” (1902). Tamén é autor dos relatos O dito d’un parvo (1898) e Derrepica (1900), publicados en El Eco de Galicia.

GALICIA

Crítico de arte, historiador, filósofo, poeta e profesor universitario. Colabora en diversas publicacións, na televisión e na radio sobre temas histórico-artísticos. Exerceu como director de diversas coleccións e monográficos de artes plásticas, suplementos culturais, dicionarios, etc. Entre as súas obras destacan: 30 años de arte español (1972), Prieto Nespereira (1973), La pintura en Buenos Aires (1981) e La pintura expresionista en España (1981). Como poeta ten obra publicada en galego e castelán. Dirixiu as Salas de Exposición do Ateneo de Madrid, foi xefe do Servicio Exterior da Dirección Xeral de Turismo, da Sección de Artes Plásticas e Audiovisuais, e da Acción Universitaria da Dirección Xeral de Información. Tamén exerceu como director do Museo Español de Arte Contemporáneo entre 1974 e 1978.

1. Da natureza e características da area.

2. Que contén area.

PERSOEIRO

Fillo do prateiro Enrique de Arfe, aprendeu o oficio no obradoiro familiar. A súa produción persoal comeza a ser coñecida a partir de 1539, destacando, como o seu pai, polos seus modelos de custodias e cruces procesionais. Entre 1539 e 1544 realizou varias obras salientables en Santiago por encargo do cabido, como un cáliz de ouro e a custodia do Corpus de prata para a procesión do Santísimo Sacramento. No canto de seguir a “liña oxival” ou de “mazonería”, de carácter goticista, propugnada polo seu pai, adoptou e introduciu o novo estilo denominado “ó romano” e, posteriormente, “do Renacemento”. A partir de mediados do s XVI trasladouse a Castela, onde continuou a súa produción como ourive, etapa na que realizou a custodia de Medina de Rioseco (1551-1554) cun estilo Plateresco e as andas da custodia da catedral de León.

PERSOEIRO

Rei de Tartessos, coñecido só polas referencias de autores gregos. Filohelénico, prestou axuda aos focenses para financiar a fortificación de Focea (cidade grega de Asia Menor) contra a ameaza persa. O seu reinado (quizais do 630 ao 550 a C) correspóndese coa época de esplendor de Tartessos.

PERSOEIRO

Escritor. Foi capelán da Emperatriz María de Austria. De temática bastante uniforme, a súa escrita é elegante e con influencias clásicas (foi un fervente horaciano). Unha parte dos seus poemas foron impresos en Rimas (1634) xunto cos do seu irmán. Como historiador escribiu, entre outras obras, os Anales de Aragón (1630), continuación dos de Zurita.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico italiano. Os seus filmes están cheos de imaxes sorprendentes e complicadas. Seguindo o estilo de Brian de Palma, enche a pantalla de cores vivas, sons estridentes e de escenas incomprensibles que confunden o espectador. Dirixiu L´ucello dalle piume di cristallo (O paxaro de plumas de cristal, 1970), Profondo rosso (Preludio para matar, 1975), Inferno (Inferno, 1980), Phenomena (Fenómenos, 1984), Ópera (Ópera, 1985) e Síndrome di Stendhal (Síndrome de Stendhal, 1995).

ESPA¥A

Concello do Maresme (25 km2; 7.848 h [1991]). Hortalizas, amorodos e floricultura. Hai diversas fontes de augas mineiro-medicinais (Bellot e Burriac). Durante o s XX desenvolveuse un centro de veraneo. Os sectores industriais predominantes son o téxtil, o metalúrxico e o químico. A igrexa parroquial de Sant Juliá é gótica.

1. Razón aducida como proba dunha proposición, para convencer a alguén dalgunha cousa.

2. 1. Razoamento destinado a probar ou refutar unha proposición dada.

   2. Nunha función lóxica, variable independente.

3. 1. ariable ao nome ou un valor que aparece como un dato de entrada dun proceso que corresponde ao cálculo dunha función, e que ten como resultado a execución da función, e como dato de saída, o valor da función. Para diferencialo dun parámetro (ou argumento fiticio), tamén se denomina argumento efectivo.

   2. alores pasados a unha función ou procedemento por un programa.

4. No ámbito literario resumo que se fai dunha obra seguindo o fío narrativo. Oponse ao tema, que informa do núcleo xenético da obra.

5. 1. Ángulo formado por un vector e o eixe de referencia.

   2. ...