"PL" (Contén)

Forma prefixada de orixe grega que se emprega na formación de palabras co significado de ‘máis’, ‘máis numeroso’.

Leucocito neutrófilo polinuclear cun núcleo hipersegmentado.

Inflorescencia cimosa en que por debaixo de cada eixe principal terminado en flor se orixinan tres ou máis flores. OBS: Tamén se denomina cima multípara.

Aumento de células, especialmente de linfocitos, no líquido cefalorraquídeo.

Que presenta pleocroísmo.

Cambio de cor que se observa nun mineral examinado a través dun microscopio polarizador, cando se fai xirar a platina.

Diversidade morfolóxica que presentan diversos organismos con relación ás condicións ambientais ás que están sometidos.

Que presenta pleomorfismo.

Abdome dos crustáceos malacostráceos en que se insiren os pleópodos.

Utilización de palabras de idéntico sentido nunha mesma frase, coa intención de reforzar a expresión ou para evitar ambigüidades (Vina cos meus propios ollos). O uso innecesario constitúe a redundancia (Sobe arriba).

Apéndice abdominal dos crustáceos malacostráceos. Ten forma esmagada, de pa, e función primordialmente natatoria. Xeralmente están presentes en número de cinco pares, aínda que nalgunhas ordes están totalmente ausentes. Nos isópodos, ademais da función locomotora, os pleópodos teñen función respiratoria, mentres que nos eufausiáceos, anfípodos e decápodos, un ou dos pares de pleópodos están modificados en órganos copuladores. As femias dos decápodos levan neles os ovos despois da posta.

Conxunto de técnicas oftalmolóxicas que se empregan para estimular a visión do ollo con ambliopía.

Propiedade dun xene pola que afecta a varios caracteres do organismo.

Unidade mínima de contido da lingua que forma parte do plerematema, segundo a terminoloxía glosemática de L. Hjelmslev. Subdivídense en pleremas centrais (os elementos radicais) e pleremas marxinais (elementos de derivación).

Unidade do plano do contido da lingua, segundo a terminoloxía glosemática de L. Hjelmslev. Divídese en plerema, ou elemento constituínte, e morfema, ou elemento expoñente. O primeiro corresponde ás palabras radicais e aos elementos de derivación da gramática tradicional, e o segundo, ás desinencias verbais e nominais.

Parte da glosemática que estuda as unidades de contido da lingua ou pleremas. Segundo L. Hjelmslev, a forma do contido é característica de cada lingua: “Cada lingua establece os seus propios límites (= forma do contido) dentro da “masa do pensamento” (= substancia do contido) amorfa”.

Relativo ou pertencente á plerose.