pleroma

Universo das cousas reais e espirituais que, na filosofía helenística, se opón ao mundo da irrealidade material. O termo foi empregado por san Paulo para referirse á plenitude do ser divino e do ser creado en Xesús Cristo glorioso, e foi recollido polos gnósticos valentinianos do s II, co significado da ‘totalidade das virtudes da segunda divindade’, en orde á manifestación de Deus.

Parte axial do ápice vexetativo do talo e da raíz, integrada polas células meristemáticas que orixinan o cilindro central.