"RC" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos excrementos.

2. Aplícase aos organismos que habitan nos excrementos.

1. Relativo ou pertencente ás esterculiáceas.

2. Árbore da familia das esterculiáceas.

3. Familia da orde das malvas que comprende árbores de follas alternas e lanceoladas, tronco liso con cortiza de cor canela sobre o que aparecen directamente as flores en acios, de cinco pétalos, de cor vermella e amarela, inodoras, e que son polinizadas principalmente por formigas. Os froitos son cápsulas elípticas, arestadas e indehiscentes. O xénero de maior difusión da familia das esterculiáceas é Theobroma.

GALICIA

Deseñador gráfico, pintor e gravador. Foi xefe de estudo gráfico da axencia de publicidade AHA (1983-1986), debuxante de GRAFORSA (1987-1991), director de arte do Grupo Córcega Galicia Comunicación (1997-1998) e de Edicións Espiral Maior (1998-2002). Realizou traballos gráficos para a Universidade da Coruña, Xunta de Galicia, concellos da Coruña e Sada, Asociación de Escritores en Lingua Galega, Trofeo Teresa Herrera e diversas empresas coruñesas. Colaborou en Aetinape (1986-1996), La Voz de Galicia (1998-1999) e Obradoiro (1995-2000). No eido da pintura e do gravado, inclinouse pola abstracción aínda que tamén traballou a figuración deformada. As súas composicións caracterizáronse pola cor e o grafismo xestual con trazos fortes e vigorosos. Foi membro fundador dos grupos GALREXO (1974) e Galicia Estudio (1978). Realizou, entre outras, as carpetas de gravados Ortigas da memoria, con poemas de C. Sánchez (1984), Mulleres (1987) e participou na...

1. escordar.

2. Retorcer a roupa mollada para lle quitar a auga.

3. Prensar as uvas no lagar.

PUBLICACIÓNS

Publicación semestral aparecida en 1981 e subtitulada “Revista oficial del Instituto de Estudios Bercianos”. Dirixiuna inicialmente José A. Carro Celda. No número once exerceu como director J. Enrique Fernández Llamazares, e dende o dezanove coordinouna J. Ignacio González Ramos. Tentou fomentar e difundir a cultura berciana en todos os seus ámbitos, cunha recompilación de literatura oral e popular da zona, ademais de achegas literarias de diversos autores, en que se incluían escritores galegos e portugueses.

PERSOEIRO

Condesa de Mercia, filla de Alfredo o Grande. Administrou o territorio de Mercia trala morte do seu home, o conde de Mercia (911), e enfrontouse xunto a Eduardo I de Wessex contra os daneses. Trala súa morte, o condado de Mercia foi incorporado ao Reino de Wessex.

1. Título inferior ao de rei, atribuído a certos soberanos orientais.

2. Arcebispo dunha comunidade ortodoxa sometida a dominio estranxeiro, pero que mantiña poder civil.

GALICIA

Comarca administrativa do NO da Comunidade Autónoma de Galicia. Limita ao N coas comarcas de Ortegal (concellos de Mañón e Ortigueira) e Ferrol (As Somozas, San Sadurniño e Neda); ao S coa de Betanzos (Aranga, Irixoa, Vilarmaior e Miño); ao L coa de Ferrol (Fene) e coas rías de Ares e Betanzos; e ao O coa Terra Chá (concellos de Muras, Xermade e Guitiriz). Abrangue unha superficie de 541,3 km2nos que acolle unha poboación de 28.842 h (2001), distribuídos entre os concellos de Cabanas (30,3 km2; 3.292 h), A Capela (58,7 km2; 1.559 h); Monfero (172,5 km2; 2.639 h); Pontedeume (29,4 km2; 8.912 h) e As Pontes de García Rodríguez (250,4 km2; 12.440 h). Dous son os núcleos principais: As Pontes de García Rodríguez, situada a 43° 26’ 55’’ de latitude N e 7° 51’ 25’’ de lonxitude O; e Pontedeume, situada a 43° 24’ 20’’ de latitude N e 8° 10’ 20’’ de lonxitude O, que organizan cadansúa subárea funcional dentro da comarca. A máis extensa...

PERSOEIRO

Bispo de Vercelli (340-368), no Piemonte. Contrario ao arianismo, foi desterrado polo Emperador Constancio, primeiro a Escitópolis (355) e despois a Capadocia. Trala morte do emperador regresou a Vercelli, onde se dedicou á instrución e formación de sacerdotes. A petición do Emperador Xuliano asistiu ao concilio convocado por Atanasio en Alexandría, que lles concedeu o perdón aos bispos arianos a condición de que volvesen ao estado de leigos. Honrado como mártir, foi o primeiro bispo de Occidente que introduciu a vida monacal para o clero. Escribiu unha serie de cartas apostólicas con eloxios da vida monacal. A súa festa celébrase o 2 de agosto.

1. Gobernador que representaba os emperadores de Bizancio en Italia e África, establecido baixo o Emperador Mauricio (582-602). Tiña, entre outras atribucións, o mando supremo das tropas, a dirección da diplomacia, a autoridade sobre a administración civil e o dereito de inspección sobre as cuestións eclesiásticas.

2. Gobernador dun exarcado da Igrexa ortodoxa. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

1. 1. Cargo ou dignidade de exarca.

   2. Época e duración do goberno dun exarca.

2. Circunscrición administrativa do Imperio Bizantino en Italia e África gobernada por un exarca. Constituíuse baixo o goberno de emperador bizantino Mauricio (582-602). O exarcado de Ravenna creouse no 584 e desapareceu polos ataques dos lombardos no 751, aínda que nominalmente sobreviviu ata finais do s XII. O exarcado de Cartago, creado en 587, foi invadido polos árabes no 647 e desapareceu no 709.

3. Demarcación territorial da Igrexa ortodoxa que se corresponde basicamente coas homónimas do Imperio Bizantino. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].