"llo" (Contén)

GALICIA

Político. Militante e membro do consello nacional do BNG desde 1986, foi alcalde de Vigo (1999-2003), e como tal presidiu a Mancomunidade de Concellos da Área Intermunicipal de Vigo e a Fundación Provigo.

PERSOEIRO

Crítico teatral. Dirixiu o Centro de Documentación Teatral (1983-1992 e 1996-1997) e fundou diversas revistas dedicadas ás artes do espectáculo, como El Público e Pipirijaina. Das súas obras destacan Los grupos de teatro independiente (1973) e Los teatros de Madrid, 1982-1994 (1995). Recibiu o Premio Simón Bolívar de Teatro en Venezuela (1990).

PERSOEIRO

Político. Foi un dos ponentes da Constitución de 1978, deputado nas Cortes por UCD (1977-1982) e ministro da Presidencia (1979-1980). Ademais, exerceu como membro do Tribunal de Arbitraxe da Cámara de Comercio Internacional de París.

1. Apéndice longo que teñen no pescozo algúns animais.

2. Bóla que colga da mulida para escorrentar as moscas á xugada.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Oleiros baixo a advocación de santa Locaia.

1. Anaco de tea rachado que colga dunha peza de roupa.

2. Individuo que anda sucio e mal vestido.

3. Persoa que leva unha vida desordenada.

4. Vergallo do porco.

SEMANARIOS

Semanario editado en Vigo a partir do 10 de xullo de 1881. Cesou o 14 de agosto do mesmo ano (nº2). Dirixido por Luís A. Mestre, e coa colaboración de Indalecio Armesto, a maior parte dos seus contidos foron políticos. Foi o primeiro xornal con caricaturas da prensa viguesa, realizadas por Verísimo Vázquez.

PUBLICACIÓNS

Publicación editada en Santiago de Compostela a partir de novembro de 1888. Subtitulouse “Semanario satírico-humorístico”. Fundado e dirixido por Manuel Otero Acevedo, cesou aos poucos números. Imprimiuse nos obradoiros tipográficos de Vicente Abad, na Coruña. De carácter anticlericalista e anticarlista, foi prohibida pola súa crítica á comunidade eclesiástica.

PERSOEIRO

Arquitecto. Evolucionou desde unha etapa de neoclasicismo academicista ata as correntes vienesas. A partir de Albergo Ambasciatori, volveu ao clasicismo chamado romano antigo, e con Benito Mussolini converteuse en arquitecto oficial do réxime e en máximo representante da arquitectura fascista. Dirixiu a construción da Cidade Universitaria de Roma e construíu o pavillón italiano da Exposición Universal de París 1937.

1. 1. Anaco de tea rachado que colga dunha peza de roupa.

   2. Individuo que anda sucio e mal vestido.

2. Porción de pel fláccida.