"AP" (Contén)

1. Especie de gorro rematado en punta, unido a unha peza de vestir, co que se cobre a cabeza.

2. Pequena capa de xuncos que cobre a cabeza e cae sobre os ombros ata a cabeza.

3. 1. Calquera peza ou cousa que cobre a punta ou a parte superior dalgunha cousa.

   2. Parte superior da meda.

4. Monllo de plumas que teñen algunhas aves e mamíferos na parte superior da cabeza.

1. carapucha.

2. Sombreiro que teñen os fungos con forma de paraugas aberto.

3. Saco que se coloca na cabeza para transportar mellor algunha cousa.

PERSOEIRO

Diplomático. Foi embaixador de Filipe III en Venecia e mais en París (1609), onde gañou a confianza de Maria de Medici. Opúxose á política contraria aos Habsburgo de Enrique IV de Francia. Negociou os matrimonios de Filipe IV con Isabel de Borbón e de Luís XIII con Ana de Austria.

PERSOEIRO

Rei de Sicilia (1266-1282) e de Nápoles (1266-1285), conde de Anjou e de Maine (1264-1285), e conde de Provenza e de Forcalquier polo seu matrimonio no 1246 coa condesa Beatriz. Fillo de Luís VIII de Francia e de Branca de Castela. En 1250 e 1261 as cidades de Marsella, Arles e Aviñón rebeláronse contra o seu dominio, e Carlos anulou as súas liberdades municipais. Iniciou a expansión cara a Italia co señorío sobre o condado de Ventimiglia (1258) e parte do Piemonte meridional (1259-1261). Proposto polos papas para opoñelo aos descendentes de Federico II en Sicilia, recibiu en 1265 en Roma a investidura do reino. Iniciou a campaña militar de conquista axudado polas finanzas papais e polos güelfos; neste sentido, foi decisiva a Batalla de Benevento (1266). Executou o neto de Federico II, Conradino, despois de derrotalo en Tagliacozzo (1268). Dominou entón a política italiana e obtivo (1269-1270) o señorío de Milán e outras cidades da Lombardía e da Romaña. Xénova e Guillerme VII, marqués...

PERSOEIRO

Rei de Nápoles (1285-1309) e Sicilia (1289-1302), conde de Provenza (1285-1309), conde de Anjou e de Maine (1285-1309) e príncipe de Acaia, tamén coñecido como Carlos de Salerno. Fillo e sucesor de Carlos I de Nápoles e de Beatriz de Provenza. Príncipe de Salerno, vicario do reino dende 1283 por ausencia de Carlos I, loitou contra as forzas de Pedro II de Aragón que o derrotaron en varias ocasións e o fixeron prisioneiro en Messina (1284). Cando sucedeu ao seu pai (1285), foi trasladado a Catalunya; recobrou a liberdade mediante o Pacto de Canfranc (1288), polo que renunciaba a Sicilia. Foi coroado rei en 1289 e retomou a loita ata a Tregua de Gaeta (1289), disputa que rematou co Tratado de Anagui (1295), polo que Xaime II de Aragón renunciaba a Sicilia e casaba con Branca, filla de Carlos II, que o acompañou a Catalunya. Sicilia, sen embargo, elixiu como rei a Federico II (1296), contra o que loitaron unidos Carlos II e Xaime II. Esta guerra chegou á súa fin coa Paz de Caltabellotta...

PERSOEIRO

Rei de Nápoles (1381-1386) e de Hungría (Carlos II, 1385-1386), fillo de Luís de Anjou Durazzo, conde de Gravina. Coñecido co nome de Carlos de Durazzo, as súas aspiracións ao trono de Nápoles, despois de casar con Margarida, irmá de Xoana I, frustráronse cando a raíña adoptou a Luís I, duque de Anjou. Coa protección de Luís de Hungría e do Papa Urbano VI, invadiu Nápoles e derrotou e encarcerou a Xoana I en 1381. Unha embaixada de Hungría ofreceulle a coroa en 1385, pero un ano despois foi asasinado.

PERSOEIRO

Rei titular de Hungría (1292 - 1295), fillo de Carlos II de Nápoles e de María, irmá de Ladislao IV de Hungría. Gobernou Nápoles durante as ausencias do seu pai, que o nomeou vicario de Nápoles entre o 1289 e o 1294, e novamente no 1295. Morto Ladislao IV, loitou contra Andrés III polo trono de Hungría e foi investido rei de Hungría en Aix-en-Provence (1292). A pesar da alianza con Serbia e Venecia o seu título non tivo efectividade ata 1308, cando foi elixido o seu fillo Carlos Roberto.

FILOSOFOS

Filósofo alemán. Profesor en Viena, Praga, Chicago, Princeton e Los Angeles. As orixes do seu pensamento están nalgúns dos postulados expostos polo Círculo de Viena: a constitución lóxica do mundo, o rexeitamento da metafísica, a sintaxe lóxica da linguaxe, a semántica e o exame da indución, que teñen como tema central o coñecemento científico e os problemas dunha filosofía metodolóxica dominada pola idea de exactitude e de corrección lóxico-formal. Intentou crear unha linguaxe xeral das ciencias. As súas teses iniciais baseáronse na afirmación de que os enunciados científicos eran analíticos ou empíricos e que eran significativos se podían ser verificables. Posteriormente, afirmou que o significado dun enunciado podía ser gradualmente confirmable e non verificable. Estudiou a semántica lóxica e concibiu a filosofía como o estudo da natureza da linguaxe da ciencia, entendendo que tiña que ter unha linguaxe rigorosa. As súas principais obras son Der logische Aufbau der Welt (A estrutura...

1. Persoa de pequena estatura.

2. Cousa que non acadou o seu desenvovemento completo, particularmente algunhas froitas.

3. Rocada pequena de la, liño ou estopa.