"To" (Contén)

PERSOEIRO

Entrou en contacto coas vangardas. Foi influído por diversas fontes, entre elas o seu propio irmán, o pintor Giorgio de Chirico. Influíu en André Breton e o surrealismo. Foi autor da peza teatral Chants de la Mi-Mort (1914), das novelas Infanzia di Nivasio Dolvemare (1941), Narrate, uomini, la vostra storia (1942) e Casa “La Vita” (1943), da ópera Orfeo Vedovo (1950) e do ballet Vita dell’uomo (1951).

PERSOEIRO

Construtor de instrumentos belga. Coñecido como Adolphe Sax, perfeccionou co seu pai, Charles-Joseph Sax (1791-1865), diversos instrumentos de vento. Inventou o saxofón (1840) e os diversos instrumentos da familia dos saxhorns.

PERSOEIRO

Anatomista italiano. Perfeccionou o coñecemento morfolóxico do sistema nervioso, do peritoneo, do aparato xenital e de zonas anatómicas completas, como o triángulo de Scarpa. Fixo achegas á fisioloxía da visión e da audición.

PERSOEIRO

Bioquímico polaco naturalizado estadounidense en 1962. En 1939 trasladouse a Escocia, onde se doutorou en 1955. En 1977 recibiu o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina, compartido con R. Guillemin e R.Yalow, polos seus importantes traballos sobre a produción de hormonas hipotalámicas que controlan a actividade hormonal periférica.

PERSOEIRO

Astrónomo alemán. Xesuíta, estudou matemáticas en Ingolstadt e despois iniciouse en astronomía. En 1616 trasladouse a Innsbruck e en 1626 a Neisse. Observou as manchas solares e inventou o telescopio de refracción. Estudou a fisioloxía da visión e o papel da retina e do cristalino.

PERSOEIRO

Escritor alemán. A influencia de Rousseau e dos poetas do movemento Sturm und Drang, fixeron crecer a súa ideoloxía revolucionaria contra a tirania dos gobernos, que reflectiu en Die Räuber (Os bandidos, 1781). Desertou do exército e tivo que fuxir a Mannheim (1782), onde presentou pezas teatrais republicanas, e fundou a revista Rheinische Thalia. Despois, dedicouse á investigación histórica e en 1789 obtivo unha cátedra na Universidade de Jena. A pesar de ser cidadán de honra da nova República Francesa (1792), distanciouse das consecuencias reais da revolución que defendera teoricamente, e interesouse pola filosofía idealista de Kant. Coa edición das revistas Die Horen (1794) e Musenalmanach (1796-1800), iniciou unha constante colaboración con Goethe. Da súa obra dramática, dogmaticamente idealista, destacan Luise Millerin, titulada posteriormente Kabale und Liebe (Cábalas e amor, 1784), Don Carlos, Infant von Spanien (1787),...

PERSOEIRO

Escritor alemán. Coñecido como Otto Ernst, das súas obras destaca a comedia Flaschmann als Erzieher (Flaschmann como educador, 1901) e a novela Hermannsland (1921).

PERSOEIRO

Escritor. Coñecido como Italo Svevo, foi o pioneiro da novela psicolóxica e un dos primeiros en utilizar as teorías de S. Freud. Destacan Una vita (1892), Senitilità (1898), La conscienza di Zeno (1923), La novella del buon vecchio e della bella fanciulla (1929) e Corto viaggio sentimentale (1949).

1. Estrado de planta rectangular, relacionado co bema siríaco, situado no centro da nave das basílicas cristiás, diante do altar, que se reservaba para os cantores.

2. Institución romana dos s VI-VII ao servizo do canto para a liturxia cristiá. Na Alta Idade Media atopábase en moitas catedrais e mosteiros de Europa. Modernamente, refírese aos grupos dedicados ao gregoriano para a liturxia.

PERSOEIRO

Fotógrafo. Recoñecido polos seus retratos psicolóxicos de persoeiros para o ABC (1972), foi o creador das cascografías, coas que obtiña formas volumétricas e texturas a partir da manipulación do papel fotográfico. Fotógrafo oficial dos reis de España e membro numerario da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando (1996), publicou Álava abierta (1978), Fascinación (1991), Dios (1992), Espacios (1997), Itasoa (1999), Paisajes ordenados (2002) ou La belleza oculta: Libia (2004).

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico italiano. Cultivou a comedia. Dos seus filmes destacan C’eravamo tanto amati (1974), La nuit de Varemes (1982), La famiglia (1987), Che ora è? (1989), Il Viaggio di Cappitan Fracassa (1990), Romanzo di un giovane (1995), Concorrenza sleale (2001) e Genti di Roma (2003).