"CIA" (Contén)

1. Calidade de equivalente.

2. Forma que se corresponde exacta ou aproximadamente con outra doutra lingua diferente. Non deben confundirse os termos voces sinónimas e voces equivalentes: os sinónimos pertencen a unha mesma lingua e son, na maioría dos casos, intercambiables entre si, mentres que no caso das equivalencias se refiren aos mesmos termos en dúas ou máis linguas e non son intercambiables nun contexto determinado. Así, por exemplo, a voz galega chapeo ten como equivalencias a portuguesa chapeu, a catalá capell, a castelá sombrero, a francesa chapeau, a italiana cappello, a inglesa hat e a alemana hut.

3. Confusión entre dúas ou máis realizacións fonemáticas que teñen, polo menos, un trazo distintivo común, de punto ou de modo de articulación, e que explican algunhas evolucións diacrónicas anómalas. Así, por exemplo, nas líquidas fórmanse equivalencias entre /r/ e /l/, xeralmente por disimilación, en casos como lat CALAMĔLLU > caramelo, LĪLĬU > lirio, LŎCĀLE > logal > logar > lugar ou PARABŎLA > paravra > palavra > palabra; ou tamén hai equivalencia, neste caso sincrónica, entre /b/ e /g/, en casos como VŎMĬTĀRE > vomitar > popular gomitar.

4. Relación de igualdade funcional que, segundo Bally, se dá entre dous ou máis membros oracionais que poden intercambiarse a causa da súa función común, sen que os seus valores semánticos e estilísticos sexan necesariamente idénticos, e que é sempre viable dentro dun contexto determinado. Deste xeito, hai equivalencia entre [A poboación] viguesa, de Vigo, que hai en Vigo. OBS: Tamén se denomina concorrencia.

5. Relación binaria entre os elementos dun conxunto que permite establecer unha clasificación destes elementos de tal maneira que quede cada un nunha clase, chamada de equivalencia, e estas clases non teñan ningún elemento común. Para que unha relación sexa de equivalencia ten que ser reflexiva, simétrica e transitiva. Son equivalentes dous elementos que pertencen á mesma clase. O conxunto das clases de equivalencia chámase conxunto cociente do conxunto de partida C para esta relación R, e escríbese C/R.

PERSOEIRO

Rei de Suecia (1208-1216), fillo do Rei Knut Eriksson. De nome Eric Knutsson, defendeu os seus dereitos dinásticos fronte a Sverken o Novo coa axuda do rei de Dinamarca Valdermar II o Victorioso. Foi o primeiro monarca sueco en ser coroado.

PERSOEIRO

Rei de Suecia (1222-1229 e 1234-1250), fillo póstumo do Rei Eric X de Suecia. De nome Eric Eriksson, foi elixido rei en 1222, aínda que coroado o 31 de xullo de 1224. En 1229 usurpoulle o trono ao seu curmán Canuto Lange e exiliouse en Dinamarca. En 1234, trala morte de Canuto, regresou a Suecia.

PERSOEIRO

Rei de Suecia (1356-1359), fillo do Rei Magnus Eriksson. De nome Eric Magnusson, foi recoñecido como príncipe herdeiro en 1344. O 17 de outubro de 1356 enfrontouse ao seu pai e proclamouse rei de Suecia.

PERSOEIRO

Rei de Suecia (1560-1568), fillo do Rei Gustavo I de Suecia e de Catarina de Saxonia-Lauenburgo. Introdutor do calvinismo en Suecia, reforzou o poder real e ocupou Tallinn (1561). Na Guerra dos Sete Anos (1653-1670) loitou polo control dos estados bálticos contra Dinamarca, Polonia e Lübec. Enfrontouse ao seu irmán Xoán III, casado cunha católica, aínda que acabou renunciando á coroa no seu favor.

ENTRADA LARGA

País do Reino Unido que comprende a parte setentrional da illa de Gran Bretaña e as Illas Hébridas, as Illas Orcadas e as Illas Shetland (78.133 km2; 5.120.300 h [estim 1998]). Limita ao S con Inglaterra pola liña da crista das Cheviot Hills, que vai dende o firth Solway, no O, ao val do Tweed, no L. A súa capital é Edimburgo.
Xeografía física
Xeoloxicamente, Escocia está formada por unha serie de bloques paralelos alongados de SO a NL, separados por depresións, e que de N a S son: as Highlands ou terras altas do N, a greta do Glen More, os Grampians, a depresión das Lowlands e as Uplands. O arco das Illas Hébridas permanece separado das Highlands pola canle de Minch. As Highlands ocupan case que a metade do territorio escocés e prolónganse cara ao L polas Orcadas e as Shetland. Están constituídas principalmente por un zócolo de rochas metamórficas, aínda que tamén hai áreas volcánicas no O, como o altiplano basáltico da Illa de Mull. Este zócolo,...

IGREXAS

Igrexa presbiteriana establecida en Escocia por John Knox en 1550. O Parlamento de Edimburgo declarouna relixión do Estado en 1560. Doutrinalmente é calvinista e ten como textos fundamentais o Book of Common Order (Libro da orde común) e os dous Books of Discipline (Libros de disciplina, 1560 e 1578). En 1929 uníronse a ela diversas pequenas igrexas, que constituíron a Church of Scotland, que designou como cabeza espiritual ao titular do trono escocés, o soberano do Reino Unido, aínda que conservaba a súa independencia no terreo civil.

ENTRADA LARGA

Emblema propio da Comunidade Autónoma de Galicia que simboliza a súa identidade como nacionalidade histórica.
Lexislación
O Estatuto de Autonomía de Galicia (Lei Orgánica 1/1981 de 6 de abril) recolle no seu Artigo 6.2 que “Galicia ten himno e escudo de seu”. Esta afirmación estatutaria desenvolveuna o Parlamento de Galicia ao aprobar a Lei de Símbolos de Galicia 5/1984 de 29 de maio (LSG), que no seu Artigo 1 proclama: “A bandeira, o escudo e o himno de Galicia simbolizan a súa identidade como nacionalidade histórica”. A composición do escudo indícase no Artigo 3: “O escudo de Galicia trae, en campo de azur ou azul, un cáliz de ouro sumado dunha hostia de prata, e acompañado de sete cruces recortadas do mesmo metal, tres a cada lado e unha no centro do xefe. O timbre, coroa real, cerrada, que é un círculo de ouro, engastado de pedras preciosas, composto de oito floróns de follas de acanto, visibles cinco, interpoladas de perlas, e de cada un dos floróns sae un diadema...

1. Conxunto de características fundamentais que constitúen a natureza propia dunha persoa, animal ou cousa. Contraponse ao concepto de existencia. Na historia da filosofía tivo tres acepcións fundamentais. Aristóteles opúxoa ao concepto de accidente: a esencia sería o propio do ser, e o accidente o que lle acontece ao ser pero que non o altera. San Tomé de Aquino opúxoa á existencia para clasificar así ontoloxicamente a realidade, e afirmou que Deus é o único ser en que a esencia e a existencia son unha, posto que é o único ser necesario, e no resto das criaturas a esencia é distinta da existencia, posto que poderían non existir e reciben a existencia de Deus. Para a filosofía existencialista, a esencia, que é posterior á existencia, é a idea que se ten do home, mentres a existencia é o home concreto que é agora no tempo. Jean-Paul Sarte afirmou que a existencia do home precede á súa esencia, con que subliñou a profundidade da liberdade humana, que non estaría determinada previamente por ningunha...

2. O máis importante ou característico de algo.

3. Cada unha das substancias oleosas, lipófilas, intensamente olorosas, de orixe vexetal, destilables e xeralmente volátiles en corrente de vapor. Moi difundidas na natureza, localízanse nas follas, nas flores, nos froitos e nas sementes de diversas especies vexetais. Os constituíntes principais dos aceites esenciais son os terpenos; ademais dos hidrocarburos alifáticos e dos seus derivados hidroxenados (alcohois, aldehidos, cetonas e ésteres), tamén se atopan hidrocarburos aromáticos, fenois e os seus derivados, e nalgunhas esencias, compostos sulfurados e nitroxenados.

4. Extracto líquido con gran concentración de substancias aromáticas.

1. 1. Relativo ou pertencente á esencia.

   2. Que constitúe a esencia.

2. Que resulta absolutamente necesario e non se pode prescindir del.

3. Que é o principal ou máis importante.

4. Aplícase ás afeccións, ás síndromes ou aos síntomas dos que se descoñece a causa.