"llo" (Contén)

MONTES

Monte situado na parroquia de Goiás (Lalín). O seu cumio acada os 677 m de altitude.

MONTES

Monte situado na parroquia de Coiro (Mazaricos). O seu cumio acada os 562 m de altitude.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Valladolid, Castela e León, situado no val do Duero (2.574 h [2001]). Destaca a agricultura e a olaría. Destaca un castelo do s XV.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Toledo, situado en Castela-A Mancha e regado por varios regatos que aflúen no Tajo (2.055 h [2001]).

PERSOEIRO

Prelado do Opus Dei. Doutor en Filosofía e Letras e en Dereito Canónico, ingresou no Opus Dei en 1935. Foi ordenado sacerdote en 1944, e secretario xeral do Opus Dei (1940-1947 e 1956-1975). En 1975, á morte do fundador, foi elixido para sucedelo. En 1982 o Papa Xoán Paulo II nomeouno prelado ao erixir en prelatura persoal o Opus Dei.

MONTES

Monte situado na parroquia de San Vicente de Gondrame (O Páramo). O seu cumio acada os 500 m de altitude.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Oza dos Ríos baixo a advocación de san Pedro.

IGREXAS

Igrexa situada en Oza dos Ríos. Construíuse en estilo románico a finais do s XII e comezos do s XIII. Pénsase que puido pertencer a un convento templario. Ten planta rectangular dunha soa nave rematada nunha ábsida rectangular, cuberta cunha bóveda de canón apuntada. Destaca o rosetón calado do testeiro.

1. Persoa que guiaba os cabalos dunha posta.

2. Persoa que ía montada nun dos cabalos dianteiros dunha carruaxe para guiar o resto.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Lugo baixo a advocación de san Martiño.

MONTES

Monte situado na parroquia do Castro de Laza (Laza). O seu cumio acada os 600 m de altitude.

GALICIA

Xeólogo e enxeñeiro de minas, fillo de Melchor de Prado Mariño. Estudou matemáticas e ciencias naturais na Universidade de Santiago de Compostela e minas en Madrid. De ideas liberais, durante a súa mocidade participou na creación da Sociedad Patriótica Coruñesa. Traballou como inspector de minas e destacou na confección da parte española do mapa xeolóxico de Europa e pola visión que tiña da xeoloxía como ciencia aplicada. Opúxose á división do mapa xeolóxico de España en provincias propoñendo a división por áreas xeolóxicas e realizou numerosos traballos de paleontoloxía na Cordilleira Cantábrica. Colaborou en Observatorio Pintoresco e editou El Tarraconense. Publicou, ademais de numerosos mapas, Vindicación de la geología (1835), Mapa Geológico y Memoria de la provincia de Madrid (1864), Carta géologique de l’Espagne et du Portugal (1864) e Faune primordiale dans la châine Cantabrique (1890). Membro das sociedades xeolóxicas de Londres...

GALICIA

Arquitecto, fillo de Melchor de Prado Mariño. Iniciouse co seu pai e obtivo en 1839 o título de arquitecto pola Academia de Bellas Artes de San Fernando. Foi arquitecto municipal de Santiago de Compostela desde 1840 e como tal encargouse de diversos trazados urbanísticos e construtivos como os proxectos para o Teatro Principal (1841) e para o mercado de abastos (1850), a construción do primeiro cemiterio xeral da cidade, inaugurado en 1847, as escalinatas da universidade (1844) ou o peche do pazo arcebispal na Acibechería (1854). O seu academicismo caracterizouse pola ausencia da monumentalidade e polas composicións sobrias e austeras. Cara a finais da década de 1850 a súa produción volveuse máis ecléctica, sen abandonar as pautas clasicistas. Os seus edificios de vivendas caracterizáronse pola claridade das liñas e das súas obras destacan Santiago de Padrón (1859) e a capela de Santa Minia de Brión (1857), San Pedro de Ribeira (1858) e San Miguel de Arca (1862), o antigo Café Suízo (1858)...

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Barcelona, Catalunya (61.818 h [2001]). A construción da canle á dereita do Llobregat, a mediados do s XIX, transformou a agricultura de cereais de secaño en regadío. Predominan as industrias do sector téxtil, químico, alimentario, do papel, auxiliares e de transformación.

PERSOEIRO

Político, historiador e filósofo bizantino. Ensinou filosofía na restaurada Academia de Constantinopla, ao tempo que alcanzaba os cargos máis altos da administración baixo o reinado de diversos emperadores. Ademais de obras de interese filolóxico, escribiu Eloxios fúnebres, dedicados aos grandes patriarcas da época, Eloxios, dedicados a coetáneos ilustres, a Acta de Acusación de Miguel Cerulario, centenares de Letras e a súa obra máis destacada, Cronografía, relato da historia de Bizancio desde 976 a 1077.

PERSOEIRO

Actor e director teatral. Formado no Teatro Experimental Independiente (1970) en Madrid, exerceu como profesor de interpretación e creou o Pequeño Teatro de Magallanes (1971). Realizou diversos traballos no cine e na televisión con coñecidos realizadores, como Mario Camus e Luis Buñuel. En Vilagarcía de Arousa creou a compañía de teatro Ítaca (1979), en que participou como director e escenógrafo de As laranxas máis laranxas de todas as laranxas (1980), de C. Casares; Historia do Zoo (1981), de E. Albee; Amantes (Vencedores e Vencidos) (1982), de B. Friel, e Eclipse total (1984), de Ch. Hampton.