"To" (Contén)

PERSOEIRO

Fisiólogo inglés. Estudou na University of Cambridge e na de Berlín. Profesor en Londres, Liverpool e Oxford, formulou a lei da inervación recíproca, introduciu termos técnicos e estableceu unha clasificación dos órganos sensoriais. Recibiu o Premio Nobel de Medicina (1932), compartido con E. D. Adrian, polos seus descubrimentos relacionados coas funcións das neuronas.

PERSOEIRO

Escritor xaponés. En 1893 fundou a revista Bungaku-kai, voceira do romanticismo xaponés. Escribiu o poemario Wakana-shū (Gromos novos, 1897) e a novela Hakai (Violación das ordes, 1906), coa que se converteu en abandeirado do movemento naturalista do seu país.

PERSOEIRO

Príncipe xaponés. Foi rexente do imperio (600-621) durante o reinado do emperador Suiko. Introduciu o budismo en Xapón, promulgou un código de leis (604) de influencia chinesa e contribuíu ao desenvolvemento da civilización xaponesa.

PERSOEIRO

Escultor. Interesado polo cubismo en París, en 1915 regresou a Bos Aires, onde expuxo Chica bajando la calle Florida (1924), que o converteu no líder da vangarda escultórica arxentina. Fixo o primeiro relevo abstracto de América do Sur, titulado Puesta de sol (1926).

PERSOEIRO

Xurista e poeta italiano. Coñecido como Cino da Pistoia, escribiu Lectura in Codicem. Dante cítao como un importante poeta amoroso do dolce stil nuovo, mais a súa concepción do amor é menos idealizada.

1. Denominación xenérica dos anións poliatómicos que teñen o silicio como átomo central, e dos compostos de natureza moi diversa que conteñen eses anións. Os silicatos poden obterse por fusión conxunta da sílice con carbonatos de metais alcalinos, en forma de mesturas complexas, e clasifícanse estruturalmente de acordo co número de osíxenos do tetraedro de SiO 4 que comparten. Cando non se comparte ningún, están os silicatos discretos, que conteñen o anión SiO 4 4- , coñecido como ortosilicato, e dos que destacan a torita (ThSiO 4 ), o circón (ZrSiO 4 ) e os granates. Cando a asociación se produce mediante un só átomo de osíxeno, fálase tamén de silicatos discretos que conteñen o anión Si 2 O 7 6- , coñecido como pirosilicato e que aparece na thortveitita ((Sc,Y) 2 Si 2 O 7 ) e na hemimorfita (Zn 4 (OH) 2 Si 2...

2. Mineral formado esencialmente por grupos tetraédricos SiO 4 que están unidos entre eles directamente ou por catións. Os silicatos son os compoñentes máis importantes das rochas e constitúen, xunto co cuarzo, o 95% da parte coñecida da codia terrestre. Atópanse, en gran parte, como constituínte das rochas ígneas. Son exemplos de silicatos o cuarzo, os feldespatos e as micas. Nas condicións de formación das rochas metamórficas orixínanse unha serie de silicatos. Pola contra, nas rochas sedimentarias non hai formación destes minerais, senón que só hai fases de transformación deles, dos que son máis típicos as arxilas. Os silicatos clasifícanse segundo a disposición dos seus grupos SiO 4 en: nesosilicatos, sorosilicatos, inosilicatos, filosilicatos e tectosilicatos.

PERSOEIRO

Poeta. Escribiu o poema épico Punica, en 17 libros, unha narración chea de gusto retórico e de exaltación do sentimento da antiga grandeza romana.

GALICIA

Piloto de aviación, xornalista e escritor. Foi director de Avion Revue Internacional. Colaborou en La Noche, El Correo Gallego, RNE e TVE, e publicou Bomba a bordo (1982), Matar al presidente (1983), El Hereje (1993), Aeroguía del litoral de Galicia (1996) e Marusía (1997). Recibiu o premio Espejo de España como coautor da biografía Mi vida con Ramón Franco (1981), ademais da Medalla al Mérito Civil e a Medalla al Mérito Aeronáutico.

PERSOEIRO

Filólogo brasileiro. Profesor da Universidade do Brasil e da Universidade Católica de Rio de Janeiro, traballou sobre o latín vulgar (História do latim vulgar, 1957), o portugués (Manual de filologia portuguesa, 1952; História da língua portuguesa, 1952-1957; e Textos medievais portugueses e seus problemas, 1956), especialmente sobre o portugués de Brasil (Introdução ao estudo da língua portuguesa no Brasil, 1952), e edicións de textos (Diálogos de São Gregório, 1950, e Bíblia medieval portuguesa, 1958). Fundou e dirixiu a Revista Brasileira de Filologia.

GALICIA

Xurista. Doutor en Dereito, foi fiscal nas audiencias de Sevilla e Madrid, comisario de Patrimonio Artístico Nacional de España, director xeral do Instituto de la Seguridad Social, fiscal do Tribunal Supremo e primeiro fiscal do Tribunal Supremo da Comunidad Autónoma de Madrid. Recibiu o Premio Ateneo de Sevilla (1972) e a Medalla de Honor de San Raimundo de Peñafort.