"Asti" (Contén)

GALICIA

Médico neurólogo. Profesor titular de Patoloxía e Clínica Médicas da Universidade de Santiago de Compostela, fundou a Sociedade Galega de Neuroloxía. Académico correspondente da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia.

PERSOEIRO

Escritor. Cultivou a poesía na obra Donaires del Parnaso (1624) e o teatro, pero destacou, sobre todo, no conto ao xeito das novelle italianas, como aparece en Noches de placer (1631) e Los alivios de Casandra (1640). Escribiu unha novela longa de tradición picaresca, evolucionada cara a un certo costumismo en La garduña de Sevilla (1642).

PERSOEIRO

Politóloga e política. Doutora en Dereito pola Universidad Complutense de Madrid e máster en Ciencia Política pola Ohio State University, é catedrática de Ciencia Política na Universidad Nacional de Educación a Distancia (UNED). Especialista en partidos políticos e comportamento electoral, foi directora da Nueva Revista de Política, Cultura y Arte e do Centro de Investigaciones Sociológicas (CIS). O 27 de abril do 2000 foi nomeada ministra de Educación, Cultura e Deporte.

PERSOEIRO

Arqueólogo, historiador e crítico da arte. Discípulo de Pere Bosch i Gimpera, foi catedrático de Historia da Universitat Autònoma de Barcelona, na que ocupou o cargo de secretario entre 1933 e 1939, e catedrático de Historia Universal na Universitat de Barcelona en 1942. Fundou e dirixiu o Museo de Tossa en 1935 e foi conservador do Museu Arqueològic de Barcelona entre 1931 e 1950. Na súa obra La cultura del vaso campaniforme: su origen y su extensión en Europa (1928), analiza o fenómeno campaniforme dende unha óptica europea. Outras obras súas son Cronología del vaso campaniforme en la Península Ibérica (1943) e José María Sert (1947).

PERSOEIRO

Libreiro e editor. En 1509 constituíu unha sociedade co impresor Cristóforo Cofman e con Llorenç Ganoto para publicar unha recompilación de obras de autores en lingua castelá dos ss XIV e XV coñecida como Cancionero general (1511).

PERSOEIRO

Pintor. Estableceuse en Roma en 1751 e foi discípulo de Corrado Giaquinto ata 1753. Regresou a España e traballou con Mengs (1758-1764) e na fábrica de tapices de Santa Bárbara dende 1770. A súa arte intimista céntrase nos pequenos grupos dunha certa posición social, como se reflicte en Niños jugando al boliche e La bollera de la puerta de san Vicente. Realizou obras relixiosas en igrexas de Madrid, como os frescos de San Ginés. En 1785 foi nomeado membro de mérito da Real Academia de San Fernando e en 1788 vicedirector. O seu irmán Fernando del Castillo (Madrid 1740 - 1777) foi pintor na Real Fábrica de Porcelanas del Buen Retiro.

PERSOEIRO

Escritor. A súa infancia transcorreu no campo de concentración de Mauthausen e nun reformatorio relixioso español. Entre outras obras, é autor de Tanguy (1957), Le silence des pierres (O silencio das pedras, 1975), Le sortilège espagnol (O sortilexio español, 1977), La nuit du décret (A noite do decreto, 1981) e La gloire de Dina (A gloria de Dina, 1984).

PERSOEIRO

Político arxentino. Membro do partido conservador, foi senador entre 1932 e 1935. Ministro de Xustiza, Instrución Pública e Interior en 1936, chegou a vicepresidente do goberno en 1937, e dous anos despois accedeu á presidencia. Durante o seu mandato, coetáneo cos primeiros anos da Segunda Guerra Mundial, proclamou a neutralidade do seu país. En 1943 derrocouno un golpe militar.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Pantón baixo a advocación de Santiago.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Pantón baixo a advocación de san Vicente.

ILLAS

Illa da beira setentrional da ría de Arousa, no litoral da parroquia de Castiñeiras, concello de Ribeira, situada fronte á praia do mesmo nome.

ENSEADAS

Enseada e praia da beira occidental da península do Grove, no litoral da parroquia de San Vicente do Grove, concello do Grove, comprendida entre as puntas de Pateiro, ao N, e de Borreiro, ao S.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Vilariño de Conso baixo a advocación de san Lourenzo.

1. Apelido que ten a súa orixe nun topónimo que remite ao latín vulgar castanearia ‘lugar onde abundan os castiñeiros’. Documéntase no s XIII: “Lupus Castinaria” (doc ano 1227 en Ángel Rodríguez González/José Ángel Rey Caiña, “Tumbo de Lorenzana” Estudios Mindonienses 8, 1992, p 169).

2. Liñaxe que trae como armas, en campo de prata, dúas bandas de azul.