"INE" (Contén)

PERSOEIRO

Químico e farmacéutico. Descubriu o bromo en 1826 ao illalo da auga do mar e demostrou a súa afinidade co cloro e o iodo. Foi profesor en Montpellier, na Sorbonne e no Collège de France.

PERSOEIRO

Pintor e mosaicista. Influenciado por Filippo Lippi e Domenico Venziano, realizou unha pintura refinada que fai presentir a Botticelli. Colaborou con Piero della Francesca e Andrea del Castagno nos frescos perdidos da capela maior de San Exidio. Da súa produción artística salientan a Madonna do Musée du Louvre (París) e a Madonna co Neno e santos (1453?) da Galleria degli Uffizi (Florencia). Supervisou as obras de restauración e reconstrución dos mosaicos do baptisterio da catedral de Florencia e desde 1453 decorou con mosaicos os arcos da Porta da Cruz e da Porta do Paraíso. Escribiu uns Ricordi (Lembranzas, 1499?), fonte para o estudo da arte da súa época.

1. Relativo ou pertencente a Bali, aos seus habitantes, á súa lingua ou á súa música.

2. Natural ou habitante de Bali.

3. Individuo do pobo indonesio balinés.

4. Pobo indonesio que habita na illa de Bali e parcialmente na de Lombok. Os aproximadamente tres millóns de balineses sufriron a influencia de poboamentos xavaneses e da civilización hindú. A súa actividade principal é a agricultura, altamente evolucionada, aínda que tamén sobresaen no traballo da madeira, dos metais e dos tecidos. A islamización de Xava, no transcurso do s XIII, motivou que a arte hindú xavanesa se refuxiase en Bali, onde aínda perdura. Entre os monumentos da illa salientan o templo escavado de Tampak-Siring e o santuario de Sangsit. As relacións sociais organízanse a partir de comunidades locais importantes, con tendencia á endogamia. A organización familiar é case sempre nuclear, de residencia patrilocal e con relación de parentesco bilineal. A relixión autóctona ancestral, practicada pola maioría da poboación, está influenciada por elementos do Hinduísmo, particularmente do bramanismo sivaíta; sen embargo, o sistema de castas existente é menos estricto ca o indio: as...

5. Lingua da familia austronésica, do grupo malaio-polinesio e do subgrupo súndico. Fálase na illa de Bali e parcialmente na de Lombok.

6. Arte musical de Bali. Coexisten na illa a música ritual antiga, a clásica e mais a moderna. Existen dous sistemas de afinación (de cinco e de sete sons por oitava) que achegan unha gran variedade de escalas. Os instrumentos musicais máis usuais son os pratos, os gongs, o tambor, o geng gong (instrumento pastoral de bambú) e os idiófonos de percusión (saron, bonang e gender). Os conxuntos instrumentais (gamelan) son famosos polas súas execucións repletas de virtuosismo.

1. Relativo ou pertencente ao baltofinés.

2. Grupo de linguas finoúgricas, faladas entre os mares Báltico e Branco, en territorios de Finlandia, Estonia, Curlandia e outras zonas veciñas de Rusia.

PERSOEIRO

Escultor. Foi protexido dos Medici. Celoso de Michelangelo, en 1534 conseguiu que o seu grupo Hercules e Cacus se colocase á beira do seu David, diante do Pazo da Signoria de Florencia. Os baixorrelevos de mármore do coro do duomo florentino (1555-1557), dunha gran calidade, son a súa mellor obra.

PERSOEIRO

Documentalista, produtor e director de fotografía. Foi un dos pioneiros do cine español a principios do século XX. Aprendeu o seu oficio na produtora Gaumont de París. En 1907 instalou un laboratorio de revelado e copias en Barcelona xunto ao seu irmán, o operador Ramón de Baños. Estreou a súa carreira coa rodaxe de escenas de zarzuelas e curtametraxes. Entre as súas realizacións destacan: La malquerida (1914), baseada na obra homónima de Jacinto Benavente, Sangre y arena (1916), versión da obra de Blasco Ibáñez, Don Juan Tenorio (1921), unha das primeiras adaptacións da obra de Zorrilla, e La gitana blanca (1925).

PERSOEIRO

Crego pioneiro na recolleita do folclore inglés. Recompilou multitude de cancións populares e foi autor de numerosos himnos, como Onward, Christian Soldiers (Adiante soldados de Cristo,1865).

PERSOEIRO

Compositora norteamericana. Realizou estudios no Queens College de New York e en Berlín con Blacher e posteriormente foi profesora nas universidades de Michigan e California (Los Ángeles). Dentro da súa produción destacan as pezas de cámara e estudios sobre a música do s XX.

PERSOEIRO

Político francés. Deputado nos Estados Xerais (1788), chegou a ser presidente deles (1791). Logo da fuxida frustrada de Luís XVI (xuño de 1791), aconsellou o establecemento dunha monarquía constitucional moderada e fixo votar a súa inviolabilidade. A Convención condenouno a morte e foi guillotinado. É autor, entre outras obras, dunha Introdution à la Révolution française (Introdución á Revolución Francesa) publicada postumamente no 1843.

PERSOEIRO

Director de circo norteamericano que rexentou o famoso Circo de Barnum e Bailey. Mercou unha colección de elementos e fenómenos curiosos que chamou o Americam Museum. Escribiu Autobiografía (1854).

PERSOEIRO

Escritora. Publicou xunto a María Velho da Costa e María Teresa Horta Novas cartas portuguesas (1974), onde denuncian a situación política de Portugal baixo a ditadura. É autora tamén de De noite as árvores são negras (1971).

PERSOEIRO

Director do xornal liberal Progreso, editado en Pontevedra. Substituíu no cargo a Isidro Buceta, o seu fundador. Foi encarcerado en 1905 cando traballaba como tipógrafo e exercía como presidente da Asociación Tipográfica de Vigo. Durante a Primeira Guerra Mundial, amosouse partidario dos aliados. Formou parte do directorio do Partido Reformista en Pontevedra, seguindo a súa ideoloxía moderada dentro do agrarismo.

PERSOEIRO

Escultor. Gran coñecedor das formas animais, traballou para un ourive e realizou modelos de animais para o Jardin des Plantes de París (1823-1831). A súa primeira época testemuña unha busca apaixonada do movemento. En 1837 impedíuselle expoñer nos salóns pero reapareceu en 1847 co León en repouso, sinal dunha nova dirección na súa obra: a busca romántica do movemento foi substituída pola clásica do equilibrio (Combate do centauro e do lapita, 1850). Realizou o tímpano do Pavillón do Reloxo do Louvre con Napoléon dominando a Historia e as Artes. Tamén cultivou a pintura.

PERSOEIRO

Político alemán. Estudou Dereito en Colonia. Deputado da Democracia Cristiá a partir do 1957, foi ministro de Asuntos Alemáns (1962-1963), presidente da CDU (1971-1973), foi tamén ministro de Asuntos Interalemáns (1982-1983) e presidente do Bundestag (1983-1984), cargo ao que renunciou pola súa implicación en escándalos político-financeiros.

PERSOEIRO

Pintor. Xenro e discípulo de François Boucher. É o representante máis característico da pintura galante da época de Luís XV. As súas obras O froito do amor secreto e A esposa indiscreta, entre outras, reflicten a súa temática amorosa.

PERSOEIRO

Farmacéutico e químico. Ideou a escala de densidades Baumé, investigou sobre a fabricación da porcelana e formulou as gotas amargas de Baumé, tónico amargo e estimulante. Publicou Dissertation sur l´éther (Disertacións sobre o éter, 1575), Traité de Pharmacie théorique et pratique (Tratado de Farmacia teórica e práctica, 1762) e Chimie expérimentale et raisonnée (Química experimental e razoada, 1773).

PERSOEIRO

Bailarina, coreógrafa e directora de escena, máis coñecida como Pina Bausch. Formouse en Alemaña e EE UU, e iniciou no seu país a súa carreira artística que vai desde unhas primeiras producións nas que segue o canon da danza clásica, ata aqueles traballos como Kontakthof (1978) ou Café Müller (1979) nos que transgride substancialmente os códigos tradicionais na procura dunha nova concepción dramatúrxica da danza e na formulación dos principios básicos do movemento que se coñecería como ‘teatro danza’. En 1973 creou o Tanztheater Wüppertal, grupo co que desenvolveu un tipo de representación escénica con elementos expresivos coreográficos e teatrais, nos que mestura disciplinas diversas como o teatro, o canto, o mimo ou o vídeo. Entre as súas escenificacións cómpre salientar, ademais, Bandoneon (1980), Walzer (1982) e Tanzabend (1984). Unha síntese entre artes escénicas é o que Pina Bausch constrúe a partir do Minimalismo, do Expresionismo,...