"Mac" (Contén)

1. Enunciado que expresa unha forte emoción ou un xuízo afectivo e que pode non ter a estrutura dunha oración completa e reducirse a unha sinxela interxección (canté!).

2. Signo de puntuación (...!) que intenta representar a entoación marcada que acompaña a modalización exclamativa e, ás veces, a desiderativa e a imperativa.

1. Acción de exhumar.

2. Acción de sacar un cadáver da sepultura para facerlle a autopsia en caso de presunción de certas causas da morte. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

1. Relativo ou pertencente á farmacia.

2. Persoa que exerce a farmacia como profesión, ben como titular dun establecemento para a preparación de fórmulas maxistrais e dispensación de produtos farmacéuticos, ben como preparador dentro da industria farmacéutica, ben como realizador de análises clínicas. No Estado español os modernos colexios de farmacéuticos apareceron no s XIX e chegaron a colexios oficiais en 1934, federados na Unión Farmacéutica Nacional. Dende o período 1938-1941, os colexios do Estado español dependen do Consejo General de Colegios Oficiales de Farmacéuticos de España. O ensino público de farmacia ligouse á evolución da profesión antiga de boticario cara á moderna de farmacéutico.

3. Sector industrial que se encarga da fabricación de produtos farmacéuticos. Esta industria, moi complexa, pódese incluír dentro da industria química, aínda que coas súas características particulares. As diversas actividades da industria farmacéutica pódense esquematizar en tres grupos principais. En primeiro lugar a preparación por extracción e purificación dos medicamentos que existen na natureza. En segundo lugar os produtos creados sinteticamente polo home. E en terceiro lugar o estudo e a preparación das especialidades farmacéuticas. A especialidade farmacéutica xorde, en calquera parte do mundo, da primitiva farmacia. Se a especialidade tiña éxito diante do médico ou o público, a produción aumentaba, ata que naceu, pouco a pouco, o laboratorio anexo á farmacia. Algúns chegaron a independizarse, ata crear industrias máis ou menos complexas e, nalgúns casos, ata grandes grupos industriais. Os avances na investigación e o encarecemento das materias primas agudizaron cos anos a tendencia...

1. Ciencia e arte de coñecer as substancias con acción medicamentosa e a maneira de combinalas para obter os medicamentos. Orixinariamente, a farmacia non foi unha ciencia independente, senón que formaba parte dos coñecementos médicos porque era o médico quen preparaba os medicamentos. Os descubrimentos no campo da química e da botánica influíron na evolución da farmacia. Os primeiros textos que se coñeceron foron os exipcios, que se limitaban a dar a forma de obter certos preparados con poder curativo; posteriormente, foron os gregos os que escribiron obras sobre o tema. Na época medieval o mundo islámico deu un novo pulo á ciencia farmacéutica, que se separou gradualmente do campo dos médicos, e así xurdiu a profesión de boticario. No s XVI apareceron as primeiras farmacopeas; a necesidade das mesmas aumentou dende o momento que o médico deixou de preparar el mesmo os medicamentos para encargárllelos a outra persoa, que co tempo se converteu en farmacéutico. Así apareceron tratados escritos...

2. Profesión do farmacéutico.

3. Establecemento onde se preparan ou venden medicamentos.

PERSOEIRO

Xefe militar escoto. Liderou o grupo de colonos escotos que desde o Ulster se dirixiron a Aegyll entre o 495 e 498, onde fundaron o Reino de Dalriada.

PERSOEIRO

Escritor. Patriarca do movemento invencionista, a súa obra anticipou a omnipotencia do narrador, o concepto de “obra aberta” e a prioridade da metafísica sobre a psicoloxía. Publicou No toda es vigilia la de los ojos abiertos (1928), Papeles del Recienvenido (1929) e Una novela que comienza (1941). Postumamente apareceron Poemas (1953) e Museo de la novela eterna (1967).

PERSOEIRO

Rei de Macedonia (356 a C- 336 a C), pai de Alexandre o Grande. Nomeado rexente do seu sobriño Amintas (359 a C), proclamouse monarca pouco despois e emprendeu unha política de conquista fronte aos tracios e aos ilirios. Apoderouse de Anfípole (358 a C), aliouse co rei do Épiro e casou coa súa sobriña, a princesa Olimpia (356 a C). Participou na Terceira Guerra Sagrada contra os focenses (356 a C- 346 a C), estendeu as súas fronteiras ata o Mar Exeo e conquistou a cidade de Olinto (348 a C), aliada de Atenas. Pola Paz de Filócrates (346 a C) confirmou a súa posición de dominio fronte ás cidades gregas e venceu a Tebas e Atenas na Batalla de Queronea (338 a C). Tralo Congreso Panhelénico de Corinto (337 a C), fundou a Liga de Corinto e converteuse en estratega supremo. Posteriormente, retirouse a Macedonia para preparar a invasión de Persia.