"Pin" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor e historiador francés. Escribiu, entre outras obras, Considérations sur les moeurs de ce siècle (Consideracións sobre os costumes deste século, 1751). Foi membro da Académie Française, na que ocupou o cargo de secretario perpetuo.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Castro de Rei baixo a advocación de Santalla.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Castro de Rei. Construída no s XVII, reformouse ao longo do tempo. Ten planta rectangular, cunha nave con cuberta de madeira a dúas augas e unha pequena ábsida cun arco triunfal de medio punto. Ten un pórtico, separado do templo, e unha espadana, que foron construídos posteriormente.

PERSOEIRO

Escritora. Coñecida como George Sand, educouse baixo a tutela da súa avoa en Nohant e ingresou nun convento en París (1817-1820). En 1822 casou co barón Duvenant. En 1831 separouse e trasladouse a París. Posteriormente, volveu a Nohant e logo pasou uns anos xunto a F. Chopin na cartuxa de Valldemosa en Mallorca. En colaboración con Jules Sandeau publicou a súa primeira novela titulada Rose et Blanche (1831), baixo o pseudónimo común de Jules Sand, e fundou a revista Revue indépendante (1841), xunto con Pierre Leroux. Escribiu pezas de teatro, como Claudie (1851) ou Molière (1851), e tivo unha grande actividade como novelista con obras, como Valentine (1832), Indiana (1932), Lélia (1833), Mauprat (1837), Un hiver à Majorque (1841), Le meunier d’Angibault (O muiñeiro de Angibault, 1845), La mare au diable (O pantano do demo, 1846), François le Champi (1848), Histoire...

PERSOEIRO

Xurista. Licenciouse en Dereito na Universidad de Madrid en 1936 e doutorouse en 1938. En 1941 obtivo a cátedra de Dereito Natural e Filosofía do Dereito na Universidad de Salamanca, que en 1945 permutou pola da Universidad de Sevilla, onde exerceu ata 1977, data na que ingresou na Universidad Complutense. Da súa produción científica sobresae Tratado de Filosofía del Derecho. No terreo do pensamento filosófico das diversas culturas, analizou as da Península Ibérica, as europeas, a sefardí, a árabe, as asiáticas orientais e as africanas. Mantivo un achegamento á cultura galega, no que destacan os estudios plasmados en La tradición gallega (1944), La saudade. Ensayos (1953), Ramón Otero Pedrayo en el tradicionalismo gallego (1958) e El Reino de Galicia hasta 1700 (1966). O seu concepto de galeguidade fundamentouse nos referentes culturais tradicionais galegos unidos á defensa da cristiandade e da unidade de España. Foi doutor honoris causa...

1. de empinar ou empinarse.

2. Que está inclinado.

3. Aplícase á figura humana ou animal coas mans ou as poutas anteriores apoiadas ao tronco dunha árbore, dunha columna, dunha torre, ou similares.

1. Erguer ou levantar algo ou a alguén.

2. Pór en alto e inclinar algo polo extremo ata baleirar o seu contido.

3. Beber moito alcohol.

4. Pronunciarse unha inclinación.

5. Levantarse algo por un lado.

6. Erguerse sobre as puntas dos pés ou, no caso de animais cuadrúpedos, sobre as patas traseiras e coas mans levantadas.

1. Mancha ou erupción cutánea que se caracteriza pola presenza de pústulas ou chagas na cara e nas mans. OBS: Emprégase maioritariamente en plural.

2. Rivalidade ou competencia que xorde entre as persoas que perseguen a mesma cousa.

CAPITAIS

Capital do departamento de Vosges, en Lorena, Francia, situada na marxe dereita do río Moselle (35.794 h [1999]). A industria, principalmente o sector téxtil (algodón), constitúe a base da súa economía. Fundada polo bispo de Reims, formouse arredor do antigo mosteiro de Saint-Benoît (970) e do castelo (980). Do seu patrimonio cultural destacan a basílica de Saint-Maurice (ss X-XIV), coa torre románica, e os obradoiros de imaxinería popular.

CIDADES

Cidade do departamento de Seine-Saint-Denis, Francia, na marxe dereita do río Seine (48.762 h [1990]). Situada ao N de París, constitúe un suburbio residencial da capital. De orixe baixo medieval, converteuse no s XI na residencia dos señores de Montmorency, que dominaron a rexión ata o s XIX. No s XVIII, a súa situación na estrada París-Pontoise converteuna no centro de retiro de intelectuais ilustrados como J. J. Rousseau e D. Diderot. A comezos do s XIX iniciouse o seu desenvolvemento industrial co establecemento dunha lavandería de carácter industrial e dos estudios de cine Eclair. Do seu patrimonio cultural destacan a igrexa de Saint Medart, de orixe medieval e reconstruída no s XIX, a casa do concello do s XVIII e a igrexa das Misións, construída para a exposición colonial de París (1931) con forma de pagode, declarada Monumento Histórico en 1994.

1. Canto de vitoria.

2. Himno triunfal.