"Rab" (Contén)

1. Embarcación utilizada entre os ss XIV e XVII, que tiña o casco moi alto, amplo e relativamente curto, aínda que máis longo ca o das naos e có das cocas; as características do seu aparello permítenlle navegar contra o vento. De orixe portuguesa, nun principio tiña dous ou tres paos con vela latina, sen bauprés nin trinquete. No s XV os mesmos portugueses, como consecuencia das súas experiencias no litoral africano, perfeccionaron este barco facéndoo algo máis longo; a finais do s XV xa había carabelas de popa plana, con gabias e aparello de cruz. Este modelo impúxose no resto da Península Ibérica, sobre todo en Andalucía, onde apareceu un tipo de carabela intermedio entre esta e a nao, con aparello de cruz. A primeira viaxe de Cristovo Colón a América realizouse en dúas carabelas, Pinta e Niña.

2. Cesta de pequeno tamaño, feita polo xeral de vimbios, empregada para levar comestibles á cabeza.

3. Nome que reciben os moluscos bivalvos do xénero Ensis, como o longueirón e a navalla.

1. Cesto pequeno con asa, feito de tecidos moi tupidos como varas entretecidas, vergas ou palla, e que xeralmente se leva no brazo.

2. Cesto no que os pescadores botan os peixes que capturan. Na tradición oral recóllense ditos como: “Brétema no Padornelo, sardiña no carabelo”.

PERSOEIRO

Prateiro. Formouse no obradoiro de Simón Pérez de la Rocha. Entre 1784 e 1805 traballou para o cabido tudense. Realizou cruces parroquiais como as de San Salvador de Budiño, Salceda de Caselas e Arnoso, en Ponteareas, custodias como a de Pesqueiras, e cálices como o de Chaín, en Gondomar, ademais doutros obxectos litúrxicos.

1. Relativo ou pertencente aos carábidos.

2. Insecto da familia dos carábidos.

3. Familia de coleópteros, adéfagos, integrada por máis de 20.000 especies. En xeral son de cores marróns ou negras, con reflexos metálicos. Son característicos das zonas temperadas. Viven no chan e tanto larvas como adultos son carnívoras que cazan principalmente caracois, eirugas e miñocas. Os adultos son bos corredores, de actividade principalmente nocturna, que apenas se desprazan mediante o voo. Nalgunhas especies están ausentes as ás membranosas e noutras os élitros preséntanse fusionados. O xénero máis representativo é o Carabus.

1. Fusil curto e lixeiro, xeralmente co canón estriado. O seu uso foi xeneralizado no s XIX por parte das tropas auxiliares de cabalería e artillería.

2. Fusil de repetición, lixeiro, xeralmente do calibre vintedous, utilizado como arma de caza maior e en probas deportivas de tiro.

1. Soldado armado cunha carabina.

2. Garda destinado á represión do contrabando e á vixilancia das costas, fronteiras e aduanas. O corpo de carabineiros de costas e fronteiras creouse en 1829 e ampliouse pronto cos membros do chamado resgardo civil, destinados a aduanas. Reorganizouse nos anos 1837 e 1842 co nome de corpo de carabineiros reais. Pola súa duplicidade de funcións coa Garda Civil e pola súa actuación durante a Guerra Civil (1936-1939), suprimiuse como corpo en 1940 e pasou a constituír unha sección da Garda Civil.

3. Garda da organización militar destinada á protección da seguridade pública. Creouna en Italia Víctor Manuel I en 1814, e está formada por tropas de infantería e de cabalería.

1. Relativo ou pertencente aos caraboideos.

2. Insecto da superfamilia dos caraboideos.

3. Superfamilia de coleópteros da suborde dos adéfagos que comprende as familias dos carábidos, cicindélidos, ditíscidos, halíplidos, higróbidos, risódidos e xirínidos.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Málaga, Andalucía (2.600 h [1996]). Sitúase na conca do río Guadalhorce e forma parte da serra de Tolox. A agricultura, sobre todo o cultivo de cereais, e a gandería bovina son as súas principais actividades económicas.

1. Que pode ser censurado.

2.   Que é digno de censura.

1. Dito ou feito sen importancia dirixido a unha persoa para rirse dela.

2. Persoa que anda dun lado para outro.