"bot" (Contén)

Fillo de Eumel, sacerdote de Apolo en Tebas. Apolo converteuno no paxaro denominado Aerop, de mal agoiro.

Rañura lonxitudinal situada no escólex dalgúns cestodos, que serve de órgano de fixación.

Forma prefixada de orixe grega que se emprega na composición de palabras co significado ‘acio de uvas’.

[Diphyllobotriu

Helmintiase provocada pola presenza do botriocéfalo no intestino. A infección cursa ás veces de forma asintomática; noutras, causa trastornos dixestivos vagos (diarrea, anorexia, náuseas e vómitos). Pode provocar anemia debido ao consumo competitivo de vitamina B12.

ariedade, en agregados fibrosos, da datolita.

Tumor benigno da pel, pedunculado, de crecemento rápido e facilmente sangrante, duns 5 a 10 mm de diámetro, que aparece frecuentemente despois de pequenos traumatismos nas mans, pés, labios, cabeza e tórax. Denomínase tamén granuloma telanxiectásico ou granuloma pióxeno.

Enfermidade, xeralmente dos cabalos, caracterizada pola formación de granulomas con focos de abrandamento e de supuración orixinada polo desenvolvemento nos tecidos do micrococo Botryomyces ascoformans.

Enfermidade das plantas causada en xeral polo fungo Botrytis cinerea e que se ve favorecida por unha elevada humidade do ambiente. Tamén pode ser producida por outros fungos do xénero Botrytis ou do xénero Sclerotinia. En xeral, a vía de penetración son as feridas, e as partes mortas ou vellas da planta, as primeiras en infectarse. Os síntomas son podremia branda de cor marrón escura en froitos e flores; e sementes, brotes novos e follas que se murchan. Tamén se denomina podremia gris ou simplemente podremia. Nalgunhas variedades de uvas resistentes (Semillon, Riesling, Furminto, etc), se a colle no momento adecuado, provoca nela unha pasificación e unha adquisición de características que dá orixe ás uvas coas que se fan os famosos viños de podredume nobre ou branca, como o Sauternes-Barsac, o Tokay e os de vendimas tardías de Alsacia e Alemaña, entre outros.

Xénero de fentos da familia das botriquiáceas que abrangue máis de 30 especies. A máis representativa é B. lunaria, que pode acadar ata 25 cm de altura e presenta dúas frondes: unha estéril pinnatisecta, con segmentos en forma de media lúa, que sae do alto dun talo máis ou menos erecto, e outra fértil panicular. Distribuída por todo o hemisferio boreal extratropical, na Península Ibérica está presente na súa metade norte e en Sierra Nevada. En Galicia ocupa prados e turbeiras da metade oriental.

Xénero de urocordados sésiles, da familia dos ascidiáceos, que poden acadar ata 2 mm de lonxitude; forman colonias planas e vivamente coloreadas, que recobren as rochas do infralitoral. Estas colonias están constituídas por numerosos grupos dispostos en forma de estrela, grupos formados por uns 12 individuos que circundan un único sifón común.

Xénero de fungos deuteromicetos da familia das perisporiáceas. As colonias, formadas basicamente polo conxunto das hifas, teñen unha cor verdosa e presentan conidios de forma variable, entre esféricos e oviformes, e grandes esclerocios negros. Aparece sobre calquera resto orgánico orixinando putrefacción.

Taller renacentista italiano onde o artista traballaba xunto aos seus aprendices e axudantes.