"cc" (Contén)

1. Acción e efecto de atraer.

2. 1. Forza entre corpos sometidos a unha interacción atractiva.

   2. lei da atracción universal

      Lei establecida por Newton, tamén coñecida como lei da gravitación universal, que di que dous puntos materiais, de masa m e m’, separados por unha distancia r, exercen o un sobre o outro unha forza de atracción f = Gmm’/r 2 (onde G é a constante de gravitación) que leva a dirección da recta que une os dous puntos.

3. 1. En circo e en variedades, cada unha das diversas partes do espectáculo consistente en baile, xogos malabares, xogos de maxia, acrobacia, música, pantomima, domesticación de animais, etc.

   2. atracción de feira

      Máquina ou xogo que serve para divertir a xente.

   3. parque de atraccións

      parque de atraccións.

4. Cousa ou persoa que atrae a atención dos demais.

5. 1. ...

1. Figura retórica que consiste en desdicirse de contado, despois de facer unha afirmación para atopar unha fórmula máis enfática ou rotunda.

2. Opción que ofrecen algunhas aplicacións, en particular as de procesamento de textos, para a revisión ortográfica dun documento.

PERSOEIRO

Escritor, filólogo e compositor. Das súas obras cabe destacar: Morfología vasca, Euskalerriaren Yakintza (Literatura popular do País Vasco) e Dicionario vasco-francés-español. Editou un Cancionero popular vasco. Escribiu tamén óperas e zarzuelas. É un dos vangardistas do renacemento cultural vasco do s XX.

PERSOEIRO

Médico e político. Foi profesor de Patoloxía médica e de Medicina legal, médico de cámara do Rei Humberto e ministro de Instrución Pública e de Agricultura. Fixo descubrimentos destacables no campo da Semioloxía e deu nome ao signo da pectoriloquia áfona e ao método para o tratamento do aneurisma arterial. En 1867 publicou un libro sobre a patoloxía do corazón e da aorta.

PERSOEIRO

Escritor. É coñecido, sobre todo, como autor de novelas de tema histórico italiano, entre as que destacan Il diavolo al Pontelungo (1927), Il mulino del Po (1938-1940), Il pianto del figlio di Lais (1945) e Non ti chiamerò più padre (1959). Reuniu a súa poesía co título de Versi e rime (1971-1974).

PERSOEIRO

Militar corso casado con Elisa Bonaparte, irmá de Napoleón, que o nomeou senador (1804) e xeneral. Seguiu a fortuna da súa muller como príncipe consorte de Lucca e Piombino (1805) e, máis tarde, foi gran duque consorte da Toscana, aínda que non interveu no goberno. Trala caída de Napoleón acompañou a Elisa a Bohemia e a Trieste; morta ela (1820) volveu a Italia.

1. Moeda de prata do S de Italia que no s XV equivalía a un soldo.

2. Moeda de prata cuñada nos Estados Pontificios que tivo diversos valores e diversas formas ata finais de 1866.

PERSOEIRO

Escultor. Foi protexido dos Medici. Celoso de Michelangelo, en 1534 conseguiu que o seu grupo Hercules e Cacus se colocase á beira do seu David, diante do Pazo da Signoria de Florencia. Os baixorrelevos de mármore do coro do duomo florentino (1555-1557), dunha gran calidade, son a súa mellor obra.

PERSOEIRO

Humanista italiano. Tamén era coñecido como Antonio da Boloña ou Panormita. Doutor en dereito e poeta laureatus, foi conselleiro e preceptor de Afonso o Magnánimo entre o 1434 e o 1458. Fundou en Nápoles a Academia Panormitana, logo Academia Pontaniana. É autor, entre outras obras, da colección de poemas en latín Hermaphroditus (1424-1425) e dunha biografía de Afonso o Magnánimo: De ditis et factis Alphonsi regis (Ditos e feitos do rei Afonso, 1455).