"lus" (Contén)

Crónica composta entre 1087 e 1106 por un autor anónimo hispanoárabe. A crónica, que conta a historia da conquista de Al-Andalus, escribiuse utilizando as obras de al-Rāzī e Ibn Hayyān e traduciuse ao castelán en 1889.

Barrio de Nova York, en Queens, ao S de East River. Dende 1978 celébranse no Flushing Meadow Park os campionatos internacionais de tenis dos EE UU.

Fala celta do grupo continental que non todos os estudiosos aceptan e distinguen. O lusitano é a lingua de tres inscricións documentadas no occidente peninsular, en tres puntos que caen no territorio da provincia romana Lusitania. Estes textos presentan elementos celtas (Caeilobrigoi, epíteto teonímico en dativo singular temático da inscrición de Lamas de Moledo), elementos singulares que o diferencian do celtibero (conxunción copulativa indi) e elementos non celtas (porcom ‘porco’ en acusativo singular temárico co p- conservado). As inscricións sitúanse nunha área lingüística maior, constatable a partir dos datos onomásticos (teónimos Bandue, Reve, Nabiae; dativo plural en -bo; sufixo -aiko- en adxectivos derivados toponímicos), que abrangue tanto a Lusitania como a Callaecia (Gallaecia) con límites orientais imprecisos cara ao celtibero. Polo tanto, a denominación máis axustada é a de galaico-lusitano ou tamén hispano occidental. Pero non hai unanimidade nos investigadores...

Quincenario editado en La Habana a partir do 19 de setembro de 1891 e subtitulado “Revista científica, literaria, artística y humorística”. Dirixido por J. Romero Hiáñez de Freyre, incluíu artigos sobre actualidade, literatura, filosofía, etc, ademais de citas e poemas.

Nome latinizado de Xacobe Handl.

Lei relativa ao comportamento dos gases que formulou Charles no 1787 e, independentemente, Gay-Lussac no 1802. Establece que, a unha presión constante, o volume que ocupa calquera gas perfecto é proporcional á súa temperatura absoluta. Tamén recibe o nome de Lei de Charles.

Carbonato hidratado de calcio e de sodio, CaNa2(CO3)25H2O. Mineral que cristaliza no sistema monoclínico. A súa dureza é de 2,5 e a densidade de 1,99.

Xénero de plantas, da familia das iridáceas, que se caracterizan por presentar follas basais reducidas a vaíñas, e algunhas caulinas e flores en espiga. En Galicia está presente na metade S a especie Gladiolus illyricus.

Xénero de fungos, da familia cortinariáceas, que se atopan en grandes grupos sobre troncos de coníferas e caducifolias. Presenta especies velenosas que conteñen toxinas con efectos alucinóxenos e sedantes.

Xénero de bacterias da orde das eubacteriais que comprende bacterias en forma de bacilo xeralmente inmóbiles, Gram-negativas, obrigatoriamente parasitos, que necesitan nos seus cultivos diversos factores de crecemento moi especializados (hemina, fosfopiridina-nucleótido ou glícidos non fermentados). Parasitan as mucosas respiratorias e a conxuntiva. Cómpre destacar H. influenzae, que provoca afeccións con bronquite, pneumonía, meninxite ou conxuntivite.

Xénero de réptiles, da familia dos xecónidos, ao que pertence a salamántiga rosada.

Xénero de ruminantes que pertence á familia dos cérvidos. Presentan formas robustas, cornos de dúas puntas nos machos e pelaxe curta, espesa e áspera. Habitan en América do Sur.

Xénero de plantas herbáceas perennes, da familia das canabáceas, de talos gabeadores e flores agrupadas en influorescencias pendurantes. En Galicia está presente na beira dos ríos a especie H. lupulus.

Xénero de peixes, da familia dos ammodítidos, ao que pertence o bolo común.