"ALE" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor. Trasladouse coa súa familia a Santiago de Compostela, onde comezou a súa formación con Ánxel Bar, Uxío Villar, Josep Maria Fenollera e Tito Vázquez. Contou coa protección de Manuel Otero Acevedo e comezou a traballar en Madrid no estudo de Fernando Alberti Barcelau. No eido do gravado formouse con Ricardo Baroja e no do debuxo no Círculo de Bellas Artes. En 1911 trasladouse a Ávila, onde traballou con Eduardo Chicharro. Entre 1912 e 1914 viaxou por Palestina, Exipto, Italia e Grecia. O comezo da Primeira Guerra Mundial sorprendeuno en Turquía e trasladouse a Venecia ata que Italia entrou na guerra. En 1919 participou na Bienal de Venecia e na Exposición do Petit Palais. Viaxou a Cuba e Nova York e en 1925 instalouse en Santiago de Compostela pero dous anos máis tarde trasladouse a Cádiz, onde foi catedrático de Anatomía Pitórica na Escuela de Artes y Oficios e foi nomeado membro da Real Academia de Bellas Artes (1928). En 1930 obtivo unha bolsa da Junta de Ampliación de Estudios...

PERSOEIRO

Futbolista. Coñecido como Michel, xogou no Real Madrid Club de Fútbol, co que debutou en 1ª división na tempada 1984-1985. Gañou 6 ligas, 2 Copas do Rei e 2 Copas da UEFA. Xogou 66 partidos coa selección, foi campión de Europa Sub-21 e participou en 2 Mundiais e nunha Eurocopa. Retirouse no Atlético Celaya de México, para pasar a comentarista deportivo en TVE.

PERSOEIRO

Escritor. Acadou moita sona como autor de sainetes, e chegou a desenvolver un subxénero coñecido como o sainete andaluz, aínda que tamén escribiu diversos dramas e traxedias. Na súa obra, na que recrea cunha mirada crítica a sociedade de Cádiz, destacan pezas como El café de Cádiz, La casa de vecindad, La inocente Dorotea ou El soldado fanfarrón.

PERSOEIRO

Militar. Coñecido como Cachamuíña, durante a Guerra de Independencia o xeneral De La Romana designouno (marzo de 1809) xefe do rexemento de Lobeira (Bande). Instalou o seu cuartel en Boborás e formou un exército de voluntarios cos que derrotou as tropas do mariscal Soult na Batalla de Pazos de Arenteiro. Destacou no derribo das portas da Gamboa, na reconquista de Vigo e, posteriormente, foi nomeado gobernador militar de Vigo, comandante da praza de Tui e xefe da Lexión de Voluntarios.

PERSOEIRO

Arcebispo de Sevilla (1884-1885 e 1886-1889) e Toledo (1885), bispo de Córdoba (1875-1883) e patriarca das Indias. Consagrouse como dominicano no convento de Ocaña (1844) e permaneceu en Manila, onde terminou os seus estudios. Regresou a España en 1866. Promovido por León XIII como cardeal da Igrexa de Roma, ocupou a Sé primada de España (1885). Destacou pola súa faceta de filósofo e foi un gran defensor da filosofía tomista. Participou na polémica evolucionista-creacionista elaborando unha hipótese pola que Adán era en parte produto da evolución e en parte obra directa de Deus. Foi autor de Historia de la Filosofía (1878-1879) e Filosofía Elemental (1868). En 1873 foi elixido membro da Real Academia de Ciencias Morales y Políticas.

PERSOEIRO

Promotor, guionista e director cinematográfico. Aos 15 anos entrou no mundo da industria cinematográfica como axudante publicitario na compañía distribuidora Salvador Cárcel S A, de Caracas, da que chegou a ser vicepresidente. Tamén colaborou con numerosos medios de comunicación, tanto na prensa escrita coma na radio. En 1962 regresou a España e fundou as empresas Cocines S L, Ars Films S A e Kalekia S A, así como Ismael González P C, desde as que importou, exportou, distribuíu, produciu e exhibiu películas, e foi o pioneiro na distribución do cine de Arte e Ensaio en asociación con Barcino Films S A, con títulos tan emblemáticos como El ángel exterminador (L. Buñuel, 1962) ou El imperio de los sentidos (N. Oshima, 1976). Produciu numerosas películas, dirixidas tanto por el como por outros cineastas, entre outros os primeiros traballos de Fernando Trueba ou as curtametraxes de Diego Galán e, xunto con este último, foi membro fundador da Joven Crítica. En 1981 organizou...

GALICIA

Pintora. Coñecida como Ana Diz, a súa pintura é de tipo expresionista, cunha tendencia á esaxeración das formas. Participou en diversos concursos de logotipos, entre outros, en La Salle (1986) e Madrid (1994), e realizou diversas exposicións.

PERSOEIRO

Político. Licenciouse en Dereito pola Universidad de Valladolid e foi letrado da Organización Sindical en 1940-1945. Concelleiro da Coruña en 1952-1958, foi elixido deputado no Parlamento de Galicia pola Coruña na I lexislatura (1981-1985), por AP.

PERSOEIRO

Prehistoriador e arqueólogo. Centrou os seus estudios no Paleolítico Superior e estudiou as sepulturas auriñacenses da cova de Morín e o santuario madalenense da cova de El Juyo. Foi director do Instituto para Investigaciones Prehistóricas Santander-Chicago e das súas obras destacan Pinturas y grabados de la cueva de Las Chimeneas (1974) e Altamira y sus pinturas rupestres (1985).

PERSOEIRO

Pintor chileno. Viaxou por Europa e expuxo no Salon de París de 1897. A súa obra afastouse do academicismo e achegouse ao impresionismo. Realizou flores, retratos e paisaxes. Das súas obras destacan Puente sobre el Tíber e Panorama de Santiago desde Santa Lucía. Foi presidente da Sociedad de Bellas Artes (1919). O seu irmán Simón González Escobar , foi escultor e gañou a primeira medalla na Exposición Internacional de París de 1900.

GALICIA

Actor. Comezou a súa carreira teatral en 1980 no grupo A Farandula. Posteriormente, traballou como actor en As alegres casadas (1989) e Un soño de verán (1992) co Centro Dramático Galego; O Melro Branco (1991) con Tranvía; ou Commedia, un xoguete para Goldoni (1993), Raíñas de pedra (1994), O Rei Nu (1995), Escola de Bufóns (1997), Qui Pro Quo (1998) e Policía (2000), con Ollomoltranvía, compañía da que é fundador. Tamén participou en diversas longamentraxes e series de televisión. En 1989 obtivo o Premio Compostela como mellor actor secundario polo seu traballo en Un soño de verán.

GALICIA

Escritor. Coñecido como Evaristo de Sela, licenciouse en Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela e foi catedrático de Grego. Publicou Amar (1945) e La reconquista de Vigo en 1809 (1961).

GALICIA

Escritora. Licenciada en Filoloxía Galega. Colaboradora de Dorna, Grial, Revista das Letras, Raigame e Anuario de estudios literarios galegos, da súa produción destacan Capital da dor (1997) e Luís Seoane, vida e obra (1994).

PERSOEIRO

Filóloga. Catedrática de Filoloxía Italiana desde 1988, dirixiu o Dicionario italiano-galego (2000) e publicou, entre outras obras, Sufixos nominais no galego actual (1978), Profilo di Sibilla Aleramo. La donna e l’intellettuale nelle opere e nel giudizio dei contemporanei (1982), Antología de la Literatura Italiana (1986), El Apóstrofe en la Escuela Poética Siciliana. Parangón con la lírica gallego-portuguesa (1989), Viaggio da Napoli à S. Giacomo di Galizia fatto dal Sigr. Nicola Albani (1993), edición e versión en castelán dun manuscrito italiano do s XVIII, Vita Nuova. Nueva lectura (2000), Gramática italiana II (2002) e Escolma do italiano contemporáneo (2002). Ademais, traduciu do italiano ao galego (O Príncipe, de N. Machiavelli, 2002) e ao castelán (El Novelino, 1999); e do galego ao italiano (Cousas e Retrincos, de Castelao).

GALICIA

Pintor e gravador. Tanto a súa obra gráfica como pictórica caracterizouse polo hiperrealismo fotográfico baseado na perfección técnica acadada polo dominio do debuxo e a captación da luz tratados cunha perspectiva moi persoal. Reflite temas tradicionais analizados desde un punto de vista contemporáneo. Das súas obras destacan as series In Memoriam, iniciada en 1990, CDIR (Caída del Imperio Romano, 1991-1996), DEAYM (De amor y muerte, 1993-1995), 2º Alfabeto (1995-1999), AT (1997-2001) e Babel (2000-2002), e realizou tamén fotografía dixital. Comezou a expoñer en 1967 e desde entón realizou numerosas mostras e participou en exposicións realistas. A súa obra está, entre outras coleccións, na Deputación e Concello da Coruña, no Museo da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, na Calcografía Nacional, na BBC Scotland Art Collection e no Edinburgh City Art Center.

GALICIA

Mestre, escritor e político. Na segunda década do s XX trasladouse a Santiago de Compostela, onde alternou o traballo de canteiro cos estudios de maxisterio. Fundou o semanario El País Gallego (1927), publicou unha peza de teatro, poesías, ensaios e varias novelas curtas, e fixo a carreira de Dereito. Na Segunda República creou a Agrupación Nacionalista Independente en compañía de Luís Seoane, R. Carballo Calero e S. González García-Paz, e iniciou a súa militancia no PSOE local, que abandonou para formar en 1931 a Unión Socialista Gallega, coa intención de conciliar agrarismo, marxismo e galeguismo; nesta época escribiu Regionalismo, Nacionalismo y Separatismo e a novela A modelo de Paco Asorey, editada por Nós en 1933. Fracasada a experiencia logo das eleccións de novembro de 1933, achegouse a posturas da esquerda republicana e autonomista, exerceu a avogacía e rexentou a librería Niké, que compartiu con Arturo Cuadrado. Ao producirse o golpe militar de xullo...

GALICIA

Guerrilleiro antifranquista. Coñecido como o Fresco, a principios de século trasladouse á residencia familiar de Ponteareas, concello no que colaborou na fundación do Partido Socialista. Tralo alzamento de 1936 refuxiouse no monte e acadou gran sona popular.

GALICIA

Escritor. Foi membro do Corpo Facultativo de Arquiveiros, Bibliotecarios e Arqueólogos e dirixiu a Casa da Cultura da Coruña. Pertencente á Xeración de 1936, colaborou na prensa escrita. Da súa produción destacan El libro y el verso (1958), Alrededor del mar (1961), Bailada dos anxos (1961), Poema ao meu lar (Rosa de Ouro na Festa da Cantiga 1968), Poemas a Albertiño (1970), Nas faíscas do soño (1972), Paso soa de luz (1975), Claridade en que a tentas me persigo (Premio da Crítica 1978), Sede e luz (1986) e Un nome só na néboa (1989).

PERSOEIRO

Sacerdote. Licenciado en Historia da Arte e diplomado en maxisterio, foi arquiveiro e fabriqueiro da catedral de Ourense, responsable do Patrimonio Artístico e director do Museo da Catedral de Ourense, delegado diocesano do Patrimonio da diocese de Ourense e do Camiño de Santiago e fundador e director do Seminario de Estudios Fontán-Sarmiento e do seu Boletín. Tamán foi director do Archivo Diocesano de Astorga e colaborou en Tuy, Museo y Archivo Diocesano, Rutas Cicloturística del Románico, Abrente, Auria, Porta da Aira e en diversos catálogos de exposicións. Foi coautor, entre outros, de El santuario de Nuestra Señora de las Ermitas (1987), A arte galega. Estado da cuestión (1990) e La catedral de Orense (1993). Coordinou e dirixiu El Liceo de Ourense: 1850-2000 (2000). Escribiu La biblioteca capitular de Orense: historia y fondos (1981?), Los otros Caminos de Santiago (1994) e La...