"CIA" (Contén)

1. Calidade de extravagante.

2. Cousa ou feito que chama a atención pola súa rareza.

1. 1. Relativo ou pertencente ao rostro ou á cara.

   2. arteria facial

      Rama da carótide externa que nace enriba da arteria lingual e se dirixe cara a adiante ata acadar o bordo anterior do músculo maseter, para logo discorrer oblicuamente ao suco da arteria angular. Distínguese unha porción cervical e unha porción facial.

   3. nervio facial

      Nervio que ten orixe na protuberancia anular. Diríxese á cara a través do conduto auditivo interno e do acueduto de Falopio, e penetra dentro da parótide. Ten unha función motora, sensitiva e secretora.

2. Prezo de emisión dun selo de correos ou doutro efecto postal. Normalmente correspóndese co valor de franqueo, aínda que pode levar unha sobretaxa destinada a financiar algunha actividade benéfica ou de calquera outra índole. OBS: Tamén se denomina valor facial.

1. Que non é de creación natural.

2. Tipo de idea, segundo a distinción feita por R. Descartes, que provén da suma de ideas adventicias ou da imaxinación.

1. Calidade de falaz.

2. Cousa que engana ou conduce a erro.

3. Erro no razoamento, na dedución ou na conclusión extraída da información coa que se conta. Nos razoamentos cotiás distínguense, entre outras, as seguintes falacias: a petición de principio, que se comete cando no razoamento se parte da conclusión como algo incuestionable antes de ofrecer os argumentos; a falacia por ambigüidade, que se produce cando non se definen ben os termos da discusión, de xeito que calquera conclusión feble pode ser tomada por verdadeira; a falacia ad hominem, que se produce cando no curso dunha discusión se ataca a persoa e non os argumentos que se están presentando; e a falacia da evidencia, que se comete cando se afirma que algo é verdadeiro porque non hai evidencia da súa falsidade ou é imposible demostrar o contrario. Ás veces utilízase o termo como equivalente de sofisma, no sentido de argumento aparente ou argumento que non é, en realidade, un argumento. Na historia da filosofía concedéuselle moita importancia á falacia...

GALICIA

Político, pai de Antolín Faraldo. De tendencia absolutista, foi deportado a Canarias durante o Trienio Constitucional e, ao regreso de Fernando VII, foi proposto como capitán do Batallón de Voluntarios Realistas. En 1832 foi nomeado, por designación real, secretario contador do Hospital Real de Santiago de Compostela, cargo do que foi destituído tras ser acusado de conspiración (1839).

GALICIA

Avogado e profesor. Licenciouse en Filosofía e Letras pola Universidad de Valladolid, e en Políticas e Económicas, pola de Madrid. Doutorouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela co estudo “La legislación de los sínodos diocesanos de Orense en los siglos XV y XVI, sobre los sacramentos del Bautismo, Penitencia, Eucaristía y Matrimonio”. Foi funcionario do Corpo Técnico da Administración do Estado e do Corpo Técnico do Instituto Nacional de Previsión de Pontevedra, ademais de profesor de ensino medio en Ferrol, Pontevedra e Ourense, e maxistrado de traballo en Pontevedra. En 1934 ingresou no Seminario de Estudos Galegos. É autor de numerosos traballos de investigación, como “Notas sobre motivos ornamentales visigóticos: El ladrillo con relieves”, “Los normandos en Galicia” ou “El Monasterio de Montederramo: estudo histótico-artístico”. Escribiu O libro da heráldica galega (2000).

1. Ciencia e arte de coñecer as substancias con acción medicamentosa e a maneira de combinalas para obter os medicamentos. Orixinariamente, a farmacia non foi unha ciencia independente, senón que formaba parte dos coñecementos médicos porque era o médico quen preparaba os medicamentos. Os descubrimentos no campo da química e da botánica influíron na evolución da farmacia. Os primeiros textos que se coñeceron foron os exipcios, que se limitaban a dar a forma de obter certos preparados con poder curativo; posteriormente, foron os gregos os que escribiron obras sobre o tema. Na época medieval o mundo islámico deu un novo pulo á ciencia farmacéutica, que se separou gradualmente do campo dos médicos, e así xurdiu a profesión de boticario. No s XVI apareceron as primeiras farmacopeas; a necesidade das mesmas aumentou dende o momento que o médico deixou de preparar el mesmo os medicamentos para encargárllelos a outra persoa, que co tempo se converteu en farmacéutico. Así apareceron tratados escritos...

2. Profesión do farmacéutico.

3. Establecemento onde se preparan ou venden medicamentos.

1. Membrana fibrosa e resistente, de cor abrancazada, que serve de envoltura aos órganos subxacentes e os mantén na súa posición respectiva.

2. Medio de inserción dos músculos.

1. Relativo ou pertencente aos feacios.

2. Individuo deste pobo.

3. Pobo mitolóxico de mariñeiros descendentes de Féax. Orixinarios do país de Hiperia, de onde foran expulsados polos cíclopes, chegaron ata a illa de Esqueria, xa desde a Antigüidade identificada con Corcira (Corfú). O seu rei, Alcínoo, acolleu a Ulises cando volvía de Troia e se dirixía a Ítaca, e deulle un navío no que efectuaría a última etapa da súa viaxe. Non obstante , Posidón, co permiso de Zeus, castiga os feacios transformando en rocha a nave e rodeando a capital dos feacios cunha montaña. Tamén chegaron a terras feacias os argonautas, e alí celebrouse a voda entre Xasón e Medea.