"rei" (Contén)

Intestino recto.

xoaniña.

Antropónimo feminino que provén do latín reges ‘reis’. De recente introdución, con este nome refírese á Adoración dos Reis Magos cando estes foron visitar o Neno Xesús a Belén. Tamén ten certa tradición como apelido, Rei, ou grafado ordinariamente como Rey. A súa festividade celébrase o 6 de xaneiro.

Título concedido en 1496 pola bula Si convenit outorgada polo Papa Alexandre VI a Fernando II de Aragón e a Isabel I de Castela. Os motivos foron a unificación e pacificación dos seus reinos, a expulsión dos xudeus que non aceptaban o bautismo, a reconquista de Granada de mans do Islam, a liberación de Nápoles e dos Estados Pontificios do xugo dos exércitos franceses e a promesa de iniciar unha cruzada contra os otománs. O matrimonio dos monarcas supuxo a unión dinástica das coroas de Castela e Aragón pero non a unión política de ambos os dous reinos, que continuaron a ter as súas propias institucións. O título tamén o ostentaron os seus sucesores.

Estilo artístico desenvolvido no segundo terzo do s XV durante o reinado dos Reis Católicos, especialmente no eido da pintura. Desenvolveuse como consecuencia da expansión da arte flamenga desde 1430. Entre outros aspectos asumiuse o óleo aínda que se mantiveron algúns modelos góticos. Entre outras obras destacan os sepulcros dos reis Xoán II e Isabel de Portugal na cartuxa de Miraflores de Burgos e a capela do Condestable da catedral de Burgos, e dos pintores sobresae Fernando Gallego.

Nome que se dá tradicionalmente a cada un dos magos procedentes de Oriente que, segundo o Evanxeo de san Mateo (2, 1-11) foron a adorar a Belén ao Mesías acabado de nacer, guiados por unha estrela. San Mateo, non obstante, non especificou o seu número, o seu nome, a súa nacionalidade nin a data deste suceso. A primeira mención aos nomes dos Magos na tradición occidental apareceu no s VII, nun códice da Bibliothéque National de París. A partir do s IX no Liber Pontificalis de Ravenna apareceron repartidos xeograficamente e asociados ás idades da vida. Existen interpretacións que din que os Reis Magos poderían ter sido astrólogos babilonios, sacerdotes persas ou cultivadores das ciencias, particularmente a astroloxía e a astronomía. Desde un punto de vista teolóxico, a tradición popular máis tardiamente converteunos en tres homes sabios, magos ou santos reis. Aínda que nos albores do cristianismo se representaban como dunha mesma raza, crese que a diversidade posterior,...

Epopea persa escrita por Firdawsī e que constitúe unha compilación de lendas que van desde os primeiros reis asirios ata a conquista árabe de Persia. Unha gran parte da obra narra as aventuras de Rustām, heroe lendario da antiga literatura persa que deu morte involuntaria ao seu fillo Suhrāb. Foi considerado a conclusión da literatura clásica en lingua persa.

Nome de dous libros do Antigo Testamento que conteñen a historia da realeza, desde os últimos días de David (971 a C) ata a caída dos reinos de Israel e Xudea (722 e 586 a C). O redactor final (s VI? a C), á luz da teoloxía deuteronomista, puxo especialmente de relevo a actuación dos profetas, sobre todo de Elías e Eliseu. As versións grega e latina déronlle este nome tamén aos dous Libros de Samuel, de tal xeito que hai catro libros dos Reis, pois os libros I e II de Samuel cóntanse como os libros III e IV dos Reis.