"To" (Contén)

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Ciudad Real, Castela-A Mancha (30.654 h [2001]). É un destacado centro vinícola.

1. Conxunto de pelos, simples ou ramificados, dispostos densamente ou entrelazados que recobren algúns órganos amodo de borra.

2. Fibra vexetal do liño que se desprende durante o proceso de tasca. Son fibras de baixa calidade que se aproveitan para elaborar tecidos máis grosos e resistentes como a estameña ou a estopa.

PERSOEIRO

Escritor. É autor de El castillo de la carta cifrada (1979), El cazador de leones (1987), El mayordomo miope (1989) e El Gallitigre (1990), de estilo próximo a Kafka e ao teatro do absurdo.

RIOS

Río pontevedrés, de 7 km de percorrido, que nace na parroquia de Figueirido (Vilaboa) e desemboca na cidade de Pontevedra.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Pontevedra baixo a advocación de san Pedro.

1. Arbusto perenne, aromático, de ata 30 cm de altura, con follas estreitas e moi pequenas e flores de branco a purpúreo que están dispostas en acios terminais moi densos. Florece entre mediados da primavera e mediados do verán. Crece en sitios secos, áridos, pedregosos e pouco fértiles. É orixinario do Mediterráneo e é moi frecuente en toda a Península Ibérica. Emprégase como planta medicinal, polas súas propiedades como antiséptico, na industria da perfumaría e coma condimento de cociña.

2. Planta herbácea ou arbusto, de ata 80 cm de altura, con follas planas, pecioladas, elípticas ou lanceoladas, sen pelos longos ou cilios na base. As flores son brancas dispostas en inflorescencias globosas, pedunculadas ou case sésiles. Florece entre maio e agosto en zonas de matorral. Pódese atopar en altitudes que van desde o nivel do mar ata os 1.800 m. É endémico da Península Ibérica. Emprégase como condimento de cociña, como planta aromática e tamén como planta medicinal.

PARROQUIA

Parroquia baixo a advocación de santa María que dá nome ao concello de Tomiño, onde se atopa a capital municipal.

GALICIA

Concello da comarca do Baixo Miño, situado na provincia de Pontevedra no SO da Comunidade Autónoma (41° 59’ 30’’ N - 8° 45’ 00’’ O). Limita ao N con Gondomar (comarca de Vigo) e Tui (O Baixo Miño), ao L con Portugal, ao S co Rosal (O Baixo Miño) e Portugal, e ao O co Rosal e Oia (O Baixo Miño). Abrangue unha superficie de 106,6 km 2 cunha poboación de 12.651 h (2007), distribuída nas parroquias de Amorín, Barrantes, Currás, Estás, Figueiró, Forcadela, Goián, Pinzás, Piñeiro, San Salvador de Tebra, Sobrada, Taborda, Tebra, Tomiño e Vilameán. A capital está no lugar do Seixo, na parroquia de Tomiño. Atópase a 108 km de Santiago e a 54 km de Pontevedra. Está adscrito ao partido xudicial de Tui e á diocese de Vigo-Tui.
Xeografía física
A configuración topográfica está condicionada pola contraposición entre as terras chás do val do Baixo Miño, prolongadas cara ao N e segue o curso do río Briña, e unha sucesión de bloques erguidos que pechan o val polo O e o N....

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Tomiño. Pertenceu a un mosteiro de monxas beneditinas, documentado no s XII. O templo, de orixe románica, reformouse no s XIX. Ten unha soa nave e unha ábsida, ambas as dúas rectangulares. A ábsida cóbrese cunha bóveda de canón. O arco triunfal é semicircular. Na fachada principal engadíuselle unha torre campanario. A portada está formada por catro arquivoltas sostidas por catro pares de columnas e con decoración vexetal. Nas fachadas norte e sur consérvanse canzorros historiados.

PERSOEIRO

Rei de Croacia (1941-1943), duque persoal de Spoleto (1904-1948) e duque de Aosta (1942-1948). De nome Aimón de Savoia-Acosta, seguiu a carreira de mariño e loitou nas guerras de Libia e Etiopia. Nomeado rei da Croacia independente polo seu parente, o rei de Italia, non chegou a ser coroado.

1. Relativo ou pertencente ao tomismo.

2. Seguidor do tomismo.

PERSOEIRO

Teatino e liturxista. Coñecedor de moitas linguas orientais, centrou as súas investigacións no estudo dos libros litúrxicos das bibliotecas de Roma. Clemente XI promoveuno ao cardealado (1712). As súas obras máis importantes foron reeditadas en 11 volumes por A. F. Vezzosi (1747-1756). Foi beatificado por Pío VII (1803).

PERSOEIRO

Pintor. Coñecido como Masolino da Panicale, formouse no taller de L. Ghiberti e cultivou o estilo gótico internacional. Renovou a pintura florentina en canto á representación naturalista do espazo e a luz. Comezou os frescos da capela Brancacci, que rematou Masaccio, e cara a 1430, decorou a capela de Santa Catarina na basílica de San Clemente de Roma.

PERSOEIRO

Pintor. Coñecido como Masaccio, documéntase en Florencia desde 1417. Recolleu as experiencias artísticas do seu tempo e continuou coa renovación pictórica que iniciara un século antes Giotto di Bondone. Das súas primeiras obras destacan o Triptico de San Giovanale en Cascia (1422) e o Poliptico de Pisa (1426). A partir de 1424 colaborou con Masolino da Panicale na Madonna col Bambino e Santa’Anna e nos frescos da capela Brancacci na igrexa do Carmine en Florencia. A súa obra ten unha consciencia concreta da realidade, obxectivo que conseguiu mediante a masa plástica e a caracterización dos personaxes, o estudo da luz e as sombras e a aplicación dos métodos da perspectiva. En Florencia (1425-1427) pintou a Trinità para Santa Maria Novella e, en Roma, colaborou probablemente con Masolino da Panicale no Triptico de Santa Maria Maggiore, e nos frescos da basílica de San Clemente.

1. Técnica radiolóxica en que se obteñen imaxes que existen nun plano determinado. A súa finalidade é mostrar os detalles nese plano do corpo e prescinden das imaxes das estruturas noutros planos.

2. Técnica que se basea na imaxinaría electrónica, non óptica, mediante a que se poden obter imaxes radiográficas de calquera sección plana do corpo humano. O procedemento consiste en facer pasar a través do corpo do paciente un feixe de raios X que son recollidos por unha serie de captadores electrónicos que están situados na outra banda do corpo. A intensidade do raio recibido polos captadores, que dependen da densidade dos tecidos que atravesan, xera unha corrente eléctrica proporcional a esta que é diferente para cada posición do emisor. Esta información é sintetizada por un ordenador que proporciona directamente unha imaxe sobre a pantalla dun monitor de televisión, pero tamén pode ser fixada, se convén, sobre película fotográfica.

3. Técnica de diagnose que se basea na imaxinaría electrónica, non óptica, mediante a que se poden obter imaxes de seccións tomográficas do organismo utilizando moléculas radioactivas que emiten positróns. A TEP posibilita a realización de estudos funcionais, coa obtención de imaxes de actividade fisiolóxica.