"AND" (Contén)

PERSOEIRO

Botánico e citólogo alemán. Fundou o instituto de bioloxía vexetal de Breslau (1866). Foi un dos primeiros en afirmar que o citoplasma das células animais e o das vexetais son idénticos. Estudiou sobre todo a morfoloxía e o desenvolvemento das bacterias, que el consideraba vexetais e denominou esquizomicetos, e tamén a morfoloxía dos vexetais inferiores. Sinalou por primeira vez, en 1853, a analoxía estrutural de bacterias e cianofíceas. Tamén descubriu a capacidade dalgunhas bacterias de producir endosporas resistentes a condicións adversas.

PERSOEIRO

Escultor renacentista flamengo. Rematou o mausoleo de Maximiliano I en Innsbruck (1561-1583) e esculpiu na catedral de Praga a tumba dos reis de Bohemia, Fernando I e Maximiliano II, rematada en 1589.

PERSOEIRO

Político, xurista e humanista italiano. Serviu a Xoán Sforza, Lourenzo o Magnífico e César Borja. Escribiu un Compendio della storia del Regno di Napoli (Compendio da historia do Reino de Nápoles, 1539).

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico. Comezou a súa carreira elaborando curtametraxes. Sentou as bases da chamada “comedia madrileña” con títulos como Tigres de papel (1977), Qué hace una chica como tú en un sitio como este? (1978) ou La mano negra (1980). Outras producións destacadas son: El caballero del dragón (1985), La vida alegre (1987), Bajarse al moro (1988), Rosa, Rosae (1993), Alegre ma non troppo (1994), El efecto mariposa (1995) e Los años bárbaros (1998).

PERSOEIRO

Cosmógrafo e bibliófilo, fillo natural de Cristovo Colón e de Beatriz Enríquez de Arana. Viaxou ás Indias en 1502, acompañando o seu pai na súa cuarta viaxe, e en 1509. Reuniu unha importante biblioteca de máis de 15.000 volumes que conformaron a Biblioteca Colombina. Escribiu unha Historia del almirante don Cristóbal Colón (1571).

PERSOEIRO

Pintor canadense. Formouse no Mount Allison University (New Brunswick) onde foi profesor (1946-1963). Participou na Segunda Guerra Mundial como artista militar (1942-1946). A súa obra achégase ao realismo. Realizou os deseños para as moedas conmemorativas do centenario de Canadá (1967). En 1982 doou os seus debuxos de guerra ao Canadian War Museum.

PERSOEIRO

Escultora chilena. Formouse na Escuela de Bellas Artes da Universidad de Chile, da que foi profesora de escultura (1950). Ampliou estudios en París (1948) e Londres (1951). Na súa obra, realizada en pedra e madeira, evocou as manifestacións artísticas dos pobos amerindios. Entre as súas obras destacan Puerta del Sol (1976) e Signel (1988). Recibiu, entre outros galardóns, o Premio Concurso Internacional do Monumento ao Prisioneiro Político Descoñecido (Londres, 1952), o primeiro Premio de Escultura da VIII Bienal de São Paulo (1965), a Medalla do Congreso Nacional (1970) e o Premio Nacional de Arte (1970).

1. 1. Autoridade ou facultade de comandar que ten ou exerce alguén, especialmente un xefe militar.

   2. Cargo de comandante.

2. Edificio, cuartel ou departamento onde están as oficinas do comandante.

3. Distrito ou comarca sobre o que o comandante exerce a súa autoridade.

4. 1. Conxunto dos órganos de dirección do exército.

   2. Conxunto de autoridades militares superiores.

   3. posto de comandancia

      Lugar no que se atopan os que dirixen as operacións militares.

   4. comandancia naval

      Sede da comandancia dunha provincia marítima.

5. ...

1. Quen comanda no exército, independentemente da entidade das tropas e do grao.

2. Piloto responsable dunha aeronave.

3. 1. Grao militar do exército español superior ao de capitán e inferior ao de tenente coronel, equivalente en case todos os exércitos ao grao de maior.

   2. Militar que, polo maior grao, comanda unha comunidade de tropas constituída ocasionalmente.

   3. comandante maior

      Xefe encargado dos servicios de contabilidade nos corpos e establecementos militares, cargo que tamén pode desempeñar un tenente coronel.

   4. comandante militar

      Xefe que comanda as tropas e os servicios nunha determinada localidade.

   5. comandante militar da Mariña

      Oficial da mariña de guerra española que comanda unha provincia marítima.

1. Sociedade na que existen socios colectivos con responsabilidade persoal e ilimitada, con facultades de xestión e con socios capitalistas nos que non concorren estes caracteres. Os socios, denominados comanditarios, só achegan fondos e limitan a súa responsabilidade á cifra do capital que achegaron. Se o capital dos comanditarios está representado por accións, recibe o nome de comandita por accións.

2. Fracción do capital social achegado polos comanditarios.

1. Relativo ou pertencente á comandita.

2. 1. Persoa que comandita unha empresa doutra.

   2. Socio que contribúe con fondos nunha empresa social comanditaria e que limita a súa responsabilidade a esta contribución.

1. Mando militar.

2. 1. Forza de asalto autónoma con poucos efectivos, organizada e preparada para cumprir misións especiais. Xeralmente realiza operacións dobremente ofensivas, rápidas e dunha gran calidade. A selección dos comandos é moi minuciosa e nútrese de voluntarios. A instrución é moi coidada, o armamento é o propio das forzas de choque e a organización das unidades é dunha gran flexibilidade. As misións máis importantes do comando son a sabotaxe, o golpe de man, as misións informativas e de recoñecemento, etc. O seu nome provén das guerrillas bóers que continuaron loitando despois da vitoria inglesa; sen embargo, o seu desenvolvemento táctico conseguiuse durante a Segunda Guerra Mundial.

   2. Cada un dos integrantes dun comando.

3. Grupo de terroristas que realizan actuacións armadas en conxunto.

1. Orde dada ao ordenador para que realice unha acción determinada.

2. Tecla que se acostuma empregar soa ou en combinación con outras co obxecto de que un ordenador execute unha operación determinada.

PERSOEIRO

Enxeñeiro. Estudiou Enxeñería de Camiños en Madrid, e ocupou, en 1866, a praza de enxeñeiro auxiliar no estaleiro da Mariña en Ferrol e de profesor de Física e Xeometría na Maestranza. Na cidade departamental desenvolveu unha notable actividade social e cultural. Como enxeñeiro destaca pola proxección e dirección da construción do dique da Campá do Arsenal ferrolano, rematado en 1879, a obra de enxeñería máis importante do século XIX en Galicia. Nomeado xefe do estaleiro, realizou as primeiras experiencias telefónicas coa instalación das liñas para comunicar o arsenal e a capitanía. Participou en congresos científicos internacionais e publicou, entre outras obras, Curso práctico de construción naval (1868), texto que obtivo unha medalla na Exposición maritíma de Barcelona, e Los castillos feudales de Moeche, Narahío y Andrade (1903).