"lla" (Contén)

1. Bráctea que recobre a espiga do millo.

2. Póla nova pequena e delgada con follas que bota unha planta, especialmente a vide.

3. Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘paraugas’.

1. Conxunto de follas que ten unha árbore ou unha planta.

2. 1. Motivo decorativo que imita as formas vexetais.

   2. Adorno excesivo e complicado que pode resultar desagradable e grotesco.

PERSOEIRO

Trobador provenzal e bispo de Toulouse (1205). Coñecido como Folquet, escribiu dezanove composicións. Na súa obra poética amosa unha gran formación latina e un certo coñecemento escolástico, expón os conceptos máis típicos da fin’amors en argumentacións lóxicas, con siloxismos e paradoxos. Dirixía as súas poesías a Afonso I de Catalunya-Aragón, a Guillerme VIII de Montpellier, Ricardo I Corazón de León ou Afonso VIII de Castela.

PERSOEIRO

Fotógrafo. Foi un dos fundadores e redactor da revista Photovision (1980), ademais de colaborador e crítico fotográfico en diversas revistas europeas. Traballou como profesor na facultade de Belas Artes da Universitat de Barcelona (1979-1986) e imparte estudios de comunicación audiovisual na Universitat Pompeu Fabra. Expuxo, entre outros, en The George Eastman House de Rochester (1985), no Museo de Arte Moderna de Nova York (1988), na III Fotobienal de Vigo (1988), no Art Institute de Chicago (1990). Publicou Estética Fotográfica: una selección de textos (1984), Fotografía: conceptos y procedimientos (1990), El beso de Judas. Fotografía y verdad (1997) e Ciencia y frición (1998). Foi distinguido como Chevalier de l’Ordre des Arts et des Lettres polo ministerio de ministerio de Cultura (1998). Foi distinguido como Chevalier de l´Ordre des Arts et des Lettres polo ministerio de Cultura en Francia (1994) e recibiu o Premio Nacional de Fotografía...

1. Termo do latín dos chafoutas, ou xerga dos albaneis, e tamén do verbo dos daordes, ou xerga dos telleiros, que designa unha bota de viño.

2. Termo da xerga dos albaneis que corresponde á voz ‘bota de viño’.

GALICIA

Guerrilleiro antifranquista. De nome Benigno Andrade García, militou na CNT, e ao comezar a Guerra Civil botouse ao monte, onde permaneceu dezaseis anos e adquiriu gran sona popular. Tras pertencer á IV Agrupación, colaborou na organización da V en Pontevedra, cara ao 1947 ao N da provincia. Desmantelada a organización guerrilleira, desprazouse a Betanzos, onde organizou un pequeno grupo. Foi apresado na Costa (Regueira, Oza dos Ríos) en marzo de 1952 e executado en xullo no cárcere da Coruña.

PERSOEIRO

Mestre e sindicalista. Estudiou na Escola Normal de Santiago de Compostela e exerceu o seu maxisterio nas escolas de Val Miñor, Vilaza, Ponte Caldelas e Vigo (Coia), entre outras. Membro do PCE, foi secretario fundador de FETE-UGT. Fundou o xornal El Heraldo de Puente Caldelas e colaborou en xornais e revistas como Escuela Vivida, órgano de expresión da Casa do Mestre de Pontevedra, na que dirixía a sección dedicada á actividade societaria, ATEO de Ourense e El pueblo gallego. Coa Guerra Civil tivo que fuxir ao monte, pero foi encarcerado e fusilado no Castro (Vigo). Publicou Manual del turista. Guía de Vigo (1926).

CIDADES

Cidade da provincia de Chieti, nos Abruzos, Italia, situada na costa do Mar Adriático, ao SL de Pescara (23.733 h [2001]). É un centro pesqueiro e turístico que conta cunha estación balnearia. Do seu patrimonio cultural destacan os restos do núcleo medieval e o convento dominicano, recontruído en 1948.