"AN" (Contén)

REXIÓNS

Rexión do SO de Libia, no deserto do Sáhara, que limita ao O con Alxeria e ao S con Níxer e o Chad. A poboación, na súa maior parte árabe, vive da agricultura de subsistencia.

1. Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘roupa’.

2. Termo da verba dos cesteiros de Mondariz e dos arxinas, ou xerga dos canteiros, que corresponde á voz ‘camisa’.

3. Termo do latín dos chafoutas, ou xerga dos albaneis, e tamén no verbo dos daordes, ou xerga dos telleiros, que corresponde á voz ‘tea’.

4. Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘sabas’.

5. Termo da xerga dos telleiros que corresponde á voz ‘pucha’.

6. Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde ás voces ‘gorra’ e ‘pucha’.

1. Anaco de fío que está pegado a unha tea ou que se desprende dela.

2. Fibra dunha tea que se desfai.

3. Corrente pouco abundante dun líquido.

4. 1. Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘traxe’.

   2. Termo da verba dos arxinas, ou xerga dos canteiros, que corresponde á voz ‘pano’.

   3. fiaño dos xambros

      Termo da verba dos arxinas, ou xerga dos canteiros, que corresponde á voz ‘calcetín’.

1. Acción de fiar ou fiarse.

2. 1. Garantía que se dá para asegurar o cumprimento dunha obriga.

   2. Obriga subsidiaria contraída para asegurar o cumprimento dunha obriga principal, pola que un terceiro, diferente do debedor, se compromete a cumprila, en caso de que este non o fixese.

   3. fianza carceraria

      Fianza que se dá para asegurar que alguén, xa liberado, se presentará sempre que llo demanden.

   4. fianza de estar en dereito

      Fianza que daba un terceiro respondendo de que o demandante se presentase perante o xuíz sempre que este llo demandase.

   5. fianza do rostro

      Fianza que responde do reo en todo o que se refire ás obrigas reais e persoais.

PERSOEIRO

Médico alemán. Foi profesor de anatomía patolóxica na Universidade de Copenhaguen. En 1926 recibiu o Premio Nobel de Medicina e Fisioloxía polas súas investigacións sobre o cancro.

FILOSOFOS

Filósofo alemán. Profesor das universidades de Bonn (1840) e de Tübingen (1842), defendeu a idea da existencia de Deus no home e por riba do home. Das súas obras destacan Beiträge zur Characteristik der neueren Philosophie (Contribución ás características da filosofía moderna, 1829), Grundzüge zum System der Philosophie (Tres fundamentos para o sistema da filosofía, 1833-1846) e System der Ethic (1850-1853).

FILOSOFOS

Filósofo idealista alemán. Formado en Pforta, Jena e Leipzig, converteuse en 1793 en profesor de filosofía na Universidade de Jena, posto que tivo que abandonar en 1799 ao ser acusado de ateísmo por afirmar que consideraba a Deus como a orde moral do mundo. Trasladouse a Berlín, onde pronunciou unha serie de conferencias que buscaban a concienciación xermana fronte aos anhelos imperiais de Napoleón e que lle valeron ser nomeado profesor e reitor da nova Universidade de Berlín (1811-1812). Considerou a filosofía como unha ciencia que debe desenvolverse dun xeito sistemático a partir dunha simple proposición autoevidente. Malia ter aceptado o criticismo kantiano, buscou superar os límites impostos por este, polo que mantivo as súas distancias ao respecto da imposibilidade de coñecer o que I. Kant chamaba o noúmeno ou cousa en si. Ao mesmo tempo, matizou as afirmacións de I. Kant no referente á radical división entre a razón pura e a razón práctica. Como o resto dos filósofos idealistas influíu...

GALICIA

Médico e político. Militante do PSOE desde 1991, foi elixido deputado por Ourense no Congreso na sétima lexislatura (2000).

GALICIA

Profesora. Doutorouse en Filoloxía Románica na Universidade de Santiago de Compostela coa tese Gautier, Berceo, Alfonso X. Estruturas narrativas en la literatura románica medieval de carácter mariano (1992). Desde 1990 imparte clases de literatura e lingüística románicas nesta mesma Universidade. Escribiu As cantigas de santa María (2002), ademais de numerosos estudios, relacionados especialmente coa lírica trobadoresca tanto na súa vertente relixiosa coma profana; entre eles, o capítulo “A cantiga de amor” para Proxecto Galicia. Literatura. Idade Media (2000), e artigos como “La estrutura narrativa de las Cantigas marianas de Alfonso X”, “Aproximación a distintos tipos de análisis” (1990), “La metáfora en las designaciones de la lluvia” (1991), “Esquemas narrativos en las Cantigas de Santa María”, “Denominacións románicas de escaravello”, “Hacia unha tipología del milagro literario”, “Las personificaciones castellanas de las Cantigas de Santa María. Nuevas hipótesis”...

GALICIA

Antropólogo social. Licenciouse en Filosofía e Letras e Teoloxía e diplomouse en Psicoloxía Clínica e Pedagóxica. Profesor titular de antropoloxía social da Universidade de Vigo, dirixiu o Centro Asociado da UNED en Ourense, extensión Valdeorras (1996-2000). Entre outras obras publicou Antropoloxía dunha parroquia rural (1988), O afiador (1992), La gran pulpada gallega (1999) e Os saberes tradicionais dos galegos (2001). Recibiu os premios de investigación Otero Pedrayo (1984) e o XI Xesús Taboada Chivite (1998). Membro da comisión de antropoloxía do Consello da Cultura Galega, foi fundador e director do Laboratorio Ourensano de Antropoloxía Social (LOAS).

PERSOEIRO

Teólogo franciscano, coñecido como san Bonaventura. Profesor de teoloxía na Sorbonne de París (1248-1255). Superior dos franciscanos (1256), presidiu varios capítulos xerais da súa orde, e foi nomeado cardeal e bispo de Albano (1273). Presidiu o II Concilio de Lyon (1274), no que se tentou a unión de gregos e latinos. Foi declarado doutor da Igrexa en 1587. A súa festa celébrase o 15 de xullo.