"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Humanista italiano. Discípulo de G. Barzizza, ensinou elocuencia en Padova, Vicenza e Venecia. Enfrontado coa familia Medici, refuxiouse na corte de Filipe María Visconti e despois na de Francisco Sforza. En 1481 regresou a Florencia como reitor de grego. Das súas obras destacan Sphortias, Commentationes florentinae de exilio e De morali disciplina.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Cesuras baixo a advocación de san Pedro.

GALICIA

Historiador, político, escritor e profesor. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela (1927), en Filosofía e Letras pola Universidad de Zaragoza (1927) e doutor en Historia pola Universidad de Madrid (1936), foi profesor de ensino secundario nos institutos de Pontevedra, Balmes de Barcelona e Lugo, para finalmente exercer como director do Instituto de Bacharelato de Pontevedra. No eido da cultura, nas décadas dos anos vinte e trinta, destacou por ser un dos fundadores do Seminario de Estudos Galegos (1921), onde dirixiu a sección de Historia da Literatura (1922-1936); así mesmo, foi patrón fundador do Museo de Pontevedra (1927), do que foi secretario (1927-1942), xefe da oficina do Patronato Nacional de Turismo (1927-1934), vogal das comisións de monumentos de Lugo (1935) e de Pontevedra (1940) e vogal do Servicio de Defensa e Recuperación do Patrimonio Artístico (1938). Foi director do Museo de Pontevedra (1942), posto que ocupou ata a súa morte, membro da Comisión...

1. Aplícase ao papel marcado con filigranas.

2. Obra feita de fíos de ouro, prata e outros metais entrelazados e unidos por soldaduras imperceptibles. Coñecida dende a Antigüidade, o tipo de filigrana céltica pasou, coas invasións xermánicas, aos pobos mediterráneos. Cultivada particularmente por Bizancio e polos musulmáns, durante a Idade Media o centro produtor principal foi Xénova. No s XVIII tivo unha gran difusión e foi utilizada en pezas de grandes dimensións. A de tradición popular consérvase, entre outros centros, en Venecia, Xénova, Salamanca, Córdoba, Granada e Mallorca.

3. Cousa feita de forma moi fina e laboriosa.

4. 1. Marca transparente, unicamente perceptible a contraluz, feita no papel no momento da fabricación.

   2. Debuxo que se percibe a contraluz nos billetes.

   3. FRAS: Facer filigranas. Actuar de forma enxeñosa para realizar con éxito algo.

      Molde no que se fai esa marca.

1. Obra feita de fíos de ouro, prata e outros metais entrelazados e unidos por soldaduras imperceptibles. Coñecida dende a Antigüidade, o tipo de filigrana céltica pasou, coas invasións xermánicas, aos pobos mediterráneos. Cultivada particularmente por Bizancio e polos musulmáns, durante a Idade Media o centro produtor principal foi Xénova. No s XVIII tivo unha gran difusión e foi utilizada en pezas de grandes dimensións. A de tradición popular consérvase, entre outros centros, en Venecia, Xénova, Salamanca, Córdoba, Granada e Mallorca.

2. Cousa feita de forma moi fina e laboriosa.

3. 1. Marca transparente, unicamente perceptible a contraluz, feita no papel no momento da fabricación.

   2. Debuxo que se percibe a contraluz nos billetes.

   3. Molde no que se fai esa marca.

PERSOEIRO

Rei de Francia (1060-1108), fillo de Enrique I de Francia e de Ana de Kiev. Trala morte do seu pai, reinou ata 1066 baixo a rexencia da súa nai e do seu tío Balduíno V, conde de Flandres. Intentou ampliar os territorios de dominio real para o que se enfrontou ao duque de Normandie e ao conde de Flandres, Roberto I o Frisón, que o derrotou na Batalla de Kassel (1071). Foi excomungado en 1095 por repudiar a súa dona, Berta de Holanda, e polo seu posterior matrimonio con Bertrada de Montfort.

PERSOEIRO

Rei dos romanos e de Xermania (1198-1208), duque de Suabia (1196) e margrave e vicario imperial de Toscana (1195), cuarto fillo do Emperador Federico I Barbarrubia. Bispo de Würzburg (1190?), abandonou o sacerdocio e casou con Irene, filla do emperador bizantino Isaac Ánxelo. Coroado rei polos xibelinos (1198), enfrontouse ao rei coroado polo güelfos, Odón IV de Brunswick. En 1201 foi excomungado polo Papa Inocencio III, que recoñeceu a Odón, pero trala vitoria na guerra viuse obrigado a aceptalo. Foi asasinado na vixilia antes de ser coroado emperador.

PERSOEIRO

Rei de Francia (1179-1223), fillo de Luís VII e de Adela de Champagne. O seu reinado caracterizouse polos enfrontamentos constantes con Inglaterra, a súa participación na terceira cruzada (1191) e na cruzada contra os albixenses, e pola ampliación dos territorios do reino coas terras gañadas aos ingleses e aos condes de Flandres. Ademais, aumentou a autoridade real ao reducir o poder dos señores feudais, ao crear un consello asesor formado por membros da burguesía e ao reorganizar xudicial, financeira e administrativamente o goberno. Casou con Isabel de Hainaut, herdeira do condado de Artois e nai do seu herdeiro Luís VIII, e trala morte desta casou con Ingeborg de Dinamarca, de quen se divorciou, o que lle valeu o enfrontamento co Papa Inocencio III. Situou a capital do reino en París, onde fundou os Archives de France e construíu os primeiros edificios do Louvre.

PERSOEIRO

Duque de Orleans, de Chartres, de Valois, de Nemours e de Montpensier. Rexente de Francia durante a minoría de idade de Luís XV (1715-1723), durante o seu goberno puxo en práctica unha serie de medidas financeiras que levaron á facenda gala a unha grave crise, que acabou provocando a súa caída.

PERSOEIRO

Rei de Francia (1270-1285), fillo de Luís IX o Santo e de Margarida de Provenza. Participou en Tunisia na oitava cruzada, na que morreron o seu pai e o seu irmán. A morte dos condes de Toulousse en 1271 permitiulle engadir aos territorios da coroa Poitou, Auvernia, Aunis, o N de Saintonge, o condado de Tolousse e o señorío de Albi. Non obstante , cedeu ao papado o condado de Venaissin e a Inglaterra o Agenais e o S de Saintonge, a cambio de que o soberano inglés se declarase vasalo do rei de Francia. En política exterior apoiou ao seu tío Carlos I de Nápoles no seu enfrontamento co rei aragonés Pedro o Grande e casou ao seu fillo, o futuro Filipe IV de Francia, con Xoana I de Navarra. En 1284 enfrontouse no Rosellón e no Ampurdá a Pedro o Grande, que o acabou batendo no Coll de Panissars.

PERSOEIRO

Rei de Francia (1285-1314) e de Navarra (Filipe III; 1284-1305), fillo de Filipe III de Francia e Isabel de Aragón. Casou en 1284 con Xoana I de Navarra e en 1286 foi coroado rei de Navarra. Polos tratados de Tarascó (1291) e Anagni (1295) concluíu as loitas cos aragoneses, que herdara do seu pai. Entre 1294 e 1296 enfrontouse aos ingleses e recuperou Guyenne e Gascogne, e no 1300 ao conde de Flandres, que foi liberado polos seus exércitos trala Batalla de Courtrai (1303). Estableceu unha pugna co Papa Bonifacio VIII por causa da bula Clericis Laicos (1296), que prohibía o pago de impostos ao poder civil por parte do clero. Impediu a saída das rendas francesas do papado e a entrada do clero nos Estados Xerais, ao que lle valeu a excomuñón. En 1312 obrigou ao papado a suprimir a orde militar dos Templarios e confiscou os seus bens.

PERSOEIRO

Duque de Milán (1412-1417), fillo de Xoán Galeazzo I. Coñecido como Filipe María Visconti, sucedeu o seu irmán Xoán María I. Ocupou, entre 1416 e 1421, as cidades de Como, Lodi, Vercelli, Piacenza, Crémona, Bérgamo, Brescia e Xénova, o que provocou a alianza de Savoia, Venecia e Florencia para frear a súa expansión territorial. Tralos enfrontamentos, que tiveron lugar entre 1423 e 1441, viuse obrigado a ceder Vercelli, Bérgamo e Brescia e recoñecer a independencia de Xénova.

PERSOEIRO

Sacerdote. No 1550 fundou a Confraría da Santísima Trindade para socorrer os pobres e os peregrinos. Trala súa ordenación (23.5.1551), continuou o labor de apostolado e reevanxelización entre os pobres e os máis novos de Roma, para o que fundou a Congregación do Oratorio ou Filipense, aprobada polo Papa Gregorio XII (1575). En certos países é patrón dos humoristas. Na iconografía represéntase como un home vello que viste xeralmente de sacerdote en funcións de culto (con alba, casula e manípulo); e que leva como atributos persoais, un corazón en chamas na man ou rodeado de azucenas, un bastón e rosario nas mans, mitra ou capelo cardinalicio no chan. A súa festividade celébrase o 26 de maio.

PERSOEIRO

Rei de Francia (1316-1322) e de Navarra (Filipe III; 1316-1322), segundo fillo de Filipe IV de Francia e de Xoana I de Navarra. Nomeado rexente trala morte do seu irmán Luís X (1316), foi consagrado rei en Reims (1317), ao morrer o fillo póstumo deste. Someteu os borgoñóns e os champañeses (1318), e detivo a Guerra de Flandres (1320). Realizou reformas da administración e intentou unificar, sen éxito, as cuñacións e o sistema de pesas e medidas.