"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta. Afiliouse ao movemento imaxinista e publicou os poemas líricos In the Net of Stars (1909), Cadences (1915) e Otherworld (1920).

1. Que provoca a floculación.

2. Substancia que provoca a agregación das partículas dun sólido dispersas nun líquido.

PERSOEIRO

Escultor, irmán de Xácome de la Flor Vaamonde. Activo na cidade de Lugo (1622), foi oficial de Francisco de Moure. Realizou, entre outras obras, o retablo de San Martiño de Oleiros (Láncara, 1627), coas imaxes de Cristo e san Martiño, co escultor Alonso de Canabal; o retablo maior de Santiago de Piugos (Lugo, 1628), coas efixies de Santiago, santo Ildefonso, san Xoán Bautista e santo Antonio de Padua; as portas do Bo Xesús na catedral de Lugo (1636); e un retablo coas imaxes de Cristo, a Virxe, san Pedro, santo Andrés e san Xoán para San Pedro de Narla (Friol, 1642).

PERSOEIRO

Mártir, filla de pai musulmán e nai cristiá. Foi delatada ao cadí polo seu propio irmán, musulmán. Golpeárona brutalmente na cabeza e, tempo despois, presentouse ao tribunal cunha compañeira, e foron as dúas decapitadas (851). Na iconografía viste túnica e palio, como as doncelas romanas, e leva como atributos persoais, un alfanxe dos mouros e ás veces unha ave de rapina. A súa festividade celébrase o 24 de novembro.

CIDADES

Cidade do departamento do Mosela, en Lorena, Francia (11.304 h [1990]). É un núcleo de industrias de cemento, destilerías, química e metalúrxica.

PERSOEIRO

Economista. Ocupou diversos cargos no Ministerio de Facenda e durante a República representou o goberno en CAMPSA e no Banco de España. Escribiu Sobre una dirección fundamental de la produción rural española (1926) e Ditamen de la Comisión para el estudo de la implantación del patrón oro (1929).

PERSOEIRO

Escritor español. Da súa produción destaca Breve tratado de Grimalte y Gradisa (1495), que continúa a Fiammeta de Boccaccio, e Historia de Grisel y Mirabella con la disputa de Torrellas y Bracayda (1495?).

PERSOEIRO

Mariño e militar. Capitán xeneral de Ferrol (1771-1776), foi vicerrei de Nova Granada (1776-1782) e de Nova España (1787-1789), onde realizou unha pequena reforma da facenda.

GALICIA

Político. Oficial da Mariña, formou parte da Comisión de Planos Hidrográficos e Navegación en Europa e América. En 1834 pasou á administración do Estado e en 1840 exerceu como secretario da Xunta Provincial, creada tralo pronunciamento progresista. Foi alcalde da Coruña (1846-1847 e 1851-1854), cargo desde o que realizou diversas obras públicas e reformou o Hospital e o Hospicio. Deputado a Cortes pola Coruña na lexislatura 1857-1858, desenvolveu unha intensa actividade en favor do ferrocarril galego; logrou unha licenza para a construción do ferrocarril do Noroeste (Galicia-Asturias), pero non atopou investidores. Foi membro da Real Academia de Bellas Artes Nuestra Señora del Rosario da Coruña e cabaleiro da Real Orden de San Hermenegildo e da Real Orden de Carlos III.

GALICIA

Arquitecto. Formouse na Escuela Superior de Arquitectura de Madrid (1904). A Academia de España outorgoulle unha bolsa e residiu en Roma. Ao seu regreso nomeárono arquitecto conservador do Teatro Real de Madrid (1915) e ingresou na dirección xeral de Primeiro Ensino do ministerio de Instrución Pública e Ensino como arquitecto escolar. As súas construcións escolares caracterizáronse pola funcionalidade e polo emprego de materiais modestos, como o ladrillo, pero dende un punto de vista racionalista. Entre outras obras destacan os grupos escolares Cervantes (1910-1914) e Príncipe de Asturias en Madrid, os pavillóns xemelgos da Residencia de Estudiantes (1913-1914) e o pavillón de párvulos do Instituto Escuela; interveu tamén nos edificios das escolas normais de mestres de Granada, Valladolid e León. No eido da conservación arquitectónica traballou na mesquita de Córdoba.

PERSOEIRO

Emperador romano (276), irmán do Emperador Tácito. Foi prefecto do pretorio co seu irmán e sucedeuno no trono. Derrotado en Tapso polas tropas de Probo, morreu asasinado polos seus soldados.

CAPITAIS

Capital do estado de Santa Catarina, Brasil, na costa oriental da illa de Santa Catarina, no Atlántico (254.994 h [1991]. Exporta os produtos das súas terras e ten industria azucreira e de conservas. Fundada en 1675 por Francisco Dias Velho co nome de Nossa Senhora do Desterro, converteuse en 1726 en vila. Do seu patrimonio cultural destacan, entre outros, o edificio da antiga Aduana e as igrexas de São Sebastião, Nossa Senhora da Conceição e Nossa Senhora da Lapa.