"To" (Contén)

1. Aplícase ao animal que ten o pelo ruín.

2. Que anda descoidado e sucio.

3. Que ou quen non serve para nada.

4. Parte posterior da cabeza.

5. Elevación pequena do terreo.

6. Terreo onde abundan pedras.

7. Terra que bordea unha leira e que non se cultiva.

8. Termo do verbo dos daordes que corresponde á voz ‘feo’.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Mondariz baixo a advocación de san Mateo.

1. Monte cerrado sen cultivar con árbores e mato alto.

2. Monte cerrado onde abundan árbores, sobre todo carballos.

3. Grupo de peixes que van xuntos.

4. Grupo de pequenas rochas que hai na praia.

GALICIA

Arquitecto. Formouse na Escuela Superior de Arquitectura de Madrid (1974), onde foi profesor. Realizou as estacións de Renfe de Vigo, Málaga e Algeciras e hoteis en México e EE UU. Publicou diversas obras sobre a arquitectura do Baixo Miño e do Ribeiro.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Taboadela baixo a advocación de san Xurxo.

MONTES

Monte situado na parroquia de Riós, no concello homónimo. O seu cumio acada os 943 m de altitude.

1. Eixe de madeira do rodicio do muíño.

2. Cepa do millo cando se corta.

MONTES

Monte situado entre as parroquias de Camba e Cerdedelo (Laza). O seu cumio acada os 1.147 m de altitude.

GALICIA

Escritor. Pertencente á Promoción de Enlace, ingresou no corpo de funcionarios de Facenda. Trasladado a Ourense, participou nos círculos literarios de Vicente Risco, malia as súas diferenzas ideolóxicas. Expulsado como funcionario polo seu ingreso no PCE, en 1973 participou na homenaxe a León Felipe en México. A súa obra está marcada polo pesimismo, o sentimento poético sincero e auténtico, o existencialismo, o intimismo e a preocupación social, ademais da fallida busca de Deus. Publicou en castelán El tren y las cosas (1960, Premio Marina de Poesía 1959), El ladrido (1961), La Lanzada (versos hacia el mar) (1964) e La barca (1974). Da súa produción en galego cómpre salientar os poemarios Arredores (1962), que representa o testemuño dunha desesperada conciencia de soidade e do que parten as súas dúbidas existenciais: Non (1967), Poesía galega completa (1974), Calados esconxuros (1980), Berros en voz baixa (1990)...

PERSOEIRO

Filólogo. Catedrático de latín (1942-1956) e reitor (1951-1956) da Universidad de Salamanca, ingresou na Real Academia Española en 1968. Publicou estudos e traducións sobre autores grecolatinos, como Gramática histórica latina: Sintaxis (1946), Vida de Aristóteles (1947) ou Aristóteles Retórica (1953), e sobre temas diversos de lingüística indoeuropea (Sprachen und Inschriften, Studien zum Mykenischen, Lateinischen und Hispanokeltischen), prerromana (Estudios sobre las primitivas lenguas hispánicas, 1949; The ancient languages of Spain and Portugal,1961), vasca (La lengua vasca, 1950) e amerindia (Catálogo de las lenguas de América del Sur, 1961; e Relatos y diálogos de los matacos seguidos de una gramática de su lengua, 1982). Foi nomeado doutor honoris causa pola universidades de Múnic (1953), Bos Aires (1954) e Dublín (1981).

CIDADES

Cidade de Inglaterra, situada no condado metropolitano de Londres, ao L da City, foi un dos 32 distritos do Gran Londres (196.106 h [2001]).

PERSOEIRO

Pintor inglés. Viaxou por Francia, Suíza e Italia, onde tomou apuntamentos para cadros posteriores (Convento de Santo Eusebio, preto de Nápoles). Pintou diversos lugares, principalmente de Gales.

PERSOEIRO

Físico estadounidense. Estudou electrónica cuántica, a estrutura molecular e nuclear, e radioastronomía. En 1954 inventou o máser, feito polo que recibiu o Premio Nobel de Física (1964), compartido con N. G. Basov e A. M. Prokhorov.

PERSOEIRO

Físico irlandés. Estudou no Trinity Collage de Cambridge con J. J. Thomson e con C. Maxwell. Determinou a carga iónica elemental e estudou as descargas eléctricas nos gases a baixa presión.

PERSOEIRO

Clérigo, médico e economista inglés. Formulou unha teoría da poboación segundo a que o crecemento queda limitado pola dispoñibilidade dos alimentos, polo que constitúe un precedente das afirmacións de Malthus.

PERSOEIRO

Político e agrónomo inglés, vizconde de Townshend. Formou parte dos whigs, foi embaixador nas Provincias Unidas (1709-1711) e ministro de Asuntos Estranxeiros (1721-1730). En1730 abandonou a política e retirouse ás súas posesións en Norfolk, onde aplicou os novos sistemas agrarios holandeses como a rotación de cultivos, a utilización de fertilizantes, o peche de campos ou a supresión do barbeito.