"INE" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ao quiñentismo ou ao s XVI.

2. Escritor que pertence ao quiñentismo.

GALICIA

Médico, político e escritor, pai de Xaime Quintanilla Ulla. Formado na Universidade de Santiago de Compostela, instalouse en Ferrol en 1917, onde abriu unha clínica de cirurxía. Defensor do galeguismo e do socialismo, foi membro da Irmandade da Fala de Ferrol e asinou o Manifesto da I Asemblea das Irmandades da Fala (1918). Militou no PSOE desde 1920 e foi alcalde de Ferrol coa chegada da Segunda República en 1931. Apartado da alcaldía despois dos sucesos de outubro de 1934, retornou ao concello como concelleiro en 1936. Participou na reunión dos concellos galegos celebrada o 3 de xullo de 1932 en Santiago de Compostela, foi membro e vogal do Comité Central de Autonomía de Galicia (1932), director de El Correo Gallego e fundou e dirixiu a colección Céltiga. Colaborou en diferentes publicacións e dos seus escritos destacan a comedia dramática Alén (1921), a novela curta Saudade (1922) e o drama Donosiña, estreado en 1920. Morreu paseado xunto con outros...

GALICIA

Enxeñeiro naval e capitán de navío. Ocupou diversos cargos dentro da carreira militar. Foi presidente da Federación Galega de Vela (1988-2002), promovendo o barco Galicia 93 Pescanova, da Asociación Galega de Actividades Náuticas. Recibiu a Cruz do Mérito Naval e a Cruz de San Hermenegildo.

GALICIA

Actor, autor e director teatral. Participou como actor en diversas montaxes da Escola Dramática Galega, como A noite vai coma un río (1979), de A. Cunqueiro; e dirixiu O paseio de Buster Keaton (1980), de F. García Lorca. Coa compañía Luís Seoane interpetou Dansen (1980), de B. Brecht. Escribiu os dramas Lenda antiga do home que quererá voar (1979, Premio Teatro Breve da EDG), en que trata a submisión do home actual á ciencia e ao progreso; e A outra historia de Brancaneves (1980).

GALICIA

Profesor. Desde 1983 é catedrático numerario de Lingua e Literatura Galegas do Instituto Ramón Menéndez Pidal (Zalaeta) da Coruña. Foi secretario da comisión lingüística da Associaçom Galega da Língua (1980-1988) e formou parte do consello de redacción de Agália ata 1995. Publicou varias obras, tanto de tipo gramatical como pedagóxicas. Entre as primerias cómpre destacar Língua: gramática metódica da língua galega (1980) e Nova gramática para a aprendizaxe da língua (1988), ambas as dúas en colaboración; Normas ortográficas do idioma galego. Texto íntegro, guia e comentários (1980) e Estudo crítico das Normas ortográficas e morfolóxicas do idioma galego (1983). En canto ao material pedagóxico publicou, en colaboración, Língua galega 2 (1981) e E non chegou a ser palabra (1995); Actividades de léxico 1 (1990) e Actividades de léxico 2 (1990), que tamén dirixiu e coordinou; Actividades de expresión oral e...

PERSOEIRO

Poeta dramático francés. Orfo, foi educado polos xansenistas de Port-Royal des Champs. Iniciouse no teatro case sen éxito, ata que en 1667 comezou a súa serie de obras capitais, Andromaque (1667), Les Plaideurs (1668), Britannicus (1669), Bérénice (1670), Bajazet (1672), Mithridate (1673), Iphigénie (1674) e Phèdre (1677), coas que se converteu no dramaturgo máis destacado da súa época e conseguiu o favor de Luís XIV. Toda a súa dramaturxia baséase na descrición das paixóns humanas. A musicalidade dos versos, a tensión e a forza dos diálogos, o carácter humano dos personaxes e, especialmente, un axustado equilibrio clasicista, son algúns dos seus trazos máis característicos. Tras deixar o teatro por un tempo, volveu con Esther (1689) e Athalie (1691).

PERSOEIRO

Poetisa. A súa obra é, en boa parte, unha exaltación da paisaxe escocesa, da que cómpre destacar Stone and Flower (1943), The Year One (1952), Collected Poems (1956), The Lost Country (1971), On a Deserted Shore (1973), The Oval Portrait and Other Poems (1977), ademais dos seus libros de memorias. Dedicouse tamén á crítica literaria, que reflectiu en Blake and Tradition (1969), L’imagination créatrice de William Blake (1986) e Yeats the Initiate (1986).

PERSOEIRO

Fotógrafo e artista plástico. Formado na Escola de Artes e Oficios de Villach, foi catedrático da Academia de Belas Artes de Viena (1981). Tras coñecer o surrealismo e o realismo fantástico, fundou con Fuchs, Bauer e Lehmden o colectivo Hundsgruppe (1950) onde realizou as Sobrepinturas (1953-1965). Participou na Bienal de Venecia (1978) e expuxo no Centro Pompidou (1984), ademais de outras cidades. Recibiu o premio Bechmann (1982) e fundou o Museo Arnulf Rainer en Nova York (1993).

PERSOEIRO

Arquitecto austríaco. Impulsor do movemento moderno en Austria, en Viena foi profesor da Kunstakademie (1956) e urbanista da cidade (1958). Construíu a Sala Municipal (1954-1958) e revestiu a súa estrutura de aceiro con aluminio. Con K. Auböck creou unha colonia de chalés prefabricados.

PERSOEIRO

Príncipe de Mónaco, duque de Valentinois, marqués de Les Baux e conde de Carladès (1949), fillo do conde Pierre de Polignac e da princesa Carlota de Mónaco. Tras a renuncia da súa nai, en 1944 converteuse en herdeiro do trono e sucedeu en 1949 ao seu avó Luís II. En 1956 casou coa actriz de cine estadounidense Grace Kelly. Sucedeuno o seu fillo Alberte II.

PERSOEIRO

Relixioso franciscano. Ingresou na orde en Santiago de Compostela en 1881 e pasou á misión de Marrocos. Escribiu Sumario de las Indulgencias (1892), Colección de varios documentos referentes a la Prefectura Apostólica de las Misiones católicas españolas en Marruecos (1892) e Exposición de la Regla de los Frailes Menores por el mismo legislador N. Seráfico P. San Francisco (1898).

PERSOEIRO

Enxeñeiro e físico escocés. Foi profesor na University of Glasgow. Un dos creadores da termodinámica, traballou en diversas máquinas e motores térmicos e ideou o ciclo que leva o seu nome. Estudou tamén o equilibrio dos corpos elásticos.