"AN" (Contén)

PARROQUIA

Parroquia do concello de Ribadavia baixo a advocación de santa María Madanela.

1. Relativo ou pertencente a Francia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Francia.

4. Arte desenvolvida en Francia. As primeiras manifestacións artísticas corresponden aos restos líticos e das vivendas atopados nos xacementos acheulenses. No Paleolítico Superior desenvolveuse a pintura rupestre, especialmente na rexión de Aquitania. Destacan, entre outras, a cova de Lascaux en Montignac (Dordogne). No eido da escultura pódense salientar as venus, entre as que destacan a Venus de Lespugue atopada na Grotte des Rideaux (Alto Garona), e o relevo da Venus de Laussel realizado nunha cova próxima a Marquay (Dordogne). Na rexión de Bretaña consérvanse monumentos megalíticos, entre os que sobresaen os aliñamentos de menhires de Carnac. A arte grega, que chegou ao arco mediterráneo e remontou o Ródano, xunto con outras influencias do S, foi unha arte colonial de gran valor, aínda que importada. Tamén é de importación a arte romana que se impuxo primeiro na Narbonesa e chegou despois ata o Rin, e que deixou un gran número de monumentos, entre os que destacan os conservados...

5. Arte cinematográfica desenvolvida en Francia. Coas primeiras proxeccións dos irmáns Lumière no Salon Indien do Grand Café (1895) naceu o cine en Francia. Á cámara documentalista dos Lumière e dos seus imitadores seguiulle a fantasía de Georges Méliès. Se o abandeirado da industria cinematográfica Charles Pathé deu a coñecer a Ferdinad Zecca co seu realismo truculento; o seu competidor, León Gaumont, difundiu a obra de Louis Feuillade, ao tempo que o film d’art, teatralizado e limitado, quedaba marxinado. Paralelamente, xurdiu un cine cómico francés con Max Linder como máxima figura. Despois da Primeira Guerra Mundial, o intelectual Louis Delluc introduciu novos temas e unha linguaxe renovadora no cine francés. Ao seu redor reuníronse Marcel L’Herbier, Abel Gance, Jean Epstein e Ivan Masjoukine, grupo denominado Escola Impresionista. Inmediatamente, tivo lugar a irrupción do vangardismo. Os dadaístas Viking Eggling e Hans Richter, o cubista Fernand Léger e os surrealistas Germaine...

6. Dereito vixente en Francia. Derivado do dereito romano, que estivo vixente dunha maneira xeral dende Caracalla en todas as Galias, recibiu a influencia do dereito dos pobos xermánicos, sobre todo dos francos. Antes da recepción do dereito romanista no s XIII, xa se producira a división entre a zona norte, de dereito consuetudinario máis xermánico e feudal, onde o dereito romano só era utilizado como supletorio, e a zona sur (Occitania), cun dereito escrito e moi romanizado coa influencia das universidades de Montpellier e de Toulouse (Languedoc). A Revolución de 1789 puxo fin aos dereitos das diferentes nacionalidades e das rexións e codificou un dereito único feito a base de transaccións do dereito escrito e dos costumes. O resultado foi un dereito individualista, liberal, racionalista, lóxico e harmónico. O pensamento xurídico e político do s XVIII quedou plasmado no dereito público francés (Declaración dos Dereitos do Home e do Cidadán, 1789) e Napoleón promulgou a partir de...

7. Doutrinas filosóficas que se desenvolveron dentro do ámbito cultural francés a partir do s XVII. Iniciouse con R. Descartes (1596-1650), quen elaborou, tomando por base a razón, unha metafísica que proporcionou a base para as posteriores metafísicas da filosofía moderna. En xeral, a filosofía francesa foi un movemento oscilatorio entre o optimismo e o pesimismo sobre os poderes da razón. Os racionalistas, entre os que hai que destacar a N. de Malebranche (1638-1715) e B. Pascal (1623-1662), intentaron harmonizar o racionalismo cartesiano coa fe. No s XVIII, co movemento ilustrado, a filosofía francesa representada por D. Diderot (1713-1784) e J. Le Rond d’Alembert (1717-1783), F. M. A. Voltaire (1694-1778), J. J. Rousseau (1712-1778), o barón Holbach (1723-1789), F. Quesnay (1694-1774) e A. R. J. Turgot (1727-1781), caracterizouse pola desconfianza sobre os grandes sistemas precedentes e por un optimismo no poder da razón e na posibilidade de crear unha sociedade nova máis racional e xusta....

8. Literatura en lingua francesa.
   Das orixes ata finais da Guerra dos Cen Anos
   O interese das obras máis antigas en lingua d’oïl, que os clérigos compuñan para a edificación dos fieis, é máis filolóxico ca literario, con exemplos como Cantilène de Sainte-Eulalie (IX), Vie de Saint-Léger (s X) e Vie de Saint-Aléxis (s XI). A poesía épica primitiva coñeceuse grazas á Chanson de Roland, á Chanson de Guillem e, máis tarde, a Li coronemenz Loois. Durante o período clásico da literatura francesa medieval (1120-1270) a epopea tiña un carácter de simplicidade e de enerxía ligado ás estruturas feudais; pero a partir de 1165, aproximadamente, perdeu importancia sobre a literatura novelesca e de marabillas (a materia da Bretaña, que ten como representante principal a Chrétien des Troyes). Cómpre facer referencia ás novelas chamadas antigas: Énéas, Roman de Thèbes, ambas anónimas, e Roman de Troie,...

9. Música desenvolvida dentro do ámbito da cultura francesa. A orixe medieval da música, en Francia, vai ligada á cultura clerical. É nos mosteiros onde se elaboraron os tipos musicais descoñecidos anteriormente que foron, no principio, xéneros cantados. Dous destes tipos, o versus e a sequentia, serviron de base, nas abadías lemosinas, para a canción dos trobadores occitanos, imitados en Francia no decurso do s XII coa escola dos trouvéres. No s XIV, grazas a Guillaume de Machault, a canción profana francesa pasou a ser polifónica, xénero que non parou de desenvolverse no norte de Francia e en Flandres ata o s XVI co apoxeo do renacemento. Contra o ornamentismo barroco dos flamengos, os franceses reaccionaron favorecendo a claridade e a submisión da melodía ao texto. Os poetas da Pléiade colaboraron con músicos na Académie de Poésie et de Musique, fundada por Antoine de Baïf (1570). Simultaneamente a Reforma, co canto dos salmos, e a Contrarreforma influíron sobre...

CABOS

Cabo da costa SO de Cuba, na provincia de Pinar del Río, punto occidental que limita a baía de Cortés e o golfo de Batabanó.

1. Invasión levada a cabo polos franceses en España en 1808.

2. Dito ou feito propio dos franceses.

PERSOEIRO

Escultor. Coñecido como Francesco Ferruci, traballou na corte dos Medici e especializouse no traballo do pórfido. Entre as súas obras destaca a Fontana del Carciofo no Giardino di Boboli e a base da fonte do patio do Palazzo Vecchio.

PERSOEIRO

Pintor. Coñecido como Franciabigio, colaborou con Andrea del Sarto nos frescos do claustro dos Scalzi de Florencia. Entre as súas obras destacan os frescos de Santa Maria Novella e da Annunziata (1513) e a Madonna del pozzo.

PERSOEIRO

Escultor. Coñecido como Ferruci, foi discípulo de Desiderio da Settignano. Entre as súas obras destaca o monumento fúnebre de Barbara Manfredi en Forlì (1467-1480) e a tumba Tartagni na igrexa de San Domenico en Boloña (1477).

PERSOEIRO

Compositor italiano. Influído por Wagner, quedou, sen embargo, relativamente vinculado á escola verista de Ópera. Da súa produción destaca Germania (1902), La figlia di lorio (1906) e música de cámara.

ENTRADA LARGA

Estado de Europa Occidental que limita ao NL con Bélxica e Luxemburgo, ao N co mar do Norte e co Canal da Mancha, ao O co Océano Atlántico, ao S con España e o Mar Mediterráneo e ao L con Suíza, Italia e Alemaña, onde o Rin constitúe parcialmente a fronteira (543.965 km2; 58.735.000 [estim 2000]). A Francia metropolitana, que se estende entre os 51° e 42° de latitude N e os 5° de lonxitude O e 8° de lonxitude L, tamén inclúe a illa de Córsega, no Mar Mediterráneo. Ademais posúe a soberanía sobre territorios de ultramar (Guyana Francesa, Martinica, Guadalupe, Wallis-et-Futuna e a Illa Reunión), dependencias territoriais (Saint-Pierre et Miquelon, Mayotte, Nova Caledonia, Polinesia Francesa), e terras antárticas. A capital é París.
Xeografía física

Relevo e xeoloxía
Francia é sobre todo un país de chairas, de baixos altiplanos e de serras medianas. As catro quintas partes do territorio non sobrepasan os 500 m de altitude e menos...

1. Relativo ou pertencente ao fráncico.

2. Lingua do xermánico occidental, falada polos francos. Os seus dialectos antigos eran o ripuario, o do Mosela, o renano, o meridional e o do leste. No dominio galorrománico influíu, segundo algúns romanistas, sobre a diferenciación do francés respecto ao occitano, na ditongación en sílaba libre, na aspiración do h- ou en certas palabras, entre outros trazos.

PERSOEIRO

Escritor escocés. Da súa produción, en esperanto, destacan Kvaopo (1952), volume de poesía colectivo, Vitralo (1960), La granda Kaldono (1978) e Tri rakontoj pri la Miljara Paco (1998).