"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Navegante francés. Conde de La Pérouse. Explorou o Pacífico e completou os descubrimentos de James Coole e de Bougainvilliers. Navegou polo mar de Xapón, onde descubriu o estreito que leva o seu nome. Despois de chegar a Australia a súa expedición desapareceu en 1788.

PERSOEIRO

Cabaleiro, documentado a partir de 1457. Estreitamente relacionado con Joanot Martorell, recibiu deste o orixinal de Tirant lo Blanc e interveu na súa redacción. Parece que a súa colaboración foi progresiva e que aumentou ao longo da novela. Non obstante , pénsase que aproveitou sempre un texto anterior escrito por Martorell.

1. Falta de ganas, interese ou vontade para realizar unha actividade ou traballo que requira algún esforzo.

2. rezadeira.

GALICIA

Pintor. As súas obras caracterízanse pola gama cromática cálida e intensa, polos grandes planos de cor e pola gran luminosidade. Realizou exposicións individuais e participou, entre outras colectivas, no Salon de l’Art Libre no Palais de Beuax-Arts (París, 1966) e no VII Certame de Pintura Concello de Cambre (1990). Recibiu, entre outros galardóns, a segunda medalla no Certame de Pintura Bello Piñeiro (Ferrol, 1961) e o terceiro premio de debuxo (1988) do Certamen de Pintura Profesor Camilo Fernández.

PERSOEIRO

Emperador romano (305-311). Asociado ao trono por Diocleciano (293), dentro do esquema tetrárquico, loitou contra os godos (295) e contra os persas (297-298). Invadiu Armenia e estendeu o Imperio Romano ata o Éufrates. Trala abdicación de Diocleciano (305) converteuse en emperador con poder sobre Italia e Oriente. Mantivo unha política de tolerancia cara aos cristiáns.

PERSOEIRO

Pedagogo e historiador. En 1924 fundou a Escola Blanquerna (1924-1939), onde experimentou os métodos da escola activa, que recolleu na obra Mesura objectiva del treball escolar (1928). Foi nomeado secretario xeral do Consell de Cultura da Generalitat de Catalunya, e, despois de xullo de 1936, confióuselle o negociado da lingua catalá e, máis tarde, a cátedra de metodoloxía do ensino de lingua na Universitat de Barcelona. Despois de estar exiliado (1939-1943), volveu a Barcelona e dedicouse, sobre todo, á historia da cultura. Cómpre destacar as súas obras Per la llengua e per la escola (1931), Lliçons de llenguatge (1931) e Activitat i llibertat en educació (1932), e, en colaboración con Josepa Herrera, Introdució a la Gramàtica I e II (1935 e 1937), Una hipotètica revolta d’uns mestres hipotètics (1964) e Mirades al món actual (1967). Foi membro do Institut d’Estudis Catalans (1968).

PUNTA

Punta do litoral da parroquia de Vilanova de Santixo, no concello de Malpica de Bergantiños, que pecha polo L a enseada de Esteiro.

PERSOEIRO

Relixioso, economista e diplomático italiano. As súas principais achegas sitúanse no campo da teoría do valor, a teoría monetaria e do interese e a política económica. Escribiu Della moneta (1750) e Dialogues sur le commerce des blés (1769), onde criticaba os argumentos dos fisiócratas.

1. Relativo ou pertencente á antiga Igrexa da Galia ou ao galicanismo.

2. Que ou quen é partidario do galicanismo.

3. Que ten influencia francesa.

4. Liturxia que se practicaba na Galia nos reinos precarolinxios. Os seus ritos eran diferentes aos romanos. A literatura que fala desta liturxia apareceu nos ss VI, VII, VIII en abundantes obras como: misas de Mone, Missale Gothicum, Missale Gallicanum Vetus, Missale Francorum (con moitos elementos romanos), Leccionari de Luxeuil, Benedicional de Freising, os Statuta Ecclesiae antiqua, as cartas do Pseudo-Xermano de París (Expositio brevis antiquae liturgiae Gallicanae) e moitos fragmentos. É unha literatura máis rica ca a romana, tanto nos formularios coma nos rituais. Non obstante , non se conservaron manuscritos con pneumas de canto galicano. Carlomagno impuxo o canto e o rito romano pero Ludovico Pío consolidou a liturxia galicana. No s XVI apareceu o neogalicanismo como reacción nacionalista á supremacía de Roma. Cara o 1839 retomouse o rito romano.