"llo" (Contén)

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Barcelona, Catalunya (12.286 h [2001]). É un centro industrial con industrias variadas.

1. Anaco ou trapo de tea vello e sen ningún servizo.

2. Persoa sucia e descoidada no seu aspecto.

1. 1. Peza composta por unha pequena barra roscada e unha extremidade que permite facela xirar para que penetre noutra peza (porca) ou nunha superficie. Utilízanse como elementos de unión entre dúas ou máis cousas, ou como un mecanismo que transforma o movemento de rotación en rectilíneo. Os parafusos de unión poden ser cilíndricos ou lixeiramente cónicos (para madeira) e caracterízanse polo seu diámetro e lonxitude, polo tipo de rosca e pola forma da cabeza. Esta pode ser cadrada, hexagonal, octogonal, cilíndrica ou semiesférica, ben con engaste de desparafusador ou con engaste en forma de cruz (parafuso Philips ou de cabeza de estrela); cilíndrico con engaste hexagonal (parafuso Allen); cilíndrico coa periferia grafilada e outros. Algúns parafusos teñen o extremo da barra lixeiramente cónico, e uns cortes laterais practicados na punta facilitan que o parafuso labre o seu aloxamento mentres se introduce (parafuso autoenroscante). Os parafusos utilizados como...

   2. parafuso de Arquímedes

      Máquina para elevar auga que consiste nun tubo provisto interiormente dunha chapa en forma de rosca ou de hélice, a que, ao virar cunha velocidade suficiente, permite pasar a auga dun nivel máis baixo a outro máis alto. OBS: Tamén se denomina rosca de Arquímedes.

   3. parafuso micrométrico

      Parafuso de precisión co que van provistos moitos instrumentos científicos ou de metroloxía para obter a medida precisa dun desprazamento lonxitudinal.

   4. parafuso sen fin

      Engrenaxe en que un parafuso cilíndrico fai xirar unha roda dentada.

2. Trade para facer buracos formado por unha polea que fai xirar unha broca.

3. Fuso grande ou torcedor para la ou liño.

1. Excrementos que se expulsan ao defecar.

2. Persoa pouco coidadosa co seu aspecto.

1. tarambollo.

2. Persoa extremadamente gorda e descoidada no seu aspecto.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Cáceres, Extremadura (3.404 h [2001]).

MUNICIPIOS

Municipio situado na provincia de Barcelona, Catalunya (3.759 h [2001]). A súa economía baséase na agricultura e na gandaría. Destaca o cultivo de cereixas.

1. Fungo de sombreiro entre cónico e convexo, de ata 10 cm de diámetro, coa cutícula gris azulada, lisa e viscosa, e o pé longo e sen anel. As láminas son agrisadas con tonos amarelados. Atópase en Galicia entre os meses de setembro a decembro nos bosques de coníferas (piñeirais). É comestible e ten a carne branca.

2. Fungo de sombreiro convexo, de ata 12 cm de diámetro, ocre apardazado, cutícula lisa e marxe enteira e pé fribroso, longo e unido xeralmente a outros individuos. As láminas son brancas. Pode atoparse en Galicia desde finais de outono e durante o inverno nos bosques de frondosas. É comestible e ten carne branca.

3. Fungo de sombreiro de ata 12 cm de diámetro, branco, aplanado, coa cutícula lisa, satinada e de marxe irregular. As láminas son moi brancas, ao igual que o pé, que carece de anel. Pode atoparse en Galicia baixo carballos, ou outros caducifolios, desde principios do inverno. É comestible e ten carne branca.

4. Fungo de sombreiro convexo, de ata 20 cm de diámetro, amarelo, coa cutícula con escamas purpúreas, e con pregamentos amarelos no interior. O pé é longo, cartilaxinoso e amarelado. Atópase en bosques de coníferas, principalmente, desde finais de outono, e é común en Galicia.

5. Fungo de sombreiro aplanado de ata 15 cm de diámetro, cutícula lisa e viscoso, pardo amarelado. O pé carece de anel, é robusto e ten a mesma cor ca o sombreiro. A carne é comestible, de cor branca e algo fibrilosa. Aparece desde finais de outono nos bosques de coníferas, e está presente en Galicia.

6. Fungo co sombreiro de ata 25 cm de diámetro, rosáceo, e coa cutícula lisa e algo viscosa. O pé é curto e groso, sen anel e de cor similar ao sombreiro. A carne branca rosada é comestible, aínda que non é de moi boa calidade. Pódese atopar nos bosques de Galicia desde finais do outono, e crece baixo piñeiros.

GALICIA

Escritor. Pertencente á Promoción de Enlace, ingresou no corpo de funcionarios de Facenda. Trasladado a Ourense, participou nos círculos literarios de Vicente Risco, malia as súas diferenzas ideolóxicas. Expulsado como funcionario polo seu ingreso no PCE, en 1973 participou na homenaxe a León Felipe en México. A súa obra está marcada polo pesimismo, o sentimento poético sincero e auténtico, o existencialismo, o intimismo e a preocupación social, ademais da fallida busca de Deus. Publicou en castelán El tren y las cosas (1960, Premio Marina de Poesía 1959), El ladrido (1961), La Lanzada (versos hacia el mar) (1964) e La barca (1974). Da súa produción en galego cómpre salientar os poemarios Arredores (1962), que representa o testemuño dunha desesperada conciencia de soidade e do que parten as súas dúbidas existenciais: Non (1967), Poesía galega completa (1974), Calados esconxuros (1980), Berros en voz baixa (1990)...

PERSOEIRO

Filólogo. Catedrático de latín (1942-1956) e reitor (1951-1956) da Universidad de Salamanca, ingresou na Real Academia Española en 1968. Publicou estudos e traducións sobre autores grecolatinos, como Gramática histórica latina: Sintaxis (1946), Vida de Aristóteles (1947) ou Aristóteles Retórica (1953), e sobre temas diversos de lingüística indoeuropea (Sprachen und Inschriften, Studien zum Mykenischen, Lateinischen und Hispanokeltischen), prerromana (Estudios sobre las primitivas lenguas hispánicas, 1949; The ancient languages of Spain and Portugal,1961), vasca (La lengua vasca, 1950) e amerindia (Catálogo de las lenguas de América del Sur, 1961; e Relatos y diálogos de los matacos seguidos de una gramática de su lengua, 1982). Foi nomeado doutor honoris causa pola universidades de Múnic (1953), Bos Aires (1954) e Dublín (1981).

1. 1. Acción de traballar.

   2. Actividade consciente do home orientada a obter os bens ou medios para satisfacer as súas necesidades, transformando a natureza que o rodea coa finalidade de aumentar a súa utilidade. As formas concretas que pode tomar dependen dun conxunto complexo de factores tecnolóxicos e sociais. As súas posibilidades están limitadas pola natureza física do home, que só poden superarse coa produción de instrumentos de traballo, que a súa vez requiren que o home produza un excedente co seu traballo. O proceso configúrase, polo tanto, como a interrelación entre o obxecto de traballo, que é a natureza que este transforma, e os instrumentos de traballo, que xa son natureza transformada por traballo pasado ou morto, coas horas de traballo aplicadas no proceso ou traballo vivo. Por medio do traballo o individuo interrelaciónase cos outros membros da sociedade a causa do fenómeno da división do traballo que pode ser técnica ou social. Baixo o capitalismo, a capacidade de traballo que pode ser utilizada no...

   3. Actividade física ou mental que alguén desenvolve de maneira profesional e remunerada.

   4. Lugar onde se realiza unha actividade profesional.

   5. traballo a tempo parcial

      Relación laboral de carácter estable en que o empresario e o traballador acordan un tempo de traballo por debaixo da norma habitual, a diferenza do traballo a tempo completo.

   6. traballo social

      Actividade profesional propia dos traballadores sociais que consiste en analizar, sintetizar e interpretar as causas e os elementos implicados nunha realidade concreta, especialmente se é conflitiva, e en formular programas de acción xunto ás persoas afectadas. Como actividade profesional naceu nos países industrializados a finais do s XIX como resposta ás necesidades provocadas polos cambios socioeconómicos do momento.

   7. traballos forzados /

      Traballos aos que estaban obrigados algúns condenados por razón dun delito e que formaban parte da condena. Normalmente a condena tiña lugar nun campo de traballo, como os campos de concentración creados polos nazis desde 1934 ata o final da Segunda Guerra Mundial.

2. 1. Obra en que alguén traballa.

   2. ...

1. Aparello de pesca de río.

2. Trampa para cazar animais.