"AVI" (Contén)

1. Acción e efecto de avivar ou de avivarse.

2. Operación de poñer ao descuberto as partes sas e vasculares dun tecido lesionado, dunha cicatriz ou dun conduto fistuloso, coa finalidade de activarlle a cicatrización.

1. Facer máis viva ou intensa algunha cousa.

2. Conseguir que o lume que se está apagando arda con máis forza.

3. Poñer en funcionamento algunha cousa ou facer que vaia con máis présa.

4. Facer máis enxeñoso o espírito ou a intelixencia.

5. Tornarse máis activo ou máis vivo.

6. Arder con máis forza algunha cousa que se estaba apagando.

1. Facer que adquira vigor o que estaba a piques de extinguirse ou de morrer.

2. Cobrar vigor o que parecía estar esmorecendo.

PERSOEIRO

Bioquímico. Compartiu o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina do ano 1975 con R. Dulbecco e H.D. Temin, polos seus traballos sobre o virus do ARN, o descubrimento do enzima transcriptasa inversa (ADN polimerasa ARN dependente), e pola fixación dos procesos moleculares mediante os que a información xenética se incorpora ao ADN. Entre 1982 e 1990 dirixiu o Whitehead Institute for Biomedical Research, en Cambridge, Massachusetts.

PERSOEIRO

Creador de vestiarios cinematográficos. Foi colaborador de Ernst Lubitsch, de Max Ophüls e de Josef von Sternberg, especialmente para Marlene Dietrich e Louise Brooks.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Ávila, Castela e León, situado no alto val do río Tormes (2.564 h [1996]). A súa economía é agrícola (cereais, horta e patacas); tamén hai canteiras. Dentro da vila está o castelo de Valdecorneja, do s XV, e ruínas da antiga muralla. A igrexa parroquial é gótica.

PERSOEIRO

Compositor británico. Realizou estudios en Cambridge, no Royal College of Music e posteriormente foi profesor na Universidade de Newcastle. Partiu dun romanticismo inicial cara a un serialismo lírico. Entre a súa produción destaca o Cuarteto de Corda (1969).

PERSOEIRO

Historiador de Arte. Catedrático de Historia da Arte na Universidade de Rennes e profesor na Sorbonne, contribuíu cuns estudios no eido da musivaria romana e medieval: Les mosaiques romaines et mediévales de la regió laietana (Os mosaicos romanos e medievais da rexión laietana, 1978), Els mosaics de paviment medievals a Catalunya (Os mosaicos do pavimento medievais en Catalunya, 1979) e Il mosaico (O mosaico, 1996). Tamén realizou traballos de investigación no eido da arquitectura e da pintura: La catedral románica de Vic (1979), L’art pre-románic a Catalunya: segles IX-X (A arte prerrománica en Catalunya, séculos IX-X, 1981) e os volumes O mundo romano 1.000-1.220 (1982 -1983) e La pittura in Italia. L´Altomedioevo (A pintura en Italia, o Altomedievo, 1994). No ano 1991 foi nomeado director xeral do Museo Nacional de Arte de Catalunya.

PERSOEIRO

Escritor lituano. Estudiou Letras e Medicina en Moscova. Fundou en Tilsit en 1883 a revista nacionalista Ausra. A súa obra céntrase no estudo da literatura e das tradicións populares lituanas. Fundou en Vilnius unha biblioteca e un museo nacional. Escribiu Ozkabaliu Dainos (Os cantos de Ozkabalai, 1902) e Lietuviskos Pasakos (Lenda lituana).

ENTRADA LARGA

Land de Alemaña limitado ao N por Turinxia, ao L pola República Checa, ao SL e o S por Austria, ao O por Baden-Wütemberg e ao NL por Hessen (70.548 km2; 12.066.375 h [estim 1998]). A súa capital é Múnic.
Xeografía
Baviera comprende tres grandes rexións naturais, limitadas no L por unha orla montañosa (selva de Franconia, Fichtelgebirge, selva do Alto Palatinado, selva de Baviera). A rexión alpina comprende o Allgäu e os Prealpes de Baviera. Máis ao N, ata o val do Danubio, esténdese o altiplano suabio-bavarés, área inmediata aos Alpes. Pasado o Danubio, o país está ocupado pola conca franco-suabia, que se estende ata o macizo de Bohemia. Os ríos pertencen a dúas concas, a do Rin e a do Danubio, e na área prealpina hai numerosos lagos. A mediados do s XIX Baviera era un estado eminentemente agrario, onde este sector ocupaba as dúas terceiras partes da poboación, mentres que cara a finais da década de 1990 ocupaba...