"Arbo" (Contén)

1. Aplícase ao composto que contén dous grupos carboxilo na molécula.

2. Ácido que posúe dúas funcións carboxílicas na molécula. Cando os dous grupos carboxílicos están suficientemente próximos, o efecto indutivo que se exerce fai que a forza dun ácido dicarboxílico sexa máis grande da que cabería esperar da suma das dúas funcións carboxilas.

1. de enarborar.

2. Aplícase á bandeira que está ondeante.

3. Conxunto de pezas de madeira ensambladas que forman a armadura dunha bóveda ou dunha lanterna.

1. Levantar en alto unha bandeira, unha insignia, un estandarte ou outro elemento para que se vexa ben ou como símbolo de algo.

2. Levantar en alto unha arma en sinal de ameaza.

PERSOEIRO

Violinista e director de orquestra. Profesor do Royal College de Londres e director titular da Orquesta Sinfónica de Madrid, actuou por Europa e América. Da súa produción destaca Memorias (1863-1903) (1963).

1. Elegancia nos movementos corporais.

2. Ímpeto e desenvoltura con que se fai algo.

3. Sentimento de superioridade con respecto aos demais.

GALICIA

Empresario e mecenas, emigrou a Cuba e fundou o seu própio banco. Xunto con Policarpo Sanz fundou a Sociedad de Beneficencia de los Naturales de Galicia. En 1884 regresa a Galicia e aséntase en Vigo, onde construe grandes edificios coma o teatro que leva o seu nome ou a Escola de Artes e Oficios, tamen deuse a coñecer polas súas innumerables obras de caridade.

PERSOEIRO

Filántropo. Emigrou de neno a Cuba, onde foi un dos fundadores da Junta de Beneficiencia de los Naturales de Galicia. Fundou o Banco García-Barbón de La­ Habana, onde foi concelleiro e membro de diversas compañías comerciais. Regresou a Galicia en 1884 e instalouse en Verín, onde contribuíu á restauración da igrexa parroquial e do santuario de Nosa Señora dos Remedios, promoveu a compañía de automóbiles entre Verín e Ourense, da que foi accionista, e a Electro SA de Verín. Fundou o colexio de San Xosé e dotouno dos elementos pedagóxicos máis modernos. Trasladouse a Vigo, onde favoreceu a construción das escolas superior e elemental industrial e salesiana do Areal, a urbanización da cidade e doou os terreos onde se construíu a Escola de Artes e Oficios, posteriormente Universidade Popular de Vigo. Contribuíu á celebración dos Xogos Florais de Tui. Recibiu as cruces da Beneficiencia, Isabel la Católica e a Gran Cruz de Alfonso XII.

PERSOEIRO

Político italiano, marqués de Gattinara. Embaixador de Maximiliano I de Austria fronte a Luís XII de Francia e Fernando o Católico, foi conselleiro de Margarida de Austria, xunto coa que preparou a elección imperial de Carlos I. Primeiro presidente do Parlamento de Borgoña (1508) e gran chanceler imperial desde 1518, realizou, sen éxito, unha reforma da administración de Castela e intentou impor unha moeda única en todos os territorios imperiais. Foi o artífice das sinaturas do Tratado de Windsor (1522) con Inglaterra, da Paz de Cambrai (1529) con Francia, da Paz de Barcelona (1529) co papa, e da de Boloña (1529) cos ducados de Milán e Xénova.

PERSOEIRO

Novelista e xornalista. Preocupado polo existencialismo e cunha depurada técnica narrativa, é autor de diversas obras en catalán e castelán, como Camins de nit (1935), Tino Costa (1947), Sobre las piedras grises (Premio Nadal 1948) e Los hombres de la tierra y el mar (1961).

PERSOEIRO

Erudito. Foi abade de Santo Adrião de Sever e membro fundador da Academia Real da História. Está considerado o pai da bibliografía portuguesa, e a súa obra máis importante é a Biblioteca Lusitana (1741-1758).

PICOS

Pico dos Pireneos que pertence ao macizo de Monte Perdido e que fai de fronteira entre o Estado español e o francés. O seu cumio acada os 3.353 m de altitude.

PERSOEIRO

Escritor. Evolucionou de posturas testemuñais cara á preocupación formal, tendo sempre como marco das súas obras os ambientes barceloneses da década de 1950. Colabador asiduo co mundo do cine e da música, da súa produción destacan Últimas tardes con Teresa (Premio Biblioteca Breve 1965), levada ao cine en 1984 por G. Herralde; Si te dicen que caí (1973, Premio Internacional de Novela), La muchacha de las bragas de oro (Premio Planeta 1978), levada ao cine por V. Aranda en 1980; Ronda del Guinardó (1984), El amante bilingüe (1990, Premio Ateneo de Sevilla), El embrujo de Shanghai (1993, Premio de la Crítica e Premio Europa de Literatura 1994), levada ao cine por Fernando Trueba; Las mujeres de Juanito Mares (1997) e Rabos de lagartija (2000, Premio de la Crítica 2001), así como o volume antolóxico de relatos Cuentos Completos (2002). Recibiu o Premio Nacional de Narrativa (2001).