"ISM" (Contén)

Doutrina cristolóxica de Apolinar de Laodicea e dos seus seguidores.

Condición de apolítico.

Trastorno psíquico caracterizado por unha imposibilidade de realizar os actos da vida cotiá.

Supresión ou considerable diminución da secreción salival.

Estado patolóxico provocado pola picada dos arácnidos, as arañas especialmente. Pode comportar trastornos locais no lugar da picadela ou trastornos xerais que, ás veces, poden chegar a producir a morte.

Palabra ou xiro de procedencia aragonesa.

Corrente de pensamento político-económico, xurdida na Castela de finais do s XV, e que tivo vixencia ata principios do s XVIII. Propoñía unhas medidas sinxelas e únicas para superar etapas de decadencia económica. Os proxectos foron moi abundantes durante a gran crise económica castelá de 1598-1620, que se transformou en crise europea, e mantiveron un certo realismo en canto á demografía, produción e traballo. Desde 1626 o arbitrismo foi adquirindo un cariz místico e utópico. Entre os arbitristas cómpre salientar os nomes de González de Cellorigo, Valle y de la Cerda, Álvarez Osorio e Arrieta.

Tendencia literaria e artística cultivada nos séculos XVI e XVII, que se define pola temática bucólica, a asunción das máximas artísticas da antigüidade greco-latina, e a idealización da natureza e do amor. Nos países de lingua portuguesa, o arcadismo é unha corrente literaria que naceu a finais do XVII e continuou ata o XVIII, co fin de defender a estética neoclásica contra os excesos do Barroco. Desenvolveuse ao redor das academias literarias.

Doutrina relixiosa que recibe o nome por referencia a Ario, presbítero de Alexandría excomungado xunto cos seus seguidores polo Patriarca Alexandre entre os anos 318 e 319. O principio fundamental do Arianismo era a afirmación da unicidade e da transcendencia de Deus. O conflito que entrañaban as predicións de Ario radicaba no modo en que configuraba as relacións entre Deus e o seu Fillo, o Verbo feito home; segundo os arianistas, o Fillo de Deus non gozaba da mesma esencia do Pai, senón que se trataba dunha divindade subordinada, enxendrada como mortal. Deste xeito, o Fillo de Deus non é igual ou consubstancial ao Pai, senón semellante a El. Esta doutrina espallouse máis en Oriente ca en Occidente. Atanasio de Alexandría, que atacou o Arianismo, argumentaba que destruía a Doutrina Cristiá sobre Deus, porque supoñía que a Trindade non era eterna. O Arianismo foi heretizado no Concilio de Nicea (325), que estableceu o Credo, onde se afirma que o Fillo é “concibido, non feito” e consubstancial,...

Nome co que se designa a doutrina de Aristóteles e os aspectos desta doutrina que callaron no pensamento doutros filósofos e escolas posteriores. A influencia de Aristóteles foi considerable ao longo da historia, exercida primeiramente dende o Liceo e a denominada Escola Peripatética. Desde a recompilación do corpus aristotélico feita por Andrónico de Rodas no s I a C na Biblioteca de Alexandría, o aristotelismo renaceu sobre todo nesa cidade exipcia. Boecio intentou unha síntese de aristotelismo e platonismo, e traduciu ao latín diversas obras de Aristóteles, única fonte do aristotelismo medieval en Occidente antes do s XII. A tradución directa de Aristóteles do grego non foi rematada na súa totalidade ata ben entrado o s XIII, mercede ao esforzo de Bartolomé de Messina, Robert Grosseteste e Guillerm de Moerbeke. Nun principio, o aristotelismo penetrou na Facultade de Artes de París confundido co averroísmo. A Filosofía e a Teoloxía escolástica intentaron asimilar a Aristóteles: nesta...

Doutrina de Arminius.

Intoxicación ocasionada por bebidas que conteñen esencias, como os aperitivos, licores, etc.

Técnica de datación baseada na comparación entre o magnetismo remanente (orientación das partículas de ferro e intensidade do campo magnético terrestre) que permanece fixo en certos materiais (cerámicas cocidas a 650º non requecidas con posterioridade, fornos, fogares, etc), coas variacións rexistradas ao longo do tempo no campo magnético terrestre. Deste xeito pódese elaborar un esquema das variacións temporais na dirección magnética, que se pode empregar para datar outras estruturas de arxela cocida e idade descoñecida.

Tendencia política que propugna o illamento dun país respecto aos compromisos políticos internacionais. As súas orixes atópanse nos EEUU. Washington foi o primeiro en recomendar unha neutralidade absoluta respecto ás cuestións non americanas (1797). Esta doutrina foi reafirmada na declaración de Monroe (1823) e aplicada sistematicamente despois da Guerra de Secesión (1861-1865). Se ben os norteamericanos participaron nas conferencias de Algeciras (1906) e da Haia (1907) e na Primeira Guerra Mundial, ao remate da mesma o senado opúxose ao ingreso na Sociedade de Nacións e volveuse ao illamento. Esta tendencia endureceuse progresivamente ata chegar á aprobación da leis de neutralidade (1935-1939) polas que se prohibía facer préstamos e enviar axudas a países en conflito. Trala Segunda Guerra Mundial a política estadounidense baseouse nun activo intervencionismo. Gran Bretaña seguiu esta tendencia no s XIX. Joseph Chamberlain mantiña que o seu país e as súas colonias debían formar un bloque...

Carácter das rexións que non posúen rede hidrográfica organizada debido á práctica inexistencia de precipitacións.