"Marin" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor. Redactou o seu primeiro manifesto en 1909, en que propugnaba a ruptura dos esquemas literarios tradicionais e da sintaxe. No Manifesto tecnico della letteratura futurista (1912) definiu a guerra como a ‘única hixiene do mundo’, e trala Primeira Guerra Mundial adheriuse ao fascismo. Das súas obras destacan, en poesía, Spagna veloce e toro futurista (1913), Poemi simultanei futuristi (1933), Canto eroico e macchine della guerra mussoliniana (1942) e L’esercito italiano, poesia armata (1942), e, en prosa, Novelle con le labbra tinte (1930) e Patriottismo insetticida (1939).

CIDADES

Cidade do estado de Paraná, Brasil, situada na chaira de Paraná (158.047 h [1980]).

GALICIA

Poeta e dramaturgo. Foi membro das Irmandades da Fala e o iniciador do teatro social en Galicia co volume A revolta e outras farsas (1965), en que se inclúen A revolta (Premio Castelao de Teatro Galego, 1965), A obriga e un conxunto de obras curtas baixo a denominación de Monifates, diálogos improvisados. O elemento distintivo da súa obra é a conciencia tráxica da existencia. Así, por unha banda están os dramas de carácter simbólico e pola outra pezas dunha vertente máis social. Publicou as pezas Pequena farsa dos amantes desencontrados (1968), Dúas pezas de teatro inerte: Os ausentes (1974), O bosque (1977), Acurrados (1981), Ramo Cativo (1990), o monólogo Home frouxo (1990) e A gaiola (1995). Tamén hai que considerar as farsas, entre as que destacan A serpe e a Pequena farsa..., e os textos máis experimentais e vangardistas como O triángulo ateo ou as Dúas pezas de teatro inerte. Membro da Real Academia Galega, publicou o estudo Importancia do público na revelación teatral (1978).

PERSOEIRO

Escultor italiano. Creou unha obra de inspiración arcaica e mediterránea, de formas alongadas. Desde 1936 traballou o tema dos xinetes e dos cabalos, e tamén nus e retratos, cunha preocupación pola monumentalidade. Das súas obras destacan Miracolo (1943), Cevaliere (1947) e Ritrato di Igor Stravinskij (1951).

1. Relativo ou pertencente ao mar.

2. Persoa que dirixe as manobras dun barco porque conta con estudios de náutica.

3. Persoa que serve na mariña de guerra.

4. Cor azul moi escura, propia da auga do mar.

GALICIA

Enxeñeiro de telecomunicacións. Foi director da Escuela Técnica Superior de Ingenieros de Telecomunicación da Universitat Politècnica de Barcelona, do departamento de tratamento e transmisión da información da Universitat Politècnica de Catalunya e presidente do consello constituínte do departamento de teoría do sinal e comunicacións da mesma universidade. É autor de traballos sobre a codificación de voz e o recoñecemento e comprensión da fala e o procesamento dixital do sinal, entre outros. Recibiu o Premio Mundo Eletrónico ao mellor artigo profesional (1979 e 1985) e o Premio Esabe (1988).

GALICIA

Político e médico. Dirixiu o Insalud (1983-1984) e a Inspección Médica en Galicia (1985). Foi director-xerente do Hospital Xeral de Galicia (1987-1990) e do Hospital Provincial de Conxo (1991-1992), delegado do ministerio de Sanidade e deputado no Parlamento de Galicia polo PSdG-PSOE (1990-1993).

GALICIA

Poetisa. Na súa obra reflectiu un mundo lírico cheo de elementos persoais e as súas composicións están inzadas de desexos existenciais, en que a morte é o punto final e onde rematan todas as traxedias e felicidades do home. Os seus vínculos e influencias con Uxío Novoneyra son innegables, tanto en determinados temas da súa produción como no propio estilo, o que fixo pensar que se trataba da mesma persoa. A forza expresiva que empregou para comunicar as súas experiencias persoais obrigárona, en xeral, a romper as estruturas sintácticas establecidas pola disposición do verso. Publicou Palabra no tempo (1963), que reúne a súa produción entre 1958 e 1963, cun prólogo de R. Otero Pedrayo, e o libro póstumo Verba que comeza (1990).

GALICIA

Pintor. Decorou o retablo da capela de Nosa Señora do Rosario (1612) na igrexa de Santiago de Betanzos e, en 1617, realizou o mesmo labor para o retablo maior de Santa María de Centroña en Pontedeume.

GALICIA

Militar. Emigrou a América en 1545 e en Chile foi cronista da conquista do país, ademais de participar activamente como capitán para a invasión de territorios, polo que foi nomeado corrixidor da cidade de Chile. Escribiu unha Crónica do Reino de Chile (1575-1576), que foi refundida por Bartolomé Escobar.

GALICIA

Enxeñeiro de telecomunicacións e militar. Licenciado pola Universidad Politécnica de Madrid, investigou modelos probabilísticos de sinais. Comandante enxeñeiro do Corpo de Enxeñeiros Politéc- nicos do Exército de Terra, participa en diversas axencias internacionais (ESA, NETMAN) para o desenvolvemento de proxectos estratéxicos da Unión Europea (Galileo). Secretario cofundador da Irmandade Galega de Madrid, presidida por Celso E. Ferreiro, publicou un artigo no libro homenaxe a D. Gamallo Fierros (2001) e diversos estudios sobre o Pasatiempo de Betanzos, como “Mito y Utopía; sabiduría pedagógica del Pasatiempo”, no Anuario Brigantino. Ademais realizou unha Maqueta dos Primeiros Zócalos do Pasatiempo, exposta no Museo das Mariñas (1999).

GALICIA

Enxeñeiro de telecomunicacións. Doutor enxeñeiro pola Universidad Politécnica de Madrid e profesor titular do departamento de Tecnoloxía Electrónica na E.I.S.I. Industria e Telecomunicación da Universidade de Vigo, foi director da División de Comunicacións Dixitais do departamento de Tecnoloxía Electrónica e membro fundador do Instituto de Enxeñería Electrónica “Pedro Barrié de la Maza”. Das súas obras destacan Instrumentación electrónica (1989), en colaboración con Enrique Mandado e Alfonso Lago, e Comunicaciones en la empresa: normas, redes y servicios (1995). Ademais, dirixiu os estudios Contribución al estudo de los sistemas de comunicaciones industriales mediante técnicas de descripción formal (2000), de Francisco Poza, e Metodologías de especificación formal aplicadas a modelos normalizados de protocolos de comunicación industriales (2001), de J. B. Nogueira.

PERSOEIRO

Deseñador. Coñecido como Roberto Verino, creou a súa primeira colección pret à porter feminina en 1982 e abriu a súa primeira tenda en París (1983). Participou de forma continuada na Pasarela Cibeles (1984-1999 e 2002-2003), lanzou a súa primeira Colección de Hombre e a Verino Jeans en 1997, e xunto a diversos deseñadores fundou a Asociación de Moda de España (1999). Tamén iniciou a comercialización de produtos como perfumes (1992), lentes (1997) e revestimentos e pavimentos cerámicos (2002). Recibiu a Aguja de Oro (1992), a Medalla Castelao (1996) e a Vieira de Prata (2003).

PERSOEIRO

Antropólogo e profesor. Doutor en Filosofía e Letras pola Universidad Autónoma de Madrid, investigou a medicina popular galega, as romarías, o entroido e o nacionalismo galego. Realizou tamén traballos de campo con comunidades indíxenas americanas, especialmente cos quechuas bolivianos. Nos seus traballos defende que a cultura popular galega forma parte da cultura tradicional europea, que é unha cultura con personalidade propia, formada na Idade Media, entroncada na da Antigüidade clásica; unha cultura que, lonxe de compoñerse de elementos illados, está perfectamente articulada. Colaborador de Cuadernos de Estudios Gallegos, Encrucillada e Lumieira, dos seus numerosos estudios sobre antropoloxía cultural destacan Satán, sus siervas las brujas y la religión del Mal (1984), Cultura popular (1984), Autobiografía dun labrego (1986), Las romerías/peregrinaciones y sus símbolos (1987), O sexo na poesía popular galega (1995), Aparicións e Santa Compaña (1995), Simbolismo animal (1996), Contos...

PERSOEIRO

Escultor italiano. Coñecido como Il Marrina, foi o autor da fachada da biblioteca Picolomini, na catedral de Siena (1504), do altar maior da igrexa de Fontegiusta (1509-1517) e do altar Marsili na igrexa de San Martino (1522), tamén en Siena.

PERSOEIRO

Erudito e escritor. Foi investigador do Consejo Superior de Investigaciones Científicas (CSIC), en Madrid. Especializado na historia da filosofía e na ideoloxía política dos ss XVI e XVII, elaborou diversas edicións críticas de obras de G. D. Campanella, J. Althusius, Guillerme de Ockham, H. Grotius e G. W. Leibniz. Escribiu, en colaboración con M. Morán, Tratados internacionales de España: Carlos V (1980).

PERSOEIRO

Papa (942-946). Debido a unha confusión dos cronistas pontificios, confirmada en 1281, Mariño II intercalouse na serie dos Martiño. Continuou a obra de León VII e preocupouse pola reorganización dos mosteirios, dando indicacións respecto das súas regras. Crese que restableceu o oficio de vicario apostólico en Xermania e Galia.