"RAU" (Contén)

RIOS

Río que atravesa Myanmar de N a S. Fórmase ao N de Myityinā polos barrancos de Mali e Nmai. Navegable desde Bhamo, desemboca no mar de Andaman despois dun curso de 2.250 km.

PICOS

Pico dos Alpes Bernesos, Suíza, no límite entre os cantóns de Berna e Valais. O seu cumio acada os 4.158 m de altitude.

1. Relativo ou pertencente a K. Ch. F. Krause ou ao krausismo.

2. Seguidor de K. Ch. F. Krause ou do krausismo.

GALICIA

Escultor. Formouse na Escola de Artes e Oficios de Santiago de Compostela e posteriormente en Madrid, con A. Marinas. Competiu con Asorey (1919) polo posto de profesor de escultura anatómica da facultade de medicina da Universidade de Santiago de Compostela. Tres anos máis tarde acadou a praza de profesor de escultura na Escola de Artes e Oficios de Valladolid, aínda que posteriormente a cambiaría pola de Zaragoza, cidade na que se instalou definitivamente. Realizou, entre outros, os monumentos a Pais Lapido (1918), na alameda de Santiago de Compostela, e aos irmáns Prieto (1933) no Carballiño. Destacou tamén como imaxineiro. Participou nas exposicións nacionais de belas artes e recibiu unha terceira medalla en 1912 pola obra Á fin... tarde!.

PERSOEIRO

Antropólogo. Traballou coas comunidades indíxenas do Mato Grosso e a Amazônia (1934-1939). Desde 1941 foi subdirector do Musée de l’Homme en París, director de estudios na École Pratique des Hautes Études da Sorbonne (1950-1974) e catedrático de Antropoloxía Social no Collège de France desde 1959. O seu método, que se desenvolveu en Anthropologie struturale I (1958) e en Le Totémisme aujourd’hui (1962), consiste nun tratamento dos fenómenos humanos que recorre, sobre todo, ao modelo fenomenolóxico. A súa obra capital, Les Mythologiques (1964-1971), representou unha destrución da historia e unha busca do tempo perdido. En La pensée sauvage (1962) e Anthropologie struturale II (1973) intentou fundamentar a súa epistemoloxía. Tamén publicou Paroles données (1984) e Regarder, écouter, lire (1993). Foi membro da Académie Française desde 1973.

GALICIA

Historiador. Licenciado en Xeografía e Historia (1984), foi secretario da Fundación Castelao (1990-1999) e membro da súa xunta rectora desde o   2000. Traballou en   Encrucillada (1984-2002) e na Revista Galega de Ciencias Sociais (2003). Escribiu O Val de Barcala (1900-1936). Agrarismo, vida política, emigración e cultura (1988), Negreira na guerra do 36 (1995) e Feiraco, 25 anos (1969-1994) (1995) e Un modelo de Agroindustria cooperativa (1995), e foi coautor do Dicionario Eladio Rodríguez (2001) e do Dicionario Antón Avilés de Taramancos (2003). Recibiu o Premio Modesto R. Figueiredo (1985), o Premio Vila de Negreira de Xornalismo (1989) e de Historia (1991) e a Medalla de Ouro do Concello de Negreira (2002).

PERSOEIRO

Relixioso. Arcebispo (1772) e cardeal (1789) de Toledo, foi tamén arcebispo de México (1766). En Toledo, fomentou os estudios históricos e litúrxicos e traballou para a conservación do rito mozárabe, do que editou o Breviario. Renunciou ao arcebispado da cidade para quedar en Roma, despois de organizar o cónclave para a elección de Pío VII. Publicou o SS. PP. Toletanorum quotquot exstant opera (en tres volumes, 1782-1783).

PERSOEIRO

Político e escritor. As súas obras reflicten a súa ideoloxía filocomunista e apóianse nas súas experiencias vitais en Indochina, na Guerra Civil Española e na Segunda Guerra Mundial. Trala contenda foi ministro de Información (1945-1946) e de Cultura (1959-1969). Escribiu La tentation de l’Occident (1926), Les conquérants (1928), La condition humaine (Premio Goncourt 1933), L´espoir (1937) e Les noyers d´Altenburg (1943). Despois de dedicarse á procura de elementos estéticos, redactou as súas Antimémoires (1967) e publicou Les chênes qu’on abat (1971).

PERSOEIRO

Mezzosoprano alemana. Foi membro do coro da Ópera de Würzburg. Deuse a coñecer profesionalmente con Le nozze di Figaro e posteriormente interpretou o seu papel máis emblemático como Kundry en Persifal. En 1985 debutou na Opera de París e en 1986 no Teatro alla Scala de Milán, ademais de actuar en Londres e Nova York.

GALICIA

Xurista e político. Foi reitor da Universidad Internacional Menéndez Pelayo (1980-1983), profesor universitario e director da Revista de Política Comparada. Foi cofundador e deputado do Partido Socialista Popular (PSP), parlamentario europeo polo CDS e embaixador de España ante a UNESCO e en Portugal (1995-1999). Escribiu Política y partidos en Chile: las elecciones de 1965 (1968), España 1970: perspectiva (1970), Por una sociedad democrática y progresista (1982), Los orígenes ideológicos del franquismo: acción española (1985), La transición política (1993) e Atando cabos: memorias de un conspirador moderado (2001).

PERSOEIRO

Escritor. En 1972 emigrou a Barcelona e colaborou en diversos xornais. A maior parte das súas obras foron adaptadas ao cine. Da súa produción destacan Sinatra (1984), La rubia del bar (1986), A solas con Betty Boop (1989) e El aullido del mundo (1994).