"Rose" (Contén)

PERSOEIRO

Diplomático ruso. Subsecretario na Sociedade de Nacións (1934), foi o primeiro embaixador soviético en España (1936-1937). A inxerencia en acontecementos internos como a destitución do xeneral Asensio Torrado, o subsecretario de Guerra, provocou a súa destitución. Ao chegar á URSS (1937) desapareceu a raíz das purgas.

PERSOEIRO

Mineraloxista alemán. Coñecido como Harry Rosenbusch, estudou e clasificou as rochas. Realizou importantes estudos micrográficos, que expuxo na obra Mikroskopische Physiographie (1873-1877).

PARROQUIA

Parroquia do concello do Saviñao baixo a advocación de santa Mariña.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Sober baixo a advocación de san Miguel.

GALICIA

Relixioso franciscano. Arabista e misioneiro, exerceu de interpréte nas embaixadas en Marrocos. Durante as misións en Palestina, realizou diversos achados arqueolóxicos. Publicou Las escuelas hispano-franciscanas de Marruecos (1912).

PERSOEIRO

Prateiro. Activo en Ourense, onde foi prateiro da catedral entre 1564 e 1598, realizou diversas pezas para o mosteiro de Oseira, Santa María de Barra (Coles), Santa María de Melias, Santo Eusebio da Peroxa e Santa María Madre de Ourense. Foi tallador da casa da moeda da Coruña.

GALICIA

Relixioso agostiño. Tomou o hábito en Valladolid en 1826. Escribiu, entre outras obras, Cuaderno de instruciones arreglado conforme al Ritual del P. Méntrida, Manual de la Orden (1854), Observaciones meteorológicas y curiosidades astronómicas, Modelo práctico de enseñar a los indios en las escuelas, Aniterias de los indios ilocanos, su falsedad e impugnación e Díptica de los religiosos párrocos y sus obras realizadas en beneficio del pueblo de Narvacán.

PERSOEIRO

Relixioso. Naceu no seo dunha familia nobre, os Menéndez, condes de Caldelas e detentadores do bispado de Dumio-Mondoñedo. Educouse en Mondoñedo, baixo a tutela do seu tío, o bispo Sabarico II, a quen sucedeu en 925 no bispado. Foi abade do mosteiro de San Salvador e Santa Cruz de Portomarín. Fundou o mosteiro de Celanova, onde ingresou en 946 e sucedeu a san Franquila como segundo abade en 955. O Rei Ordoño III nomeouno gobernador en Galicia, e durante o seu mandato combateu con éxito aos mouros, que cruzaran o Mondego e despois derrotou aos normandos. Volveu ao mosteiro, e desde 968 asumiu a administración da sede de Iria e a sé apostólica, pero sin ser nunca titular da mesma, ata 977. A súa iconografía represéntao vestido de bispo cun báculo na man (bispo) e unha maqueta de igrexa noutra (fundador); pode levar unha espada ou outro detalle guerreiro (condición de guerreiro da Reconquista). A súa festividade celébrase o 1 de marzo.

CIDADES

Cidade do land de Baviera, Alemaña, situada ao lado do río Inn, 20 km ao N da fronteira austríaca (55.700 h [1990]).

FILOSOFOS

Filósofo alemán. Intentou superar o dualismo do temporal e o intemporal mostrando o que hai de intemporal no temporal e viceversa. Dividiu a ciencia das ideas lóxicas en metafísica, lóxica e ideolóxica. Escribiu Asthetische und poetische Mitteilungen (Comunicacións estéticas e poéticas, 1827), Encyklopädie der theologischen Wissenchafen (Enciclopedia das ciencias teolóxicas, 1831), Studien (Estudos, 1839-1840), Meine Reform der hegelschen Philosophie (A miña reforma da filosofía hegeliana, 1852), Wissenschaft der logischen Idee (Ciencia das ideas lóxicas, 1858-1859) e Neue Studien (Novos estudos, 1875-1878).

PERSOEIRO

Escritor. Coñecido como Tristan Tzara, foi un dos creadores en Zúric do dadaísmo, que tivo a súa primeira manifestación en La première aventure céleste de M. Antipyrine (1916), seguida polas súas formulacións no terceiro número da revista Dada (1918) e en Vingt-cinc-poèmes (1919). Mantívose fiel á estética dadaísta, incluso cando esta comezou a decaer. Produciu e realizou a curtametraxe Le Coeur à barbe (1930). Da súa obra escrita destacan Sept manifestes Dada (1930), en prosa, L’homme approximatif (1930), Le coeur à sag (1938), Le poids du monde (1951), La face intérieure (1954) e Le fruit permis (1957).

PERSOEIRO

Crítico musical. Foi arquiveiro do Covent Garden de Londres (1950-1956) e dirixiu a revista Opera, tamén de Londres.